Sevgili Okurlar,
Bugün size 
Lev Tolstoy ’un 
İtiraflarım kitabından söz edeceğim. Tolstoy, hem gençliğini hem öğreticilik yıllarını hem de hayatının bütün kırılma noktalarını dürüstçe önümüze koyuyor. Onun en büyük inancı mükemmelliğe ve kusursuzluğa olan inancıydı. Entelektüel olgunluğa ulaşmayı denedi, iradesini tamamlamaya, ahlaki olgunluğa erişmeye çalıştı. Ama bu arayış zamanla yerini daha farklı arzulara bıraktı: daha güçlü, daha önemli, daha meşhur, daha zengin olma isteğine… Ve bütün bunları saklamadı, dürüstçe itiraf etti. “Bir zampara ve sahtekârdım” dedi. Sonra çevresine yabancılaşarak, hem çevresindeki insanlardan hem de kendisinden tiksindiğini açık yüreklilikle dile getirdi.
Tolstoy gerçeği keşfetmek istiyordu. Ama hangi gerçeği? Ve sonunda vardığı nokta şuydu: hayatın hiçbir anlamı yoktu.
Peki, siz hiç kendinize sordunuz mu? Her insanın ruhunda yatan, hayatı mümkün kılan o en temel soruyu: Bugün yaptıklarımın ve yarın yapacaklarımın sonu ne olacak? Hayatımın tamamının sonunda ne olacak? Tolstoy bu soruları sordu. Biz de onunla birlikte sorduk. Ve onunla birlikte cevaplar aramaya başladık.
Bu soruları sorarken, Süleyman’dan Sokrates’e, Schopenhauer’den kutsal kitaplara, bilimden felsefeye kadar pek çok kapıyı araladı. Onunla birlikte biz de bu dünyalara girdik. Ama şunu da gördük: Bilginin alanlarında yaptığı gezintiler onu mutsuzluktan kurtarmadığı gibi, daha da derin bir umutsuzluğa sürükledi. Hayatın anlamını bulmaya çalışırken, çoğu zaman yeni soruların, yeni çıkmazların içine düştü. Ve bütün bunları da dürüstçe önümüze koydu.
Sorular çoğaldı:Tanrı var mı? Ben neden varım? Ben neden yaşıyorum? Bugün yaptıklarımın sonu ne olacak? İnsanlığın henüz bilmediği yönleri neler? Bir insan, kendisi gibi ne olduğunu bilmeyen insanlardan oluşan bir topluluğun gizemini çözebilir mi? Ben neyim? Evren nedir? Neden yaşıyorum? Evren neden var? Siz hiç bu soruları kendinize sordunuz mu? Eğer sorduysanız, cevabınız olsa da olmasa da, Tolstoy’un bu sorulara nasıl yaklaştığını görmek size yeni bir düşünme imkânı verebilir.
Ama şunu da söylemeden geçemem: Normalde bu kitabı “herkes okusun” diye ısrar edebilirdim. Fakat Süleyman’ın dediği gibi: “Büyük bilgi, büyük keder getirir. Bilgisini artıran, kederini de artırır.” Eğer zaten bu sorularla kendini yoran, umutsuzluğa düşen biriyseniz, kederinizi artırmanızı istemem. Çünkü bazen bu kitap size cevap vermek yerine, yük de yükleyebilir. Ama belki de tam tersine, cevapları olmayan sorular size kendi cevabınızı buldurabilir. Hayattan bir anlam çıkarabilirsiniz.
Tolstoy kitabın başlarında şöyle diyor: “İnsanlarla ilişkim sonucu olarak yeni bir ahlaksızlık geliştirdim. Patolojik bir gururla, insanlara ne öğrettiğimi bilmediğim hâlde bir şeyler öğretmenin misyonum olduğuna delice ikna oldum.”
Ben de buradan kendisine sesleniyorum: Rahat uyu Tolstoy! Öğrettin. Belki sen bu hazzı yaşayamadın ama bize çok şey öğrettin.
