Belkiler Elinden Bir Şey Gelmeyenlerin Sığınağıdır.
Sema Soykan Öncelikle herkese merhabalar,
Böyle güzel hikayelerle donatılmış, okurken eğiten, elimden düşüremediğim kitaplar okurken ne kadar zevk alıyorsam kitap bitince de o kadar üzülüyorum. Sanki evimde çok sevdiğim insanları ağırlamış, onlarla güzel sohbetler etmişim de biraz önce kapıdan yolcu etmişim, hüzünlenmişim gibi oluyorum. Aynı Sema Soykan'ın okuduğum diğer romanlarındaki o hisler gibi... Bu kadar acıyla zorlaşmış bir konuyu, güzel bir hikayeyle harmanlamış, yalın anlaşılır bir dille okuyucuya sunması anlatılabilir gibi değil, herkesin bu tada kendisinin varması gerektiğini düşünüyorum.
Kıbrıs acılar adası. Okurken dayanamadığımızı (ki Sema Soykan'ın yazarken kısa kestiği, derinlere çok inmemeye çalıştığına inanıyorum) insanlar kaç yıl yaşamış, ne acılar, ne ağıtlar, ne yaşam öyküleri varmış. Bir de sesini duyuramayanlar buna vakti olmayanlar... Kıbrıs'ta kime dokunsan yaralı, acılı... Türk'ün Türk'ten başka kardeşi yokmuş ama biz birbirimize kenetlenirsek de bizi yıkacak güçte yokmuş.
Sema Soykan'ın Belki adlı romanı Kıbrıs'ın kendi çıkarları doğrultusunda şaşırılmayacağı gibi başta İngilizlerin kışkırtmalarıya yıllarca yan yana can cana yaşamış Türkler ve Rumların düşman haline gelişini, birbirlerinin canına kastetmelerini, Türklere yapılan amansız işkenceleri, Kıbrıs'ın nasıl Kıbrıs olduğunu, bir vatanı korumak için verilen mücadeleyi bizlere anlatıyor. Anlatıyor ki şimdi hor kullandığımız topraklar için zamanında direnen, savaşan insanlarımızı, askerlerimiz, o küçük yaşta öldürülmüş bebeklerimizi, 
Belki aynı İstiklal Marşımızda dediği gibi;
"Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı" unutmayalım diye.
Yazarımız bize bunları aktarıyor ki herkes tarihini, geçmişini, kendinin olmasa bile etrafındaki insanların acısını bilsin, unutmasın, yanında olsun diye. Bu sebeple herkesin Belki'yi okumasını tavsiye ediyorum.
Yalnız şunu söylemeden edemeyeceğim. Sema Soykan'ın fanı olduğum, yazarın "Keşke", "Kilit Taşı" , "Adsız Roman" ve "Belki" isimli romanlarını okumuş biri olarak tek negatif eleştirim var. Romanda hikaye ve tarihin güzel uyumlandırılmasına rağmen bana tarihler ve olaylar birbirine girmiş gibi geldi. Mesela bir olay bir hikaye çerçevesinde aktarılıyor, siz o bilgiyi hazmediyorsunuz 30-40 sayfa sonra tekrar o zaman dilimindeki başka bir olaya dönüş beni sürekli aynı çevrede dolaştırıyormuş gibi hissettiriyor. Bence bu kısmı daha düzenli olabilirdi.
Ama yine de siz siz olun bir kitap evinde, kütüphanede nerede olursanız olun, Sema Soykan'ın kitaplarını gördüğünüzde es geçmeyin.
Hepinize bol okumalı iyi günler dilerim. :)1000k
Puan vermedi·496 syf.··
Beğendi
·2025 10. kitabı
·20 günde okudu
·Okunma: 14 Eylül 2025 18:01
Sema Soykan Öncelikle herkese merhabalar,
Böyle güzel hikayelerle donatılmış, okurken eğiten, elimden düşüremediğim kitaplar okurken ne kadar zevk alıyorsam kitap bitince de o kadar üzülüyorum. Sanki evimde çok sevdiğim insanları ağırlamış, onlarla güzel sohbetler etmişim de biraz önce kapıdan yolcu etmişim, hüzünlenmişim gibi oluyorum. Aynı Sema Soykan'ın okuduğum diğer romanlarındaki o hisler gibi... Bu kadar acıyla zorlaşmış bir konuyu, güzel bir hikayeyle harmanlamış, yalın anlaşılır bir dille okuyucuya sunması anlatılabilir gibi değil, herkesin bu tada kendisinin varması gerektiğini düşünüyorum.
Kıbrıs acılar adası. Okurken dayanamadığımızı (ki Sema Soykan'ın yazarken kısa kestiği, derinlere çok inmemeye çalıştığına inanıyorum) insanlar kaç yıl yaşamış, ne acılar, ne ağıtlar, ne yaşam öyküleri varmış. Bir de sesini duyuramayanlar buna vakti olmayanlar... Kıbrıs'ta kime dokunsan yaralı, acılı... Türk'ün Türk'ten başka kardeşi yokmuş ama biz birbirimize kenetlenirsek de bizi yıkacak güçte yokmuş.
Sema Soykan'ın Belki adlı romanı Kıbrıs'ın kendi çıkarları doğrultusunda şaşırılmayacağı gibi başta İngilizlerin kışkırtmalarıya yıllarca yan yana can cana yaşamış Türkler ve Rumların düşman haline gelişini, birbirlerinin canına kastetmelerini, Türklere yapılan amansız işkenceleri, Kıbrıs'ın nasıl Kıbrıs olduğunu, bir vatanı korumak için verilen mücadeleyi bizlere anlatıyor. Anlatıyor ki şimdi hor kullandığımız topraklar için zamanında direnen, savaşan insanlarımızı, askerlerimiz, o küçük yaşta öldürülmüş bebeklerimizi, Belki aynı İstiklal Marşımızda dediği gibi;
"Bastığın yerleri "toprak!" diyerek geçme, tanı!
Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı" unutmayalım diye.
Yazarımız bize bunları aktarıyor ki herkes tarihini, geçmişini, kendinin olmasa bile etrafındaki insanların acısını bilsin, unutmasın, yanında olsun diye. Bu sebeple herkesin Belki'yi okumasını tavsiye ediyorum.
Yalnız şunu söylemeden edemeyeceğim. Sema Soykan'ın fanı olduğum, yazarın "Keşke", "Kilit Taşı" , "Adsız Roman" ve "Belki" isimli romanlarını okumuş biri olarak tek negatif eleştirim var. Romanda hikaye ve tarihin güzel uyumlandırılmasına rağmen bana tarihler ve olaylar birbirine girmiş gibi geldi. Mesela bir olay bir hikaye çerçevesinde aktarılıyor, siz o bilgiyi hazmediyorsunuz 30-40 sayfa sonra tekrar o zaman dilimindeki başka bir olaya dönüş beni sürekli aynı çevrede dolaştırıyormuş gibi hissettiriyor. Bence bu kısmı daha düzenli olabilirdi.
Ama yine de siz siz olun bir kitap evinde, kütüphanede nerede olursanız olun, Sema Soykan'ın kitaplarını gördüğünüzde es geçmeyin.
Hepinize bol okumalı iyi günler dilerim. :)·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.