"PERİHAN"
“Biliyorsun, sadece sana böyle görünüyor bu ışıklı oyun,” dedi. “Tüm bu geçişlerin bana görünüşü farklı. On santimetre yanında beş derece güneyinde olmam bu manzaranın benim için bambaşka olmasına sebep oluyor. Zamanı da işin içine katarsak, başka anlardaki başka ışık oyunlarında kalan duygularınla aynı şeyi görüyor olma ihtimalimiz yok. Gördüklerin için sonsuzluğun içindeki tek merkez senin gözün, tıpkı hayatın gibi.”
Beyoğlu'nun kalabalığından sıyrılıp bir ara sokağa saptığınızda, zamanın durduğu bir yerde bulursunuz kendinizi. Zarifi Apartmanı, adı gibi zarif ama bir o kadar da hüzünlü, işte böyle bir yerde yükselir. Romanın kalbi, hiç şüphesiz Zarifi Apartmanı’nda atıyor. Burası, sadece bir taş yığını değil; âdeta yaşayan, nefes alan ve geçmişin fısıltılarını bugüne taşıyan bir karakter. Duvarlarındaki çatlaklar, sıvaları dökülmüş cephesi, sanki her bir sakiniyle birlikte yaşlanmış, onların hikâyelerini üzerinde biriktirmiş. Yazar, mekânı o kadar güçlü betimliyor ki, apartmanın gıcırdayan merdivenlerinden çatısındaki kargalara kadar her detay, hikâyenin ayrılmaz bir parçası haline geliyor.
İşte Leyla da orada, hayatını tuvaline akıttığı renklerle ve geçmişin ağırlığıyla yaşıyordu. Saçlarına düşen aklar, onun yalnızca yaşlanmadığını, aynı zamanda içine döndüğünün de bir kanıtıydı. Ta ki Deniz, yıllar önce bir sergide zihnine kazınan o silik ama derin kadını bulana kadar.
Onların hikâyesi, bir tesadüfün ya da belki de kaderin sessiz bir itirazıyla yeniden başladı. Deniz, Leyla’nın dünyasına her adımda kendi içine de bir yolculuk yapıyordu. Bu, sıradan bir “sorgulama” değildi; daha çok, kendi sessizliğine doğru çekilen bir yolculuktu. Her konuşma, her bakış, her suskunluk, yeni bir kapı aralıyordu. Leyla, Deniz'i evine davet ediyor; o ev ise Beyoğlu’nun kalbinde, eski ama bambaşka bir yer: Zarifi Apartmanı. İlk kata geldiğinde kapısı açık kalmış bir dairenin önünde polislerle karşılaşıyor. Leyla’nın evi ise terasta, asma merdivenle çıkılıyor. Kendi gibi evi de ilginç, biraz gizemli, biraz da geçmişle dolu. Kapısı açık kalan dairenin sahibi Perihan, ya da apartmandaki adıyla Peri, kısa sürede hikâyenin görünmez merkezine dönüşüyor. Leyla, Peri’nin yazdığı notları Deniz’e veriyor — ve Deniz, o notlar aracılığıyla Peri’nin dünyasına adım atıyor.
Peri, bu apartmanın belki de en gizemli, en ılık kalpli sakini. Onun hikâyesi, iki hayatın kıyısında dengede durmakla başlar. Kaybolan bir kız kardeşin acısıyla yoğrulmuş ama sokak çocuklarına uzanan şefkatiyle yeniden doğmuş bir kadın. Peri, apartmanın koridorlarında dolaşırken, geçmişin fısıltılarını da beraberinde taşır. Bu fısıltılar, bazen talihsiz bir aşkın yankısı, bazen de eskiyen perdelerin arkasına saklanmış bir sırrın izidir.
Peri’nin yazılarını okudukça karşılaştığı sırlar hem Deniz’i hem Leyla’yı şaşırtıyor.
İstanbul’un sokaklarında güzel kadınlar, kayıp çocuklar, talihsiz yaşamlar ve unutulmuş hikâyeler birbirine karışıyor. Zarifi Apartmanı bu hikâyeleri sessizce saklıyor, ama artık gizem perdesi aralanıyor.
Bu yolculukta, sadece bir apartmanın değil, insan ruhunun derinliklerine de yol alıyoruz. Sırlar, hayatları nasıl şekillendirir?
Kayıplar, bizi nasıl dönüştürür? Peri, tam da bu soruların cevabını arayan bir kahraman. Onun hikâyesi, yalnızca bir kadının değil, hepimizin içinde taşıdığı o kırılgan ama güçlü yanı yansıtıyor.
Perihan”, hızlı tüketilen edebiyatın aksine, sindirilerek okunması gereken bir roman. Bizi alıp götürmüyor; aksine durdurup düşündürüyor. İnsan ruhunun karanlık ve aydınlık köşelerinde, naif ama güçlü bir ışıkla dolaştırıyor. Okurken kendi sessizliğinizi duymaya başlıyorsunuz. Geçmişin insan üzerindeki ağırlığını, kayıpların asla tamamen kaybolmadığını hatırlatıyor.
Leyla’nın yalnızlığı, Deniz’in suçluluk duygusu, Peri’nin vicdanı… Hepsi insana dokunuyor.
Eser, sadece bir kadının hikâyesi değil; hepimizin içinde taşıdığı o “kayıp” ve “şefkatli” parçalarımızın hikâyesi.
Kitapla Kalın.
·
137 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.