İnsanın aslında çok az bir gayreti, birkaç zamanlık bir mahzunluğu, diğerlerinden ayrıldığı her anı ... ona büyük ödüller olarak döner. Bir koca hayatta insan aslında çok kı sa bir süre çok az bir şey yapmıştır, ama o elinde büyür. Bü tün bir hayattan bahsedince aslında ömrün bir yazının iki ayı, belli bir çağın bir vakti, bir sıkılıp didinmenin kısa devri kıymetli bir iç gibi tüm hayatı zenginleştirir. İnsan anladı ğını o kısa andan, gördüğünü o çabucak kayan görüntüden, hissini o akşamdan alır. Üstüne bir yetmiş yıl koyar. Ama insanı uykulu ve kendinden memnun kalmaya sabitleyen aslında acı çekmediği ama kendine acıdığı, aslında büyük bir dertte olmadığı ama söylenip durduğu, kendine yana yakıla içinde hakikat taşımadan feveran ettiği her gününü çektiklerine saymasıdır. Halbuki çok çok az insan gerçek bir acı yı, gerçek bir hakikat anını çok seyrek içine çeker ve bu öyle bir cevherdir ki, bir zerresi hiç bilmeyen ile dumanına maruz kalmış olanı birleşmemecesine ayırır.
·
54 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.