“Yazmanın Bedeli”Düşünce
Puan vermedi·784 syf.·
2025 188. kitabı
Yazmak vazgeçmek, inkar etmek, bazen de intihar etmek demekti. Aileye karşı gelmekti. Bugün daha çok… yazar toplumun alt kesimlerinden, proleterlerle lümpen proleterler arasından çıkıyor. Daha ziyade toplumsal piramitte yükselmek için yazıyorlar.
Roberto Bolano , Latin Amerika edebiyatının en asi ve şiirsel seslerinden biri olarak biliniyor. Yazdıklarında ilk gözeçarpan sokakların puslu gerçekliğiyle şairlerin hayal kırıklığı dolu hayatını iç içe geçiyor. Üslubu bazen bir şiirin kırılgan ritmiyle akarken, bazen bir sokak kavgaları kadar sertleşiyor. Hayatın içindeki teslimiyet ve direniş yan yana duruyor. Belirttiği gibi onun için Yazmak vazgeçmek, inkâr etmek, bazen de intihar etmek demek. Bu anlayış, Bolaño’nun kaleminde yazının bir eylem, bir sınav ve bir hayatta kalma biçimine dönüşmesini sağlıyor.
Okurlarımda her zaman bu durumu diri tutuyorum. ( #147461470 ) Bir alıntıyla ya da hikayeyle kitap yazılabilir, tamam ama derdi ne diye soruyorum?Çünkü alıntı, hikaye büyüleyici olabilir, ama yazıyı ayakta tutan şey gösterişi değil, göze alınan riskidir. Tam da burada Bolano’nun cümlesi devreye giriyor. Yazmak vazgeçmek, inkâr etmek, bazen de intihar etmek demekti. Aileye karşı gelmekti. Yani yazı dediği şey konfor için değil, bedelle kuruluyor. Oysa günümüzde yazarın da dediği gibi, yazarların önemli bir kısmı toplumun alt kesimlerinden gelip yukarı çıkmak için yazıyor. Yazdıklarının suya sabuna dokunmamasına, kimseyi gerçekten kızdırmamasına dikkat ediyor. Kültürsüz oldukları için değil, düşman kazanmaktan çekindikleri için. Eleştirdikleri de ancak eleştirilmesine izin verilen şeyler. Böyle olunca da edebiyat, dert taşıyan, riske giren, kendi varlığına bile saldıran o eski halinden uzaklaşıp bir tür mizansen haline geliyor. Yazı gerçekten bir şeylerden vazgeçiriyorsa yazıdır, yoksa sadece kapıları kapatmamaya çalışan bir kariyer metnine dönüşüyor.
Vahşi Hafiyeler de bu duruşun bir yansıması. Bolano’nun romanı sadece bir anlatı olarak kurmuyor, aynı zamanda yazmanın bedelini ve yaşamın uçurum kenarında yürüyen bir kuşağın manifestosu haline getiriyor. Genç şairlerin şiir kadar tehlikeli, aşk kadar kırılgan bir dünyada var olmaya çalıştıkları bir evren kuruyor. Bu evrende kelimeler sığınak değil, çoğu kez bir tür intihar eğilimi, şiir insanın kendi gölgesine attığı bir adım kadar tedirgin edici. Ulises Lima ve Arturo Belano kelimelerin izini süren ama her izde biraz daha kaybolan Vahşi Hafiyeler olarak beliriyorlar, hem arayan hem de arandıklarının farkında olan iki sonsuz yolcu. Böylece damardan gerçeklik bir edebiyat hareketinden ziyade kaybolmayı göze alanların hikayesine dönüşüyor ve yazının ölümle, tutkuyla ve bitmeyen arayışla kurduğu o ince bağı edebiyatıyla tarihine kazıyor.
Okumalarınızda liste yaparken bu durumu göz önüne alırsanız daha sağlam ve derdi olan metinler seçersiniz. Bu ayrımı fark ettiğinizde derdi olan metinle, sadece vitrin için yazılmış metni ayırt etmekte çok faydası olacaktır.
Kitap incelemesinden çok alıntı merkezli okuma notu gibi oldu, fakat Bolano’nun kitabına da bu yakışır.
Herkese keyifli okumalar.
Roberto Bolano , Latin Amerika edebiyatının en asi ve şiirsel seslerinden biri olarak biliniyor. Yazdıklarında ilk gözeçarpan sokakların puslu gerçekliğiyle şairlerin hayal kırıklığı dolu hayatını iç içe geçiyor. Üslubu bazen bir şiirin kırılgan ritmiyle akarken, bazen bir sokak kavgaları kadar sertleşiyor. Hayatın içindeki teslimiyet ve direniş yan yana duruyor. Belirttiği gibi onun için Yazmak vazgeçmek, inkâr etmek, bazen de intihar etmek demek. Bu anlayış, Bolaño’nun kaleminde yazının bir eylem, bir sınav ve bir hayatta kalma biçimine dönüşmesini sağlıyor.
