Bu kitap tam kalpten yüksek sesle konuşan bir roman.
Suat, duygularını bastırdıkça boğulan bir kadın;
Necip, sevmemesi gerekeni sevip içten içe çürüyen bir adam;
Süreyya ise her şeyin ortasında, “mutluyuz sanan” ama aslında hiçbir şeyin farkında olmayan bir koca.
Roman boyunca neredeyse hiçbir şey olmuyor gibi ama aslında her şey oluyor.
Bir bakış, bir sessizlik, bir rüzgâr sesi bile aşk itirafı kadar gürültülü. Eldiven sahnesinde ise içimden “Abartt Necip” demek geldi ama Mehmet Rauf’un kalemi o kadar güçlü ki, cringe bile edebiyatın bir parçası oluyor :)
Kitapta Eylül aslında bir mevsim değil, bir ruh hali. Hani yaz bitince o boşluk hissi gelir ya, işte kitap boyunca o his var. Mehmet Rauf demiş ki sanki: “Ben insanların kafasının içindekini yazıcam, dışarıda ne olduğu umrumda değil.” :\
Yani Eylül kitap biraz sabırlı okura hitap ediyor, aceleci okurlara göre değil. Ama yani tempo çok ağır. Aksiyon sıfır Çok yavaş ilerleyen bir kitap. Bazen diyorsun ki “hadi artık bir şey olsun!” olmuyor. Çünkü Eylül bir eylem romanı değil, bir iç hesaplaşma romanı. Ağır tempolu, ama son sayfada boğazında bir düğüm bırakıyor. 
Mehmet Rauf 
Eylül
Mehmet Rauf Eylül
·
140 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
