"LEBENSMÜDE"
"Küçükken dünyamız küçüktü, çok şey bilmiyor bildiklerimizle mutlu mesut yaşıyorduk. Sonra büyüdük ve çok şey öğrendik. Dünyamız büyüdü. Yaş aldıkça dünyamızı küçültmek istedik. Çünkü artık çok şey biliyor ve bunlardan kaçıp küçük dünyamızda mutlu olmak istiyorduk. Yaşamayı her geçen gün daha çok beceremiyoruz. Vallahi bu aralar başım çok ağrıyor!"
Türk Edebiyatında güncel toplumsal meseleleri cesur bir dille ele alan eser, kısa ama etkileyici bir kitap olarak dikkat çekiyor.
Lebensmüde, Almanca bir kelime olup, "hayattan bıkmış" veya "yaşam yorgunu" anlamına gelir. Kitabın ismi, içeriğiyle paralellik göstererek, bireylerin içsel boşluklarını, hayata karşı duyduğu yabancılaşmayı ve umutsuzluğu yansıtıyor. Birbirine bağlı kısa öykülerden oluşan her bir hikâye, farklı karakterlerin yaşam mücadelesini, acılarını ve hayata tutunma çabalarını işliyor.
Hayat, çoğu zaman sessiz bir silah gibi üzerimize doğrultulmuş gerçeklerle dolu. Tahir’in tabancasından çıkan silah sesi gibi, bazı olaylar hayatımıza bir anda girer ve ardında kalıcı izler bırakır. Susturucunun ömrü vardır, derken aslında her deneyimin, her acının zamanla daha görünür hâle geldiğine işaret ediyor. İnsan, bazen farkında olmadan her yeni deneyimde biraz daha fazla etkilenir, biraz daha yaralanır.
Günlük yaşamın karmaşasında ise unutuveriyoruz. Tahir’in de dediği gibi, geçim sıkıntısı çeken aileler, savaşın gölgesinde kaybolan hayatlar, büyük acılar… Hepsi birer anı, birer istatistik olmaktan öte geçemiyor çoğu zaman. Yarın yine unutulacak, bugün hissettiğimiz öfke ve keder, yarın yerini başka bir telaş alacak.
Oysa Şark’ın hatırlattığı gibi, siyasetin ve gündelik kavgaların ötesinde, farklı kültürlerden, farklı yaşam biçimlerinden öğrenecek o kadar çok şey var ki… Birbirimizi kırmadan, kin gütmeden, yaşamın sunduğu güzellikleri görmek mümkün. Ne var ki, biz çoğu zaman dünyevi meselelerin esiri oluyoruz.
Hayat, kaybetmemek için verdiğimiz savaşlarla dolu. Şark’ın dediği gibi, “Toprağın altında olacağına dağların ardında olsun.” Kimi zaman kaybettiklerimiz, aslında bize hayatta kalmanın, direnmenin ve cesur olmanın değerini hatırlatıyor.
Asker’in ve Buçuk’un sözleri ise acının ve aşkın evrenselliğini gözler önüne seriyor. Kim olursak olalım, hangi sosyal statüde ya da hangi hayat düzeyinde bulunursak bulunalım, acı herkesin ortak noktasıdır. Ve aşk… Aşk, sadece güzel bir his değil; gerçekleşmesine inanmak, cesaret göstermek ve bazen sarhoş cesaretiyle hayata bağlanmaktır.
Yazar, kitabında kendi hayatından ve çevresinden esinlenerek kaleme aldığı 'Kendime, Kendimce' bölümleri ile hayal ürünü kurguları ustaca harmanlıyor. Özellikle Kendime, Kendimce başlığı altındaki hikâyelerde, yazarın yaşadıklarının ve gözlemlerinin izlerini net bir şekilde görmek mümkün. Kitapta yer alan serzenişler dikkat çekiyor: Dostlukların, sevgilerin, emeğin ve hatta aşkın anlamını yitirdiğine dair gözlemler, günümüz dünyasının boş sözcüklerle dolu yüzünü gösteriyor.
Bireyin toplumla olan ilişkisini, içsel çatışmalarını ve hayata karşı duyduğu yabancılaşmayı derinlemesine inceler.
Yalnızca bireysel acıları değil, aynı zamanda toplumla birey arasındaki çatışmayı da gözler önüne seriyor. Günlük yaşamın sıradan sıkıntıları, toplumsal adaletsizlikler ve insanın kendi içsel mücadeleleri, yazarın kaleminde anlam kazanıyor. Hayatın zorluklarını, bireyin çaresizliğini ve insan olmanın bütün hallerini sorgulayan bir pencere.
İlk hikâye, piç Tahir olarak adlandırılan karakterin yaşadıklarıyla başlıyor. Yetimhanede büyüyen Tahir, iş hayatına atılır ve arkadaşıyla birlikte gizli, yasaklı bir madde satmaya başlar. Ancak işler planladığı gibi gitmez. Komi olan bir çalışan tarafından yakalanırlar ve işin içinden çıkmak yerine, Tahir’in ortağı Ender karşı gelir. Bu durum sonucunda Ender gizli bir şekilde öldürülür ve Tahir, kendini metruk bir yerde komi ile birlikte bulur. Ancak işler Tahir için daha da tehlikeli hâle gelir; çünkü komi, aslında Ender’in çalıştığı patronun adamıdır ve Tahir’in yerini öğrenmişlerdir. Tahir’i bekleyen tehlike, hem fiziksel hem de manevi anlamda hayatının risk altında olmasıdır.
Beğendiğim bir diğer hikâye ise deli Mehmet’in hikâyesi. Mehmet, ailesiyle tatil yolundayken trajik bir kaza geçirir ve eşi ile kızını kaybeder. Bu acı, onun hayatını tamamen değiştirir. Hızlı bir şekilde hayatın sillesini yiyen Mehmet, yaşadığı travmalar ve kayıplar sonucu toplum tarafından “deli Mehmet” olarak anılmaya başlar. Kaybın ardından Mehmet’i bekleyenler, sadece bireysel acılar değil, aynı zamanda toplumun anlayışsızlığı ve kendi içsel çıkmazlarıdır. Bu hikâye, acının evrenselliğini ve herkesin farklı yollarla yaşadığı ortak mücadeleyi gözler önüne seriyor.
Yazar, bizleri “buçuk insanlar” olarak tanımlıyor. Hayatı hürce yaşama arzumuz, herkesin iyi niyetli olduğunu varsayışımız bizi yarım bırakmış. Arafta, eksik ve yarım kalmış bir hayatın içinde yaşarken, yine de öz benliğimize sahip çıkmayı, gülmeyi ve küçük mutlulukları şeref saymayı öğreniyoruz. Hayalleri ve niyetleri yarım kalmış, özgürce uçmayı düşleyen karakterler aracılığıyla, yarım kalmışlıklarımızı ve hayata karşı dirençlerimizi tanıyoruz.
Bu kitap, eksik kalan parçalarımızla yüzleşmeye ve hayatta hâlâ umut aramaya davet ediyor.
Belki de önemli olan, hayatın acılarını ve geçiciliğini kabul etmek, kayıplarımıza rağmen sevmek ve cesurca yaşamaktır. Her sessiz silah sesi, her unutulan acı, her küçük sevinç ve aşk, bize insan olmanın bütün hallerini hatırlatır.
Hayat acımasız olabilir ama yine de yaşanmaya değerdir.
Kitapla Kalın.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.