Okurlarımda her zaman bu durumu diri tutuyorum. ( #147461470 ) Bir alıntıyla ya da hikayeyle kitap yazılabilir, tamam ama derdi ne diye soruyorum?Çünkü alıntı, hikaye büyüleyici olabilir, ama yazıyı ayakta tutan şey gösterişi değil, göze alınan riskidir. Tam da burada Bolano’nun cümlesi devreye giriyor. Yazmak vazgeçmek, inkâr etmek, bazen de intihar etmek demekti. Aileye karşı gelmekti. Yani yazı dediği şey konfor için değil, bedelle kuruluyor. Oysa günümüzde yazarın da dediği gibi, yazarların önemli bir kısmı toplumun alt kesimlerinden gelip yukarı çıkmak için yazıyor. Yazdıklarının suya sabuna dokunmamasına, kimseyi gerçekten kızdırmamasına dikkat ediyor. Kültürsüz oldukları için değil, düşman kazanmaktan çekindikleri için. Eleştirdikleri de ancak eleştirilmesine izin verilen şeyler. Böyle olunca da edebiyat, dert taşıyan, riske giren, kendi varlığına bile saldıran o eski halinden uzaklaşıp bir tür mizansen haline geliyor. Yazı gerçekten bir şeylerden vazgeçiriyorsa yazıdır, yoksa sadece kapıları kapatmamaya çalışan bir kariyer metnine dönüşüyor.
Vahşi Hafiyeler de bu duruşun bir yansıması. Bolano’nun romanı sadece bir anlatı olarak kurmuyor, aynı zamanda yazmanın bedelini ve yaşamın uçurum kenarında yürüyen bir kuşağın manifestosu haline getiriyor. Genç şairlerin şiir kadar tehlikeli, aşk kadar kırılgan bir dünyada var olmaya çalıştıkları bir evren kuruyor. Bu evrende kelimeler sığınak değil, çoğu kez bir tür intihar eğilimi, şiir insanın kendi gölgesine attığı bir adım kadar tedirgin edici. Ulises Lima ve Arturo Belano kelimelerin izini süren ama her izde biraz daha kaybolan Vahşi Hafiyeler olarak beliriyorlar, hem arayan hem de arandıklarının farkında olan iki sonsuz yolcu. Böylece damardan gerçeklik bir edebiyat hareketinden ziyade kaybolmayı göze alanların hikayesine dönüşüyor ve yazının ölümle, tutkuyla ve bitmeyen arayışla kurduğu o ince bağı edebiyatıyla tarihine kazıyor.
Okumalarınızda liste yaparken bu durumu göz önüne alırsanız daha sağlam ve derdi olan metinler seçersiniz. Bu ayrımı fark ettiğinizde derdi olan metinle, sadece vitrin için yazılmış metni ayırt etmekte çok faydası olacaktır.
Kitap incelemesinden çok alıntı merkezli okuma notu gibi oldu, fakat Bolano’nun kitabına da bu yakışır.
Herkese keyifli okumalar.··
7,7bin Gösterim
4 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Kitabın kapağını seslendirmişsin gibi olmuş. Oradaki izleri takip etmiş, kitabın dünyasına girmiş, biraz dolanıp özündeki ağırlığı hissetmiş, çıkarken de kitap kapağını bir kapının ardımdan kapandığı sesi işitmişim gibi..🙂↔️ Oldukça kendi şahsına münhasır bir yazı süzülmüş ki, kitabın içeriğinden çok yine temas ettiğin öz ile kıymetlendiği aşikar. İşte bunu diyorum azizim, “kaleminin izi” 🪄 süzgeçten dökülenler, o bahsedilen, yazarın ödediği bedelin mürekkep lekesine benziyor.. 🪄 ki, okur olarak o kitabın dünyasına çekmeyi başarıyor..
Daim olsun kalemin ve dahi kavi..
Tebrik ederim aziz dostum..
Huzurla gelsin niceleri..
😇✨🌸👏🏻
Berceste
Gönderi Sahibi
Çok teşekkür ederim 
Hatice ℘ ֶָ֢⋆ Ne güzel zarif dilden bunları okumak ✨🌸 kaleminle kattığın manaya sağlık, yüreğin dert görmesin. 🖋️✨🎀😇
Hatice ℘ ֶָ֢⋆ Ne güzel zarif dilden bunları okumak ✨🌸 kaleminle kattığın manaya sağlık, yüreğin dert görmesin. 🖋️✨🎀😇
“Yazmak vazgeçmek, inkar etmek, bazen de intihar etmek demekti.” 👌
Bir bedel ödemek gerek vazgeçilmezi yazmak için galiba. 🥹
İncelemen çok güzeldi Mösyöm. Belki bir gün… 🥹
Berceste
Gönderi Sahibi
Madam Melankoli madamla her zaman anlaşırız✨o gurur bir gün senin satırlarınla yankılanacak inşallah madam ✨🌸😇
Hocam selamlar, sizi takip ediyorum, her ne hikmetse sizin kitap yorumlarınız hep dikkatimi çekti özellikle girip bakma huyum yoktur.Anasayfada da gezmem öyle fazla sizden ricam bana mesaj atarsanız sormam gereken bir soru var, şimdiden teşekkür ederim.