Çocuk Geliyor kitabını okurken içim gerçekten ezildi. Anlatılanlar yalnızca bir kurgu değil, insanlığın karanlık dönemlerinden süzülüp gelen bir gerçeklik. Her ülkenin, her toplumun kendi acı geçmişi vardır. Devletler çoğu zaman düzeni ve otoriteyi koruma bahanesiyle “uyumsuz” gördüklerinin sesini susturur. Ama asıl uyumsuz olan devletin kendisiyse, o zaman ne yapılır? Bu soru kitap boyunca zihnimin içinde yankılandı.
Yazar, hikâyeyi olağanüstü bir soğukkanlılıkla anlatıyor. Duygusal bir dil kullanmıyor, olayların vahşetini dramatize etmiyor. Tam tersine, mesafeli anlatımı sayesinde yaşanan şiddet daha da sarsıcı hale geliyor. Çünkü okur, anlatıcının soğuk sesiyle karakterlerin maruz kaldığı acıların arasındaki zıtlığı fark ettikçe, o sessizlikte gizli bir çığlık hissediyor.
Kitapta işkence, korku, baskı ve sistematik şiddet, devlet eliyle uygulanan bir mekanizma olarak karşımıza çıkıyor. Fakat en acı olan, fiziksel acının ötesinde insanların ruhlarının parçalanması. Çocukların, annelerin, sıradan insanların üzerindeki görünmeyen şiddet… Sadece bedenlerine değil, kimliklerine, inançlarına ve varoluşlarına yöneltilmiş bir saldırı. Bu nedenle kitap, sadece geçmişte yaşanmış bir travmayı değil, insanlığın hâlâ iyileşememiş yaralarını da hatırlatıyor.
Sayfa sayısı az olsa da, yaşananlar ağır. Her satır insanın içine işliyor. Bazı bölümlerde okumaya ara vermek zorunda kaldım, çünkü o çaresizlik duygusu çok yakından hissediliyor. Çocuk Geliyor, okurdan yalnızca dikkatini değil, vicdanını da istiyor.
Kitaba başlamadan önce önyargılıydım. Popüler olduğu için bir süre elim gitmemişti, ama şimdi anlıyorum: bu hak edilmiş bir popülerlik. Çünkü bu kitap yalnızca bir hikâye anlatmıyor — insanın insana neler yapabildiğini, sessiz kalmanın bile bir şiddet biçimi olduğunu gösteriyor.
Bu yıl okuduğum en sarsıcı, en derin kitaplardan biriydi. Okudukça insanlığını sorguluyorsun. Bazı kitaplar biter, ama etkisi uzun süre kalır ya — Çocuk Geliyor tam olarak öyle bir kitap.
··
291 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.