Lev Tolstoy ’un İtiraflarım kitabından söz edeceğim. Tolstoy, hem gençliğini hem öğreticilik yıllarını hem de hayatının bütün kırılma noktalarını dürüstçe önümüze koyuyor. Onun en büyük inancı mükemmelliğe ve kusursuzluğa olan inancıydı. Entelektüel olgunluğa ulaşmayı denedi, iradesini tamamlamaya, ahlaki olgunluğa erişmeye çalıştı. Ama bu arayış zamanla yerini daha farklı arzulara bıraktı: daha güçlü, daha önemli, daha meşhur, daha zengin olma isteğine… Ve bütün bunları saklamadı, dürüstçe itiraf etti. “Bir zampara ve sahtekârdım” dedi. Sonra çevresine yabancılaşarak, hem çevresindeki insanlardan hem de kendisinden tiksindiğini açık yüreklilikle dile getirdi.
Tolstoy gerçeği keşfetmek istiyordu. Ama hangi gerçeği? Ve sonunda vardığı nokta şuydu: hayatın hiçbir anlamı yoktu.
Peki, siz hiç kendinize sordunuz mu? Her insanın ruhunda yatan, hayatı mümkün kılan o en temel soruyu: Bugün yaptıklarımın ve yarın yapacaklarımın sonu ne olacak? Hayatımın tamamının sonunda ne olacak? Tolstoy bu soruları sordu. Biz de onunla birlikte sorduk. Ve onunla birlikte cevaplar aramaya başladık.
Bu soruları sorarken, Süleyman’dan Sokrates’e, Schopenhauer’den kutsal kitaplara, bilimden felsefeye kadar pek çok kapıyı araladı. Onunla birlikte biz de bu dünyalara girdik. Ama şunu da gördük: Bilginin alanlarında yaptığı gezintiler onu mutsuzluktan kurtarmadığı gibi, daha da derin bir umutsuzluğa sürükledi. Hayatın anlamını bulmaya çalışırken, çoğu zaman yeni soruların, yeni çıkmazların içine düştü. Ve bütün bunları da dürüstçe önümüze koydu.
Sorular çoğaldı:Tanrı var mı? Ben neden varım? Ben neden yaşıyorum? Bugün yaptıklarımın sonu ne olacak? İnsanlığın henüz bilmediği yönleri neler? Bir insan, kendisi gibi ne olduğunu bilmeyen insanlardan oluşan bir topluluğun gizemini çözebilir mi? Ben neyim? Evren nedir? Neden yaşıyorum? Evren neden var? Siz hiç bu soruları kendinize sordunuz mu? Eğer sorduysanız, cevabınız olsa da olmasa da, Tolstoy’un bu sorulara nasıl yaklaştığını görmek size yeni bir düşünme imkânı verebilir.
Ama şunu da söylemeden geçemem: Normalde bu kitabı “herkes okusun” diye ısrar edebilirdim. Fakat Süleyman’ın dediği gibi: “Büyük bilgi, büyük keder getirir. Bilgisini artıran, kederini de artırır.” Eğer zaten bu sorularla kendini yoran, umutsuzluğa düşen biriyseniz, kederinizi artırmanızı istemem. Çünkü bazen bu kitap size cevap vermek yerine, yük de yükleyebilir. Ama belki de tam tersine, cevapları olmayan sorular size kendi cevabınızı buldurabilir. Hayattan bir anlam çıkarabilirsiniz.
Tolstoy kitabın başlarında şöyle diyor: “İnsanlarla ilişkim sonucu olarak yeni bir ahlaksızlık geliştirdim. Patolojik bir gururla, insanlara ne öğrettiğimi bilmediğim hâlde bir şeyler öğretmenin misyonum olduğuna delice ikna oldum.”
Ben de buradan kendisine sesleniyorum: Rahat uyu Tolstoy! Öğrettin. Belki sen bu hazzı yaşayamadın ama bize çok şey öğrettin.
