Bu kitabı bitirdiğimde gerçek bir huzur hissettim. Sayfaları kapatırken içimden “iyi ki almışım, iyi ki okumuşum” dedim. Her hikâyede memnuniyetim katlanarak arttı; sanki her bölüm, bir öncekinin bıraktığı sıcaklığı biraz daha büyüttü.
Kendimle bağdaştırdığım karakterler de oldu, hiç benzemediğim ama empati kurmama vesile olanlar da… Bence bir kitabın ulaşabileceği en yüksek seviye budur zaten — insanın hem kendine hem de başkalarına dair anlayışını genişletmek.
Bir NEET genci olan Hiroya’yı okurken geçmişteki kendimi gördüm.
Eski bir dergi editörü ve yeni bir anne olan Natsumi’yi okurken ise olmaktan korktuğum gelecekteki halimi.
Onların arayışları, korkuları ve küçük cesaretleri bana kendi hayatımdaki sessiz değişimleri hatırlattı.
Ayrıca her bir hikâyede karakterlerin birbirleriyle ufak da olsa etkileşim kurmaları beni çok etkiledi. “Acaba bu karaktere ne oldu, iç huzuruna kavuşabildi mi?” diye merak ederken, o bağlar içimi rahatlattı — sanki yazar, her birine görünmez bir huzur armağan etmişti.
Bazı kitaplar bize "ders" vermez ama bizi öyle bir aynalar ki, kendi duygularımızı, geçmişteki hallerimizi, bazen unuttuğumuz yanlarımızı karşımızda görürüz.Bu kitap tam da öyle bir kitap. Yargılamadan, gösterişsizce insanın içini açıyor.
Bu kitap, benim için yalnızca bir öykü derlemesi değil; insanın kendi kalbine sessizce uzanan bir yolculuk gibiydi.
Umarım halk eğitim merkezine gidemeyen herkesin hayatında bir “Komachi Hanım” olur doğru zamanda doğru kelimeyi fısıldayan biri.
·
41 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.