Perili Ev Üzerine Düşünceler
Kitap, Charles Dickens’ın editörlüğünde, farklı yazarların yazdığı kısa öykülerden oluşuyor.
Bir anlatıcı -Dickens olarak düşünebiliriz- Noel döneminde “perili olduğu” söylenen eski bir kırsal evi kiralar. Kitabın ilk sayfalarında evin geçmişinde tuhaf olaylar yaşandığı anlatılır; hizmetçiler korkudan işi bırakır. Anlatıcı, arkadaşlarını davet eder ve her biri farklı bir odaya yerleştirilir. Her konuk, kendi odasında karşılaştığı “hayalet” deneyimini anlatır. Böylece kitap, birbirine gevşek biçimde bağlı altı ayrı öyküden oluşur.
Kitap ilk bakışta farklı yazarlara ait öykülerin toplandığı bir hikaye kitabı olarak düşülebilir. Bu açıdan bakıldığında hikayeler; birbirinden bağımsız ve sıradan hikayeler olarak görülecektir. Kısmen de olsa bu şekilde olduğu söylenebilir. Bu açıdan baktığımda kitapta en beğendiğim hikaye -aynı zamanda en hacimli olan- 
Elizabeth Gaskell’in kaleme aldığı hikaye. Gaskell’in hikayesi daha derinlikli ve baştan sona ayağı yere basan bir bütünlükte. Bununla birlikte, kitabın yazılış amacı ve kurgusuyla verilmek istenen mesajlar bundan daha kapsamlı görünüyor. Okuyucu olarak bunu tam anlamıyla yakalamak belki biraz zor olabilir. -Bunun nedeni çeviri farklılıkları, öykülerin farklı kalemlerden çıkmış olması ya da hayalet temasının doğası gereği bazı noktaların bilinçli olarak kapalı bırakılması olabilir.-
Kitapta hayaletler, çoğunlukla vicdan, pişmanlık, kayıp ve geçmişin yükü gibi sembolik anlamlar taşımakta; klasik korku öğesinden çok, ahlaki ve psikolojik temalar ön plana çıkmaktadır. Kitapta vurgulanan esas fikir, gerçek hayaletlerin dışarıda değil, insanın kendi içinde yaşadığıdır. Her birey, geçmişten taşıdığı suçluluk, pişmanlık veya korkularıyla yüzleşmedikçe huzura eremez.
Sonuç olarak, 
Perili Ev, herkesin bir “hayaleti” olduğunu hatırlatır; bu, geçmişte yapılan bir hata, bir suçluluk duygusu ya da bir kayıp olabilir. Kitapta bahsedilen ev ise, bu ruhsal yüzleşmelerin sembolik mekanıdır. Yani “perili ev”, insan ruhunun taşıdığı pişmanlık ve vicdanın metaforik bir temsilidir.
Elizabeth Gaskell’in kaleme aldığı hikaye. Gaskell’in hikayesi daha derinlikli ve baştan sona ayağı yere basan bir bütünlükte. Bununla birlikte, kitabın yazılış amacı ve kurgusuyla verilmek istenen mesajlar bundan daha kapsamlı görünüyor. Okuyucu olarak bunu tam anlamıyla yakalamak belki biraz zor olabilir. -Bunun nedeni çeviri farklılıkları, öykülerin farklı kalemlerden çıkmış olması ya da hayalet temasının doğası gereği bazı noktaların bilinçli olarak kapalı bırakılması olabilir.-
Kitapta hayaletler, çoğunlukla vicdan, pişmanlık, kayıp ve geçmişin yükü gibi sembolik anlamlar taşımakta; klasik korku öğesinden çok, ahlaki ve psikolojik temalar ön plana çıkmaktadır. Kitapta vurgulanan esas fikir, gerçek hayaletlerin dışarıda değil, insanın kendi içinde yaşadığıdır. Her birey, geçmişten taşıdığı suçluluk, pişmanlık veya korkularıyla yüzleşmedikçe huzura eremez.
Sonuç olarak, Perili Ev, herkesin bir “hayaleti” olduğunu hatırlatır; bu, geçmişte yapılan bir hata, bir suçluluk duygusu ya da bir kayıp olabilir. Kitapta bahsedilen ev ise, bu ruhsal yüzleşmelerin sembolik mekanıdır. Yani “perili ev”, insan ruhunun taşıdığı pişmanlık ve vicdanın metaforik bir temsilidir.·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.