Üç aydır Türkiye'de, Fransa'da, Hollanda'da girdiğim tüm kitapçılarda girer girmez bu kitapla karşılaştım ve ne kadar popüler olduğunu görünce artık okumalıymışım gibi hissettim.
Kitabın daha başından beni hikayeye kitleyen çarpıcı ölüm sahnesi, ana kahraman June'un yaptığı emek hırsızılığı yüzünden yaşadığı vicdan azabı ile mücadelesi ve June'un arkadaşına olan ham kıskançlığın dehşetinin kitabın tüm sayfalarından akıyor olması, sosyal medyada "cancel"lanmanın yaşattığı depresyon ama bir yandan insanlardan kötü de olsa ilgi gördüğü için bağımlılık yapan adrenalin, karakterlerin birbirine olan cüreti... Bütün bunları okurken inanılmaz eğlendim, geniş bir vaktim olsaydı kitabı oturduğum yerden hiç kalkmadan bitirirdim.
Sosyal medya dünyasından, güncel yayıncılık sektöründen, göçmenlerin Amerikanizasyonundan, internet trollerinden, Amerika'ya ait popüler kültür sorunlarından bahsetmesi kitabın benim kuşağıma hitap eden tarafıydı. Mesela June'un yazdığı kitap hakkında sürekli Goodreads, Reddit gibi yerlerde yorumlarını okuması dördüncü duvarı yıkan ve değerlendirme yazısı yazmayı bile garip hissettiren bir olaydı.
Bu kitap size yüksek hayat dersleri veren edebi bir şaheser değil, daha çok her şey nasıl bitecek diye okumayı bırakmak istemeyeceğiniz türden bir kitap. IMDB 250'de olan başyapıt bir film değil de; Netflix'te aniden çıkan, izlerken nefes kesen ama kült olamayacak bir film izlemek gibi. Yani bir There Will Be Blood derinliğinde değil de Gone Girl gibi tempolu ama zihinde uzun süre yaşamayacak bir sinema gibi ya da bir Breaking Bad gibi değil de You izlemek gibi sürükleyici, hızlı fakat bittiğinde etkisini yitiren bir hikaye gibi. Ama arkadaşlarım benden bir film, dizi vs. önerisi istese onlara bu tarzdan öneririm çünkü bu tarz daha risksiz ve izlemesi daha kolay bir tercih.
Kitabın sonuna bayıldım. Saramago'nun Ölüm Bir Varmış Bir Yokmuş kitabında Ölüm bir insan gibi yazılar yazardı ve onun yazı stilinin, okuduğunuz kitaptaki gibi olduğunu anladığınızda sanki Ölüm'ün yazmış olduğu bir yazıyı okuyormuş gibi dehşete kapılırdınız. Bu kitabın sonu da tam olarak böyle hissettirdi. Sonunu yavan bulanların kitabın sonunu anlamadığını düşünüyorum.
Spoiler alert: Kitapta favori kısmım June'un Athena'nın annesine telefonda onun üçüncü kitabını kendisinin yazdığına ikna etmeye çalışırken annesinin; "Biliyorum, o böyle bir şey yazmazdı." demesiydi. Yani annesi belki de her şeyi aslında en başından beri biliyordu ve ben bunu okuduğum an ağzım açık kaldım.
Sonuç olarak eğlenceli, düşündürücü, biraz da gerilimli bir yaz kitabı olarak tavsiye ederim. Arkadaşıma da hediye olarak alacağım bir kitap olacak.
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
