Bab-ı Esrar – Ahmet Ümit
“Bazı kitaplar insanı sarsmaz; yavaşça içinden geçer. Sessizce iz bırakır.”
Bu kitabı sadece okumadım.
Bazı sayfalarda gözlerim ilerledi, kalbim durdu.
Bazı cümlelerde bir olay değil, bir hal anlatıldı.
Ve ben ilk defa bir polisiye romanda, kendimle bu kadar derin karşılaştım.
Ahmet Ümit, yalnızca bir hikâye anlatmıyor.
Bir yangının peşine düşerken bizi Konya’nın arka sokaklarından Mevlânâ’nın dergâhına, oradan da kendi içimizin loş koridorlarına götürüyor.
Mevlânâ ve Şems’in o büyük sırrı anlatılmıyor aslında – hissettiriliyor.
Kitap ilerledikçe, içimde yıllardır sessizce duran sorular su yüzüne çıktı:
"Ben kimim?",
"Neye aitim?",
"Gerçekle gördüğüm aynı mı?"
ve en önemlisi:
"Sevgi ne zaman yakar?"
Yazarın dili incelikli, anlatımı güçlü ama en çok da ruhu diri.
Sayfalar bittiğinde ardımda bir hikâye kalmadı sadece…
Bir iz kaldı.
Bana ait. Sessiz, sade ama derin.
Ahmet Ümit Bab-ı Esrar, bir romandan çok daha fazlası.
Bir iç hesaplaşma.
Ve belki de affetmeye, sevmeye, bırakmaya dair yazılmış en şiirsel suskunluk
Ahmet Ümit Bab-ı Esrar, bir romandan çok daha fazlası.
Bir iç hesaplaşma.
Ve belki de affetmeye, sevmeye, bırakmaya dair yazılmış en şiirsel suskunluk
·
31 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.