"SEVGİLİ BELLA"
"Bir gece karanlığından anlayacaksın beni. Soğuk rüzgarları teninde ve hücrelerinin derinliklerinde hissettiğinde anlayacaksın. Gerçek yalnızlığı bilip tanıdığından anlayacaksın. İnsanların yüzlerine bakıp görmek istediğini göremediğinden anlayacaksın. Ve duymak istediğini duyamadığında... Uzun sessizlikler kulaklarına gerçekleri fısıldamaya başladığında anlayacaksın. Duymak istemeyeceksin, kulaklarını kapatacaksın. Fakat seslerin geldiği o yere hiçbir vakit ulaşamayacaksın. O kadar derinden hissettiğin şeylere dokunmak isteyip de dokunamadığında anlayacaksın."
Eğer eşinizden geriye, sürekli kafanızın içinde sizinle konuşan, size arkadaşlık eden bir iç ses kalsa, ne yapardınız? Sevgili Bella okurken, Teoman’dan Sevi’ye miras kalan tek iyi şeyin bu ses olduğunu fark ediyorsunuz.
Sevi ve Teoman, Güzel Sanatlar Fakültesi’nde tanışıp önce arkadaş, sonra aşık, en sonunda evli bir çift oluyorlar. Sevi eşine derin bir sevgi beslerken, Teoman’ın içinde sevgi eksikliği vardır; bu eksikliğin kaynağı ise onun çocukluk yıllarına dayanır. Ne yazık ki, mutlu görünen bu evlilik, Teoman’ın ani intiharıyla trajik bir sona ulaşır. Sevi, hem sevdiğini kaybetmenin acısıyla hem de cevapsız sorularla baş başa kalır. Teoman’ın ölümünden sonra Sevi, annesinin yanına taşınır ve geçimini sağlamak için evdeki antika eşyalarını satmaya başlar.
İşte tam bu dönemde, üniversitedeki hocası Cüneyit’in aramasıyla hayatına yeni bir kapı açıldı. Hocası, Teoman’la ilgili bilmediği bazı gerçekleri Sevi’ye anlattı ve ona bir günlük verdi. Bu günlük, Teoman’a aitti. Sevi günlüğü okumaya başladığında, bir yandan hayal kırıklığına uğradı, bir yandan da uzun süredir cevap bulamadığı soruların yanıtlarını keşfetti.
Günlüğü okumaya başladıkça Sevi, Teoman’ın gerçek dünyasıyla ve yaşadığı gizemlerle yüzleşti. Bu süreçte yanında hep Bella vardı. Hikâye ilerledikçe, eminim Bella’nın kim olduğunu öğrenince siz de şaşıracaksınız.
Teoman’ın günlüğünde neler vardı? Sevgi eksikliği, içsel çalkantılar, hatta belki de ihanetler… Sevi her sayfada hem eşini hem de kendi duygularını anlamaya çalıştı.
Bodruma inen merdivenler, tozlu ve kullanılmamış köşeler, Sevi’nin içsel dünyasının metaforu gibi. Işığın kendiliğinden yanması, geçmişin hala bir parça etkili olduğunu ve hâlâ yol gösterdiğini hatırlatıyor. Her ne kadar ışık eskisi kadar güçlü olmasa da, Sevi önünü görebiliyor; sanki geçmişin ağırlığını hissederek, hayatına yön vermeye devam ediyor.
Bu hikâye benim için sıradan bir kurgu olmaktan çok daha öteydi. Okurken aklıma hep şu geliyordu: Bu tür şeyler, bir yerlerde gerçekten yaşanıyor olabilir. Kurgu olarak isimlendirilmiş olsa da, yaşamın kendisi bazen en dramatik senaryoları sunuyor.
Romanın düşündürdüğü en çarpıcı nokta belki de mutluluk tanımı: “Kelimelere ve duygulara çok az anlam yüklemekmiş mutluluk. Yani aslında hissetmemekmiş. Hiçbir şey hissetmemek. Fakat yine de o kelimeleri kullanmakmış mutluluk.” Yani bazen, hissetmesek de kelimelerle hayatı devam ettirmek gerekiyor.
Ve elbette, romanın altını çizdiği bir diğer gerçek: “Ölüler eğer ölmeyi seçmişlerse, bize düşen de onları gömmektir.”
Kitap, günlük tarzında ve yoğun iç monologlarla ilerliyor. Başlangıçta anılar ve geçmişe dönüşler kafa karıştırıcı olabilir, ancak karakterlerin iç dünyasını derinlemesine hissetmek için bu anlatım gerekli. Yazar, Sevi’nin yaşadığı kaybı, yalnızlığı ve içsel hesaplaşmalarını öylesine gerçekçi bir şekilde aktarıyor ki, kendinizi karakterin yerine koymamak imkânsız.
Sevgili Bella, sadece bir aşk hikâyesi değil; antikalar, ışık, ayna ve günlüklerle dolu bir psikolojik yolculuk. Kitap, her bölümünde bizlere hem düşündürücü hem de duygusal bir deneyim sunuyor. Eğer karakterlerin iç dünyalarını ve geçmişin izlerini hissetmeyi seviyorsanız, bu eser sizi derinden etkileyecek.
Kitapla Kalın.
·
46 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.