Havva’nın Üvey Kızları kitabında yazılan önsözün bir kısmının aynısı bunda da bulunuyordu. Server Bedi külliyatının uzun zamandır okuduğum en kalın kitabıydı.
1920’ler 1950’lerin İstanbul’una gidip orada yaşıyorum sanki Server Bedi külliyatını okurken, yazar öyle güzel yaşatıyor ki. Ayrıca halk için yazdığı o kadar belli ki; bazen tekrara düşüyor, kadın ve erkek karakterlerini aynı şekilde işliyor.
Burada da diğer kitapların benzeri bir şekilde gizemli bir kadınla karşılaşıyoruz: Vildan. Nejat ise kitabın diğer ana karakteri. Nejat’ta bir kadının arkasından giden karakteri tam oturmamış bir erkek kişiliği bulunuyor. Vildan’a aşık olan Nejat aynı zamanda önce Vildan’ın kız kardeşi zannettiği ama sonradan kızı olduğu öğrendiği Selmin’e de bir şeyler hissediyor. İkisi arasında bocalayan Nejat Vildan’ın da değişik hallerine tanık oluyor. Bazen tam bir anne gibi davranan bu kadın bazen bir cinayet planı kurabiliyor. Zafir ise Vildan‘ın eski sevgilisi. Birbirlerini suçlayan bu çiftin hangisinin haklı olduğu ise kitabın sonuna doğru belli oluyor. Nejat iki kadın arasında bocalayan şahsiyetsiz bir erkek, Vildan ise dengesizliklerinin haddi hesabı olmayan bir kadın olarak bu uzun kitapta beni çok yordu.
Yazara saygım sonsuz, kitaptaki saçmalıkları o zamanki halkın beklentisine uygun olarak yazdığını düşünüyorum.
·
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.