·
12 +1'leme
·6,7bin Gösterim
6 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Tolstoy'un tüm eserlerinin ana fikirlerinin toplandığı bir kitap olarak algıladığım , okuma listemde var olan, hâlâ da elimin değmediği bir eseri.
Emeğinize yüreğinize kaleminize sağlık 📚☕🌹
Tolstoy'a ithafen 😊
#256659454
Çok teşekkür ederim 😊🙏
Evet, birçok yaşta girip çıktığı dönüşümlerin olduğu İtiraflarım kitabını okuduğunuzda, söylediğinizi teyit etmiş olacaksınız. Ben tüm eserlerini okumamış olsam da kitapta zaten yansıdığı dönemleri görebiliyoruz. Hangi yaşta ne hissettiğine bakarak o eseri okursak, o duyguları çok daha iyi anlayabiliriz. O yüzden eliniz bu esere mutlaka uzanmalı. Tolstoy’a ithafen paylaştığınız alıntı ise kendisini en net şekilde anlatıyor.
Emeğinize sağlık 💯🙏🙏 Tolstoy' un kafasını kurcalayan soruların cevaplarına sahip olduğum için olumsuz bir etkisi olmayacaktır. Ama merak ettim, okuyacağım; bakalım neler yazmış:)
uğur bey Bunu duymak ayrıca mutlu etti beni. Aynı yerden bakabildiğimizi görmek güzel. 9 puanı da sonuna kadar hak eden bir kitap bence; gerçekten üzerine konuşulacak, didik didik edilecek bir metin. Tek bir kelimesinin bile boşa olmadığını hissettiren kitaplar nadir çıkıyor karşımıza. Arkadaşlarınızla yapacağınız sohbetin de epey zihin açıcı olacağına eminim. Böyle metinler konuşuldukça derinleşiyor zaten. Keyifli, bol tartışmalı bir akşam olsun 🙂
Rus edebiyatı okumak bıle bellı bır dinginlik gerektırıyor Bu kitapların hayatın kaossuz en sakin donemlerınde anlaya anlaya okunması gerektıgını düşünüyorum Harika bir inceleme olmuş bu incelemeden sonra herkes okumak ısteyebılır
LULU hristiyanlıkla alakalı değil esasında bir iç dökme, sorgulama, arayış, savrulma her şeyden var kişisel bir şey olsada aynı şeyler bizler içinde olan sorgulamalar var o yüzden kıymetli.
Köpeğiyle Dolaşan Kadın adlı birçok hikayeden oluşan kitapta da Bahis diye bir hikaye vardı. Bu hikaye de hayata dair böyle bir çıkarım yapan kahramanın hikayesiydi. Çok okumanın kaçınılmaz sonucu gibi.
Evet… Okumanın ve Tolstoy gibi hayatı, insanı, etrafındaki her şeyi hızla kavrayabilen birinin karşısına çıkardığı manzara bu olabiliyor. Öte yandan, aynı derin kavrayışa sahip olmayıp sadece çok okuyanlar ise bir noktadan sonra Don Kişot’un gölgesine düşebiliyor.
Mutlaka okuyun demeden nasıl kitap tavsiye edilir merak ettirilir okutulur başlıklı :) yazınızı keyifle okuduğum gibi kitabı da okuyacağım 😌 merak yoksa motıvasyonda biraz eksik kalıyor bu bağlamda teşekkürler 🙏
Ne güzel ifade ettiniz 🙏 Haklısınız, bazen “mutlaka okuyun” demektense merak uyandırmak çok daha etkili oluyor. Merakın olduğu yerde motivasyon da kendiliğinden geliyor. Yorumunuz ve güzel sözleriniz için ben teşekkür ederim. Keyifli okumalar dilerim, umarım kitap sizde de güzel izler bırakır. 🌿
Reklam
ARYA güzel bir bakış açısı. Bu düşünceyle istediğinizi fazlasıyla alırsınız😊.