Dünyada en aptalca şey akıllı olmak!
Her köyün bir delisi olduğu gibi her kalbin de deli bir yanı var bir türlü dışavuramadığı... İçimiz, "Yapmak isteyip içimize attıklarımız hapishanesi" En son ne zaman bir ağacın altında uyudunuz mesela? Hiçbir şeyi dert etmeden, fütursuzca... Ne zaman yağmur altında, elleriniz cebinizde tadını çıkara çıkara yürüdünüz? "Gökyüzündeki bulutlar unutur insanı akıllandıkça." 
Algernon'a Çiçekler'i okumuş muydunuz? Akıllandıkça yalnızlaşıyor insan, zeka seviyesi arttıkça mutsuzlaşıyor. Tıpkı okudukça huzursuzluğumuzun artması gibi... Ne der 
Martin Eden'da, "Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü." Biraz da Benli Mustafa gibi yaşamalı hayatı, biraz veli, çokça deli; bir armut ağacının gölgesinde gönlünce uyuyarak...
"İnsan unutmasa bir adım öteye geçemez."
Kitabın kapağını açar açmaz çok sevdiğim bir yazar karşıladı beni, "Emin ellerdesin, doğru yerdesin," der gibi hissettim. Uzun zamandır görüşmediğim bir dostumla ummadık bir yerde karşılaşmak gibiydi onu görmek: "Ve bana inanıp desteğini esirgemeyen A. Ali Ural hocama..." Bir sözü var aklımdan çıkmayan, "İnsan, gitmeye karar verdiği gün değil; dönmeyeceğini anladığı gün yola çıkar." İnsanın iç dünyasına ondan iyi dokunanı görmedim, "Sevgili Dost" diye başlayan cümleleri öyle hoşuma giderdi ki burada sizlere hitap ederken hep "Sevgili Dost," derdim.
“Sevgili Dost,
Eğer yeryüzündeki bütün elleri bir masanın üzerine koysalar, elini bulabilirdim onların içinden.” Onun üslubundan bir parça vardı sanki 
Bahtiyar Gül'ün eserinde, kısacık hikayelerde insanın ruh dünyasına ne kadar yer verilebilirse o kadar yer vermiş, sıradan insanın, sıradan olmayan - biricik yüreğine dokunmuş, tutunamayanlara, ayrıksılara, zamanının yabancılarına, tabiri caizse "eskimişlere", normal görünen hayatının tutsaklarına değinmiş.
Algernon'a Çiçekler'i okumuş muydunuz? Akıllandıkça yalnızlaşıyor insan, zeka seviyesi arttıkça mutsuzlaşıyor. Tıpkı okudukça huzursuzluğumuzun artması gibi... Ne der Martin Eden'da, "Bir sürü kitap okudu ama içindeki huzursuzluk azalmak yerine daha da büyüdü." Biraz da Benli Mustafa gibi yaşamalı hayatı, biraz veli, çokça deli; bir armut ağacının gölgesinde gönlünce uyuyarak...
"İnsan unutmasa bir adım öteye geçemez."
Kitabın kapağını açar açmaz çok sevdiğim bir yazar karşıladı beni, "Emin ellerdesin, doğru yerdesin," der gibi hissettim. Uzun zamandır görüşmediğim bir dostumla ummadık bir yerde karşılaşmak gibiydi onu görmek: "Ve bana inanıp desteğini esirgemeyen A. Ali Ural hocama..." Bir sözü var aklımdan çıkmayan, "İnsan, gitmeye karar verdiği gün değil; dönmeyeceğini anladığı gün yola çıkar." İnsanın iç dünyasına ondan iyi dokunanı görmedim, "Sevgili Dost" diye başlayan cümleleri öyle hoşuma giderdi ki burada sizlere hitap ederken hep "Sevgili Dost," derdim.
“Sevgili Dost,
Eğer yeryüzündeki bütün elleri bir masanın üzerine koysalar, elini bulabilirdim onların içinden.” Onun üslubundan bir parça vardı sanki Bahtiyar Gül'ün eserinde, kısacık hikayelerde insanın ruh dünyasına ne kadar yer verilebilirse o kadar yer vermiş, sıradan insanın, sıradan olmayan - biricik yüreğine dokunmuş, tutunamayanlara, ayrıksılara, zamanının yabancılarına, tabiri caizse "eskimişlere", normal görünen hayatının tutsaklarına değinmiş.5 Yorum
Kaleminize yüreğinize sağlık hocam kitap kadar etkili bir inceleme bayıldım okuduğum halde tekrar koşup okuma isteği geldi👏👏👏💫😊
Bahtiyar Gül hocanında kalemine emeğine sağlık 👏👏💫
Bahtiyar Gül hocanında kalemine emeğine sağlık 👏👏💫
Bu yorum görüntülenemiyor
"Sanki herkes dinliyor ama kimse anlamıyor gibi..."
"Küçükken büyükler, büyüyünce yeni nesil yadırgıyor adamı. Asla zamanımızın insanı olamadık."
Kendimi bulduğum cümleler oldu. Yine güzel bir inceleme olmuş. Kalemine sağlık 🌿
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.