Ruhu yok edilememiş veya edileyemeyecek tüm kadınlara
Ruhlar Evi, üç kuşak ailenin anlatıldığı bir roman olmak dışında 20. Yüzyıl Şili’sinin de açıkça bir panoraması.
Şili, yani Latin Amerikanın feodal toprak düzeninden sosyalist harekete, oradan da askeri diktatörlüğe geçişini üç kuşak aile ile anlatan Ruhlar Evi, 
Isabel Allende’nin ilk romanı.
1970 Şili hükümetini ve faşizm ile değişen yönetim şekillerini, yazar karakterler üzerinden çok iyi anlatıyor. İlk 300 sayfaya kadar üç kuşak boyu aileyi tanıyoruz. Geri planda ise devrim ve diktatörlük kendini yavaş yavaş belli ediyor. Buraya kadar oldukça eğlenceli, ara ara kalbe dokunsa da kitabın asıl etkileyeceği kısımları son 200 sayfa.
Uzun süredir hiç bir kitabı okurken ağladığımı hatırlamayan ben, kendimi tutamadım. Oldukça fazla etkilendim ve düşünmeden edemedim.
Kitabın benim için diğer bir iyi bir yanı ama birçok okur için yavan kalan kısmı büyülü gerçekçilik ile ilgiliydi.
Bu kitabı 
Yüzyıllık Yalnızlık ile karşılaştırarak yorum yapmanız tamamen hata olur. Isabel Allende, yaşanmış olayları kurgulaştırarak ve bu kurguya “hayaletler, geçmişe dönüş” ile sembolize ettiği toplumsal ve bireysel belleği katarak büyülü gerçekçilik ile inanılmaz iyi bir şekilde aktarmış. Gerçekçilikten uzaklaşmayarak da anlatması oldukça etkileyici.
Hükümet değişir, yargı değişir, düzen değişir ama değişmeyen tek şey erkek egemenliği altında kadının ezilişidir.
Dilerim herkes okusun, en çok da kadınlar.
Kitabın beni en çok etkileyen kısımlarından biri ise:
“İşte o zaman Albay Garcia’nın ve ona benzeyen bütün ötekilerin günlerinin sayılı olduğunu anladım, çünkü onlar bu kadınların ruhunu yok edememişlerdi.”
Eminim okuktan sonra bu cümle ile kitaba veda ederken sizler için de anlamı oldukça farklı olacaktır.
Ruhlar Evi en çok, ne olursa olsun ruhu yok edilemeyecek veya edilememiş kadınlara ithaf.
Isabel Allende’nin ilk romanı.
1970 Şili hükümetini ve faşizm ile değişen yönetim şekillerini, yazar karakterler üzerinden çok iyi anlatıyor. İlk 300 sayfaya kadar üç kuşak boyu aileyi tanıyoruz. Geri planda ise devrim ve diktatörlük kendini yavaş yavaş belli ediyor. Buraya kadar oldukça eğlenceli, ara ara kalbe dokunsa da kitabın asıl etkileyeceği kısımları son 200 sayfa.
Uzun süredir hiç bir kitabı okurken ağladığımı hatırlamayan ben, kendimi tutamadım. Oldukça fazla etkilendim ve düşünmeden edemedim.
Kitabın benim için diğer bir iyi bir yanı ama birçok okur için yavan kalan kısmı büyülü gerçekçilik ile ilgiliydi.
Bu kitabı Yüzyıllık Yalnızlık ile karşılaştırarak yorum yapmanız tamamen hata olur. Isabel Allende, yaşanmış olayları kurgulaştırarak ve bu kurguya “hayaletler, geçmişe dönüş” ile sembolize ettiği toplumsal ve bireysel belleği katarak büyülü gerçekçilik ile inanılmaz iyi bir şekilde aktarmış. Gerçekçilikten uzaklaşmayarak da anlatması oldukça etkileyici.
Hükümet değişir, yargı değişir, düzen değişir ama değişmeyen tek şey erkek egemenliği altında kadının ezilişidir.
Dilerim herkes okusun, en çok da kadınlar.
Kitabın beni en çok etkileyen kısımlarından biri ise:
“İşte o zaman Albay Garcia’nın ve ona benzeyen bütün ötekilerin günlerinin sayılı olduğunu anladım, çünkü onlar bu kadınların ruhunu yok edememişlerdi.”
Eminim okuktan sonra bu cümle ile kitaba veda ederken sizler için de anlamı oldukça farklı olacaktır.
Ruhlar Evi en çok, ne olursa olsun ruhu yok edilemeyecek veya edilememiş kadınlara ithaf.·
179 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.