"SILA"
"Duygu bahçeleri, güzel sözlerle sulanır " dendi.
Sonra...
Altın ve gümüşten kafiyeler yapıldı.
Zumrutten mısralar...
Elmaslarla dortlukler yazıldı.
Zebercedden şiirler.
Ve kitabın her bir bölümü gönlümüze nakış gibi ince ince işlenip gelin gibi süslendi satırları ile...
Hayat, insanın özüne yaptığı bir yolculuktur aslında. Başlangıcı da, bitişi de insanın kendi içindedir. Bu yolculuk bazen sarp kayalıklarla dolu yollardan geçmeyi, bazen de içten gelen bir sevdanın gücüyle ilerlemeyi gerektirir. İşte bu yüzden hayat, sadece yaşanmışlıkların değil, aynı zamanda anlam arayışının da adıdır.
Sıla, bu yolculuğu derinleştiren, insana yönünü hatırlatan bir sevdanın sembolü olarak karşımıza çıkıyor. O, hayatın acı ve tatlı yanlarını aşkın yoğurduğu bir hamur gibi yeniden şekillendirir. Her insanın içinden geçtiği hüzün kapısının ardında, huzura açılan bir şehir vardır; işte Sıla, o kapıdan geçip yeni bir şehre varabilmenin hikâyesidir.
Bazen hayat, bizi özümüzden koparmak ister. Koşuşturmacalar, hayal kırıklıkları, kırık dökük hayaller… Bizi bizden uzaklaştırıp karanlıklara doğru çağırır. İşte o anda bir duruş gerekir. Çünkü özünü unutan insan, yolunu da kaybeder. Ve tam bu noktada, Sıla’nın sevda türküsü duyulur. Onun nurlu ışığı, önümüzde bir yol işareti gibi belirir. Çünkü her insanın içinde bir “sıla” vardır; geri dönmek istediği yer, özlem duyduğu saf bir öz, kalbinin asıl evi.
Arkadaşı Tolga’nın eşine bağırdığını duyan Âhi, elindeki bıçağı alarak bir felaketi engeller. Ancak sarhoş olan Tolga’yı sakinleştirmek için balkona çıkardığında talihsiz bir olay yaşanır. Tolga, elinden düşürdüğü kibriti almaya çalışırken üçüncü kattan aşağı düşer ve hayatını kaybeder. Âhi’nin hiçbir suçu yoktur, tek amacı bir kadını şiddetten korumaktır. Fakat o gece olayın içinde bulunduğu için tutuklanır.
Cezaevinde günler ağır ağır akarken, hiç beklemediği bir ziyaretçi gelir: Tolga’nın eşi Sıla. Bu karşılaşma, Âhi’nin yüreğinde tarifsiz bir kıvılcım yakar. Belki de rüyalarında gördüğü beyazlar içindeki kadın, kaderin karşısına çıkardığı Sıla’dır.
Sıla’nın Âhi’ye yazdığı mektuplar, yalnızca bir suçsuzluğu teslim eden satırlar değildir; derin bir vicdan muhasebesinin itirafıdır. Çünkü o gece, pencereden Âhi’nin suçsuz olduğunu görmesine rağmen korkudan sessiz kalmıştır. Şimdi ise tek arzusu, gerçeği mahkemede haykırmak ve Âhi’nin hak ettiği özgürlüğü kazanmasını sağlamaktır.
Koğuş arkadaşlarıyla olan diyaloglar, cezaevi günlerinin sessiz çığlıkları, Sıla’ya duyduğu o saf ve karşılıksız aşk… Hepsi bir araya geldiğinde Âhi’nin hikâyesi yalnızca bir mahkûmun değil, vicdanının sesini kaybetmeyen bir adamın hikâyesi oluyor.
Bu kitap sadece bir aşk romanı değil; vicdan, sorumluluk, suçluluk ve arınma üzerine güçlü bir sorgulama. Okurken Âhi’nin içsel yolculuğuna siz de ortak oluyor, her sayfada bir kez daha düşünüyoruz:
Gerçek suçlu kimdir?
Sessiz kalmak mı daha büyük bir suçtur, yoksa bedel ödemek mi?
Bu hikâyeyi özel kılan yalnızca trajik bir olayın ardından doğan bir aşk değil, Zahid’in içsel dönüşümü, yani kendini bulma yolunda Âhi oluşudur. Kitap bize şunu hatırlatıyor:
Gerçek aşk, yalnızca bir insana değil, en sonunda Yaradan’a duyulan koşulsuz sevgiye çıkan bir yoldur.
Ben bu satırları okurken hem tebessüm ettim, hem de hüzünlendim. Çünkü Zahid ve Sıla’nın masumiyetinde kendi kalbimizin özlemini buluyoruz: saf, temiz, arınmış bir aşkı.
Eğer siz de aşkı sadece bir duygu değil, aynı zamanda bir manevi yolculuk olarak görmek istiyorsanız, bu seriyi kitaplığınıza mutlaka eklemelisiniz. Çünkü bazen bir roman yalnızca bir hikâye anlatmaz; size de kendi yolculuğunuzun izlerini gösterir.
Sıla bizi, iki denizin birleştiği yerde bekler. Bir deniz geçmişimizdir; yaşadıklarımız, öğrendiklerimiz. Diğeri ise geleceğimiz; umutlarımız ve hayallerimiz. Bu iki deniz birleştiğinde, insan kendi özüne varır.
Hayatın anlamı da belki tam burada saklıdır: Kendi içimizdeki sıla’ya ulaşabilmek.
Kitapla Kalın.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.