Julia Otsuka’nın kitaplarını seviyorum çünkü anlattığı her şeyi ajitasyona hiç yer vermeden, neredeyse fısıltıyla ama iliklere kadar işleyerek anlatıyor.
Bu kitapta da yine aynı etki var; üstelik anlatılan tarihsel bir gerçekliğe dayanıyor.
Pearl Harbor saldırısının ardından Japon kökenli Amerikan vatandaşlarının “tehdit” olarak görülüp Utah Çölü’ndeki bir kampa gönderilmesi…
Bir gecede, açıklama yapılmaksızın evlerinden alınan bir baba…
İsimlerin sayılara dönüştüğü, komşulukların duvara çarptığı, aidiyetin yerle bir olduğu bir dönem…
Anlatıcıların isimsiz oluşu da tesadüf değil; kimliklerin silindiği bir dönemde sadece birer sayıdan ibaret olan sessiz tanıklar onlar.
Otsuka’nın bu kitabı, diğerlerine göre “ilk kitap” havası olduğunu taşıyor bence. Etkileyici ama “Yüzücüler” ya da “Tavan Arasındaki Buda” kadar beni içene alamadı.
Ancak yine de özellikle son bölümdeki o kırılma anı, itiraf bölümü, içimde bir düğüm gibi kaldı.
Keşke yalnızca kitaplarda kalsaydı böyle hikâyeler..
Keşke yeryüzünde gerçekten barış hüküm sürse…
Ama edebiyat, unutmamıza izin vermiyor; tanık kalmamızı, hatırlamamızı sağlıyor, çok üzülsek de…
@duygu.akin.thetranslator çevirilerinin kitapları bu denli sevmiş olmamla büyük ilgisi var kesinlikle
#tavsiye #imparatortanrıyken #yüzücüler #tavanarasındakibuda #ödüllükitap #kitapalintilari #kitaplarım
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.