"VEFA MEVSİMİ"
"Sevgi, bir saksıya diktikten sonra onu orada unutup, sonra da kendi kendine yeşermesini bekleyeceğin bir süs bitkisi değildir. Sevgi, kalbinde kendiliğinden açan ama yaşamak, çiçeklenmek için senin bakımına, emeğine muhtaç olan bir çiçektir. Aklına her estiğinde onu terk ederek yaşatamazsın."
Hayat; bazen bir vedadır, bazen geç kalınmış bir af. Ve bazen de yalnızca "vefa" ile taşınabilir geçmişin yükü.
Bu roman, geçmişle yüzleşmenin, affetmenin, acılarla büyümenin ve en önemlisi kendine vefa göstermenin hikâyesi.
Kimi zaman bir annenin sessiz feryadıyla, kimi zaman bir evladın küskün bakışıyla, kimi zaman da terkedilmiş bir kadının haykırışıyla karşılaşıyoruz satırlarda.
Bir adam aynı kadına kaç kez yenilebilir?
Ve bir kadın, kaç terk edilişe, kaç ihanete ve kaç acıya dayanabilir?
Aşk gerçekten affetmek mi, yoksa alışkanlığa mahkûm olmak mı?
Bu soruların cevabını, adım adım okurken yüreğimizde hissedeceğimiz bir hikâye ile karşı karşıyayız. Sadece bir aşk romanı değil.
Bu, yasak aşklar, karanlık geçmişler, kirli hesaplar ve en çok da çocuk yüreklerde büyüyen derin yaraların hikâyesi…
İhsan ve Aydan’ın yasak, tutkulu ama bir o kadar da yıkıcı ilişkisi, sadece onların değil, çevrelerindeki herkesin hayatına zarar veriyor.
Özellikle bu aşkın gerçek mağdurları olan Demet ve Yakut için hayat, bir travmalar silsilesine dönüşüyor.
Her terk edilişin ardından yeniden ayağa kalkmayı başaran Demet, kendi doğurmadığı çocuklara annelik yapmayı kaderi olarak kabul ediyor. Ama anneliğin de, sevmenin de, affetmenin de sınırları var. Ailesinden kalan yaraları, pişmanlıklarını ve en çok da kendini affetme çabasını okuyoruz.
Aydan ise gözünü hırs bürümüş, yasadışı işlere bulaşmakta tereddüt etmeyen, kendi öz kızından bile vazgeçebilecek kadar gözü dönmüş bir kadın.
Bir zamanlar kahkahaların yankılandığı ev, artık sadece sessizliğin yankılandığı bir mutsuzluk çölü. Ne yemek kokusu var mutfakta, ne de neşeli sohbetler sofrada.
Evliliklerin kalbi atmaz hale geldiğinde, en önce susan yer hep mutfak olurmuş derler ya, bu evde de öyle olmuş.
Cengiz, Mahmut, elmaslar ve hesaplar…
Haydar’ın ağına yakalanan herkesin ipi çekilmek üzere.
Ama kim kimi yok edecek?
Karanlık ilişkiler ağı her karakterin üzerine ayrı ayrı çökerken, olayların içinde genç bir kızın, umutlarla çıktığı üniversite yolculuğunda nasıl bir ölüm makinesine dönüştüğünü görmek, yürek burkuyor.
İnsanların yaptığı hatalar, zamanında söyleyemedikleri sözler, bir türlü sarılamayan yaralar… Tüm bu duygu yükü, kitabın temelini oluşturuyor. En önemli tema ise adından da anlaşılacağı üzere: Vefa.
Ama burada bahsedilen vefa, yalnızca başkalarına değil, kendine duyulması gereken vefa. Geçmişi kabullenme, sevdiklerini affetme ve kendi varlığını onarma süreci.
Kitabı okurken kimi zaman derin bir hüzünle boğuluyor, kimi zaman da içsel bir aydınlanmayla nefes alıyoruz.
'Vefa Mevsimi' sadece bir roman değil; âdeta ruhumuzun aynası.
Unutulmuş duyguları hatırlatıyor, "keşke"lerle dolu defterleri yeniden açtırıyor ve bazen sessizce bir af diletiyor.
Her karakterde bir parçamızı bulduğumuz, her sayfasında kendimize dair bir iz taşıyan bu roman, uzun süre zihnimizde kalacak.
Bazı insanlar sevdikleri için savaşırken, bazıları en çok sevdiklerini harcıyor…
Aşkın, ihanete, masumiyetin karanlığa dönüştüğü, umutların ölümle sınandığı bu roman, sizi sarsacak.
Vefa Mevsimi, bize bir kez daha gösteriyor ki hayat sadece yaşamakla geçmiyor. Geride kalanlarıyla, hatırladıklarıyla, affettikleriyle bir bütün oluyor.
Ve bazen, en çok vefayı kendimize göstermeyi unutuyoruz.
Kalbinizle okumaya hazır olun.
Kitapla Kalın.
·
61 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.