Zülfü Livaneli’nin Leyla’nın Evi romanı, kalbimin en hassas yerlerine dokunan, satır aralarında iç sızlatan bir hikâye… Bu romanı okurken, yalnızca bir kadının hayatını değil, aslında bir ülkenin değişen ruhunu da hissediyorsunuz.
Leyla Hanım, eski İstanbul’un zarafetini, inceliğini ve vefasını temsil ediyor. Onun dünyası; kahve kokan sabahlar, Boğaz’ın sessizliği ve aile yadigârı eşyaların arasında geçen bir ömür… Ama zaman değişiyor. İstanbul değişiyor. İnsanlar değişiyor. Ve Leyla Hanım, bir gün kendini ait olmadığı bir dünyanın içinde buluyor.
Romanın en dokunaklı yönü, Leyla’nın yaşadığı kayıplar değil, o kayıplar karşısında bile koruduğu onuru ve zarafeti. O, yıkılsa da dimdik duran bir karakter. Ve Livaneli, bu kadının hikâyesi üzerinden bizlere “insan olmanın” ne kadar derin, ne kadar acı ama bir o kadar da güzel bir şey olduğunu hatırlatıyor.
Roxi’yle kurduğu bağ ise farklı dünyaların, farklı değerlerin birbirine dokunabileceğini gösteriyor. Her satırda bir kuşak farkı değil, bir kalp farkı hissediliyor. Biri geçmişin hüznünü taşırken, diğeri geleceğin umudunu getiriyor.
Roman bittiğinde, yalnızca Leyla’nın değil, İstanbul’un da bir parçasını kaybetmiş gibi hissediyor insan. Çünkü “Leyla’nın Evi” sadece bir roman değil, geçmişle bugünün, zenginle fakirin, sevgiyle yalnızlığın arasında sıkışmış bir ülkenin aynası gibi.
·
578 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Emeğinize yüreğinize sağlık hocam🌹
Bu romanın anlatmak istediği neyse işte bu yazınızda onu görüyoruz..
Çok güzel ifade etmişsiniz.
Hayırlı sabahlar hayırlı cumalar 🌹🥰🌹🤲