"Zorluklarımızı gizlersek, birbirimize nasıl destek olabiliriz?"
Amaan. Ne yazayım ben bu kitaba. Sağım yalan solum yalan, giden yalan dönen yalan, gördüm baktım dünya yalan, falan filan falan filan.
Yani. İlle de doğruluk ille de dürüstlük. O zaman canım feda olsun. Bunun dışında ben arkadaş kazanmaya da çalışmam aman ya kaybedersem de demem. Çünkü kimsenin biriciği değilim. Bunu önce kendime itiraf etmişim, başkasının ne düşündüğünü umursamıyorum. Birini umursuyor görünüyorsam da gerçekten öyleyimdir. Canım ciğerim olmasına gerek yok. Düşünüyorum. Birinin, hiç kimsenin her şeyini bilmek gibi bir derdim de yok. Sırf bu sebeple umursamaz duruyorum farkındayım. Benim sevgim elimi koyduğum yerden gelir. Hesap kitap bu konuda en zayıf olduğum şeydir ve bununla da gurur duyuyorum. Ömrümde kimseyi kadın erkek çocuk beni sevdiğine pişman etmemişimdir. Çok iyi olmayabilirim belki örnek ahlaklı biri de değilimdir ama insanları pişman etmem. Etmedim. Birini sevdiğimi göstermişsem öyledir. Uzak durmuşsam artık sevgimi hak etmediğini düşündüğümdendir. Bu konuda hiç tevazum yoktur. Neden olsun? Benim tasarrufumda olan tek şeyim bu. Gönlümden tevazu etmem.
Benim kaç arkadaşım var, bilmem. Çünkü kimin beni nerede gördüğünü de hiç kafaya takmıyorum. Hayat bu. Bugün arkadaşızdır ama yarın bir bakmışız kriterlere uymuyorumdur. Ee ben aynıysam, bu kafaya takılacak bir mesele mi? Valla ben çok arkadaşsız kaldım. Ölünmüyor. Şimdi de tonla değil. Napalım? Sahte şeyler bende iyi durmuyor. Sırıtıyor. Çakmasını seven kullanabilir. Benim marka takıntım yok elhamdülillah.
Bu söylediklerimden sonra maalesef tuzum kuru değil. Gerçekten berbat zor bir hayat. Zihinde yalnızlık çok zor. Ben de çok çok çok isterdim, hiçbir şeyi aklımda gönlümde tek başıma taşımayayım, şöyle olduğu gibi her şeyimi anlatayım birine. Olmuyor. Belli ki o gün de gelmeyecek. O zaman ne yapıyorum? Anlatmıyorum ve dinlemiyorum. Çünkü dinlerken şunu fark ediyorum, insanlar benim de bir şeyler anlatmamı bekliyor. O kadar kolay değil. Benim için değil. Bir güvenebilsem. Bir tek kişi. Bilsem ki o bir kişi ne olursa olsun bana yalan söylemez. Yalan ya. Şu dünyayı bu hale getiren şey yalan. Nasıl biliyorum? Neden bilmeyeyim, hayatında hiç yalan söylememiş biri yoktur ve bunun bedelini ödemeyen de yoktur. Peki. Ama herkesin dürüstlüğü öğrendiği bir an gelmiyor mu? Ben o anı bekliyorum. Bekleyeceğim. Yaşlı çocuk arkadaş sevdicek fark etmez, dürüst olan herkesin benim kalbimde bir köşesi olur. Ama gözümün içine baka baka yalan söyleyebilen hiçbir canlının değil kalbimde, gözümün önünde bile yeri yok. Sırf bu yüzden göz göre göre çok üzülüyorum, çok kırılıyorum, hadi yabancı oldu mu gözümü kapatıyorum bi daha görmüyorum, ama insanın sevdiklerinde böyle bir şey görmeye gerçekten gücü tahammülü yetmiyor. Kim olursa olsun Allah beni bununla imtihan etmesin çünkü gerçekten çok zorlanıyorum. Biliyorum hayatta çok ağır imtihanlar var ama bu da ruhun imtihanı işte.
Arkadaş aramıyorum. Arkadaşlarım var mı bilmiyorum. Ben. Herkesin beni koyduğu yerdeyim. Ama filtrelerden buluşabilirsek. O zaman ben saadeti bulurum. Arkadaşlıktaki saadeti. Evlat olma saadetini. Kardeşlik saadetini. Belki.
Yazarın okuduğum kaçıncı kitabı bilmiyorum ama genel olarak kitap başlığından bağımsız hayata dair tecrübelerini aktarıyor.
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.