“İnsan doyduğunda değil,aç kaldığında kim olduğunu hatırlar…”
Eserdeki ana karakterimiz 19. yüzyılın sonlarındaki Kristiania sokaklarında (bugünkü adiyla Oslo) dolaşan, açlıktan bedeni eriyen ama zihni hâlâ ateşle yanan bir yazardır. Duygular o kadar saf ve içten anlatılıyor ki satırlara duygulara hayranlık duydum.Karakterin yaşadığı çaresizliği ,iç bunalımını ,yoksulluğu içtenlikle hissettim.Benim için akıcı bir eserdi bir solukta okudum diyebilirim. Açlığın bir insanı nasıl yavaş yavaş çözdüğünü değil; bir insanın açlığa rağmen “insan” kalma mücadelesini anlatıyor Hamsun.
Gururuyla, inadıyla, hayal gücüyle ayakta durmaya çalışan bir karekterle başbaşayız eserde . Bir parça ekmeğe muhtaçken bile kendini küçük düşürmemeye çabalar; çünkü açlık onun için sadece mideyle değil, ruhla ilgilidir. Eserin son sayfalarda kahramanın gemiye binip şehirden uzaklaşması, kurtuluş kadar bir teslimiyette bence .Çünkü bazen kaçmak, kalmaktan daha onurlu olabilir.Yazarın okuduğum ilk eseriydi bu yüzden yoksulluğu bu kadar iyi betimleyen yazarın hayat mücadelesini merak ettim ve araştırdığım kadarıyla yazar yoksul bir ailede büyümüş belki kişisel deneyimlerinin eserde etkisi vardı düşünmeden edemedim. İyi okumalar.. 
Knut Hamsun 
Açlık
Knut Hamsun Açlık
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.