Bosnalı yazar Sasa Stanisic’in Köken adlı romanı hatırlamanın ve unutmanın tam kesiştiği yerde duran bir roman. Stanisic burada hem köklerini arıyor hem de belleğindeki bölük pörçük anıları bir araya getirmeye çalışıyor. Çocukluğunu bıraktığı Bosna, sürgünlüğün sembolü Almanya ve büyükannenin yavaş yavaş silinen hatıraları. Roman günümüzün de kanayan yarası olan kimlik, göç, hafıza ve aile bağları üzerinden ilerliyor. Ve Stanisic şu soruların peşine düşüyor roman boyunca: İnsan nereye aittir? Doğduğu toprağa mı, diline mi, belleğinde kalan anılara mı? Bu soruların cevabı tam olarak verilebildi mi bilemiyorum ama kendi adıma şunu söyleyebilirim: İnsan ölüme en çok doğduğu dile tutunarak gidiyor.Tıpkı Stanisic’in ninesi gibi…