Selam size romalılar...
İşte yüzlerce yıldır tarih sahnesinde olan koca imparatorluğumun final gösterisi için karşınızdayım. Ben Romulus, kurucu olmasa da kurtarıcı Romulus...
Kurulduğu günden bu yana yükseldi Roma sayısız cesedin üzerinde. Kimi zaman suikastlarla kimi zaman "alea iecta est" diyerek Rubicon aşılırken...**
Güç asası yüzyıllarca bizimleyken kimse yargılayamadı elbette atalarımı ve hatalarımızla yüzleşme gereği dahi geçmedi vicdanımızın en kutyu köşesinden.
Nihayet, 36 defne yaprağı bulunan altın tacı başımda buldum. Ama ihtirasımdan değil zorunluluktan oldum imparator: BEN İmparator Büyük Romulus, Büyük Roma'nın aylak imparatoru...
Ülkenin dört bir yanından tavuklarım oldu... Tavuklarımla mutluyken zorla hükmetmemi istediler dünyaya. Oysa hükümdar değil yargıçtı asıl ihtiyaçları hepsinin. Ve yargıcı oldum bende imparatorluğun, hissettirmeden kimseye... Kendi ölümünü planlayan Albus Percival Wulfric Brian Dumbledore bile bu kadarını hesaplamış mıdır bilemiyorum.
İşte böyle bir kraldı Tavuklu İmparator Romulus, iğneyi de çuvaldızı da kendine batıran cinsten. Alnı açıktı tarih sahnesinde, bir bir bozdurup harcadığı tacının defne yapraklarının son ikisini de iki uşağına tazminat olarak verdiğiden ötürü.
İstilacı Ötekiler'i beklerken bütün planının saat gibi işlediğini düşünüyordu, İstilacı Ötekiler'in Romalılara ne kadar da benzediklerini görene kadar.
İnsanız geldik gitmeye,
Birkaç dem hüküm sürmeye,
Ya sen kaybet, ya yeneyim
Kimse bana çok görmeye.
"büyük bir rezaleti gizlemenin en iyi yolu, ufak bir rezalet sahnelemektir..."
Friedrich Dürrenmatt - Büyük Romulus
keyifli okumalar...