Shakespeare, III. Richard kitabında "İnsanın sonu yaşamından önemlidir." diyordu. Ona hak veriyor gibiyim. İnsanların en zayıf tarafı, sormadan, araştırmadan, adamakıllı düşünmeden inanmak hususundaki gayretidir. Doğru olana meyletmek istemez de içindeki kemirgen şüpheciliğine teslim olur. Aslında şüphe, akıl ve iradeyle yol alacak olsa çok kuvvetli bir haslet. Yararı kendimize olacak iyi bir kalkan olurdu. Ne yazık ki Othello da o akıl ve irade yoktu. Bir iddianın peşine her şeyini kaybetti. Şimdi bunu okudum ya hemen Molière 'e koşacağım. Shakespeare'i seviyorum ama entrika başımı döndürüyor. Klasik Shakespeare işte.