Unutma Beni Apartmanı - Nermin Yıldırım
Unutma Beni Apartmanı yazarın ilk benimse külliyatından okuduğum ikinci kitabı. Yazarla ilk 
Ev kitabı ile tanışmış edebi diline ve bende oluşturduğu etkiye hayran kalmıştım. Biraz araştırınca ‘Ev’ kitabının da şu an için son kitabı olduğunu öğrendim. İster istemez ilk ve son kıyaslama yaptım okurken. Zaten yazar paralel bir bakış açısı içerisinde yazmış her iki kitabınıda. Aradaki kitaplarıda böyle midir bunuda merakla not ettim kendime. Ama tabiki belirgin farklarda vardı. ‘Unutma Beni Apartmanı’ gerek siyasi olaylara değinme sıklığı gerekse toplumdaki her tabakaya selam çakma isteğiyle fazlaca göze çarparken son kitabında bu fazlaca törpülenmiş. Zamanla oturan okuyucu kitlesi ve giderek artan uzmanlaşma sonucudur muhtemelen.
Kitabın kapak resmi ise tam bir kitap özeti. Karakterimiz Süreyya’nın 43 yaşında bir telefon sonrası yaptığı içsel yolculuk ile telin diğer ucundaki yıllar önce onu bırakmak zorunda kalan annesinin hikayesini paralel bir şekilde okuyoruz. Tabi Süreyya’nın içsel yolculuğunda bir çok karakter hikayeye dahil olup çıkıyor. Çünkü Süreyya hiç bir yere köklenemeyen bunu da çok umursamadığını düşünen sert kabuklu bir karakter. Tüm bu muhakemenin içinde hayalet yazar olarak yazdığı kitaplar var, roman içinde roman olarak okuduğumuz. Ana romandaki güncel olay güzellemelerinden daha çok beğendim ben bu küçük romançıkları. Hatta Cambaz Kasım’ın hikayesi gerçek bir kitap olsa da okusam diye geçirdim içimden. Hayalet yazar olarak yazdığı kitapları kendi ismiyle basan karaktere N.Y ismini vermesini ise kendi ismine yaptığı kinaye olarak gördüm. Ama yazarın kendi olabileceğini sanmıyorum.
Her ilk roman yazarından izler taşır gibi bir cümle vardı kitapta. Kendi de sonrasında verdiği röportajlarda bundan bahsetmiş. Yıllar sonra hiç görmediği annesinden gelen bir telefondan esinlendiğini ama devamını kitaba yansıtmadığı.. Zaman zaman İstanbul sokaklarında yürüyüp kafasından insanlara ve binalara hikaye biçtiğini. Hatta ve hatta Süreyya gibi gerçekte de var olan ‘Unutma Beni Apartmanı’na bakıp saatlerce düşüncelere daldığını.. Bir gün farklı şehirde yaşamak isteyip Barselona’ya taşındığını ve sonra geri geldiğini. Tıpkı biraz Süreyya gibi..
Toparlayacak olursam, tüm notlarım cebimde ilk ve son arasındaki kitaplarını okumak istiyorum. Ruhunuzun derinliklerine değebilecek küçük dokunuşlar arıyorsanız okuduğunuz kitaplarda, sizde bu külliyatın bir ucundan tutabilirsiniz.
Unutma Beni Apartmanı 
Nermin YıldırımEdebiyat
Unutma Beni Apartmanı yazarın ilk benimse külliyatından okuduğum ikinci kitabı. Yazarla ilk Ev kitabı ile tanışmış edebi diline ve bende oluşturduğu etkiye hayran kalmıştım. Biraz araştırınca ‘Ev’ kitabının da şu an için son kitabı olduğunu öğrendim. İster istemez ilk ve son kıyaslama yaptım okurken. Zaten yazar paralel bir bakış açısı içerisinde yazmış her iki kitabınıda. Aradaki kitaplarıda böyle midir bunuda merakla not ettim kendime. Ama tabiki belirgin farklarda vardı. ‘Unutma Beni Apartmanı’ gerek siyasi olaylara değinme sıklığı gerekse toplumdaki her tabakaya selam çakma isteğiyle fazlaca göze çarparken son kitabında bu fazlaca törpülenmiş. Zamanla oturan okuyucu kitlesi ve giderek artan uzmanlaşma sonucudur muhtemelen.
Kitabın kapak resmi ise tam bir kitap özeti. Karakterimiz Süreyya’nın 43 yaşında bir telefon sonrası yaptığı içsel yolculuk ile telin diğer ucundaki yıllar önce onu bırakmak zorunda kalan annesinin hikayesini paralel bir şekilde okuyoruz. Tabi Süreyya’nın içsel yolculuğunda bir çok karakter hikayeye dahil olup çıkıyor. Çünkü Süreyya hiç bir yere köklenemeyen bunu da çok umursamadığını düşünen sert kabuklu bir karakter. Tüm bu muhakemenin içinde hayalet yazar olarak yazdığı kitaplar var, roman içinde roman olarak okuduğumuz. Ana romandaki güncel olay güzellemelerinden daha çok beğendim ben bu küçük romançıkları. Hatta Cambaz Kasım’ın hikayesi gerçek bir kitap olsa da okusam diye geçirdim içimden. Hayalet yazar olarak yazdığı kitapları kendi ismiyle basan karaktere N.Y ismini vermesini ise kendi ismine yaptığı kinaye olarak gördüm. Ama yazarın kendi olabileceğini sanmıyorum.
Her ilk roman yazarından izler taşır gibi bir cümle vardı kitapta. Kendi de sonrasında verdiği röportajlarda bundan bahsetmiş. Yıllar sonra hiç görmediği annesinden gelen bir telefondan esinlendiğini ama devamını kitaba yansıtmadığı.. Zaman zaman İstanbul sokaklarında yürüyüp kafasından insanlara ve binalara hikaye biçtiğini. Hatta ve hatta Süreyya gibi gerçekte de var olan ‘Unutma Beni Apartmanı’na bakıp saatlerce düşüncelere daldığını.. Bir gün farklı şehirde yaşamak isteyip Barselona’ya taşındığını ve sonra geri geldiğini. Tıpkı biraz Süreyya gibi..
Toparlayacak olursam, tüm notlarım cebimde ilk ve son arasındaki kitaplarını okumak istiyorum. Ruhunuzun derinliklerine değebilecek küçük dokunuşlar arıyorsanız okuduğunuz kitaplarda, sizde bu külliyatın bir ucundan tutabilirsiniz.
Unutma Beni Apartmanı Nermin Yıldırım··
85 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.