Orhan Mirza / Biri
“Biri gitti. Ben eksildim. Çünkü içimdeki boşlukla baş başa kaldım.”
Mehmet’in yaşamı tam da böyleydi. Bir kaybın ardından çöktüğünde, hep “biri” çıkarmıştı onu karanlıktan. Anne babasının kaybıyla yaşadığı çöküntüde elinden tutan Umut olmuştu. Fakat Umut’un gidişi o çöküntüyü derinleştirmiş ve yönünü kaybetmesine sebep olmuştu.
Zeynep’le tanıştığında yeniden nefes almaya ve kalbinin hâlâ yaşamın güzelliklerine açık olduğunu hatırlamaya başlamıştı Mehmet. Zeynep de gidince, acılarını en iyi bildiği yere şiirlerine emanet etti. Yıllardır duygularını Umut’la birlikte tutkuları o özel deftere taşımıştı. Bazı şiirleri Umut yazmış, finalini Mehmet tamamlamıştı. İki yaralı ruhun aynı deftere bıraktığı ortak izlerdi bunlar.
Pes ettiği anda onu silkeleyen kişi bu kez ortak arkadaşları Tuna oldu. Mehmet’e yeniden bir yön gösterip düştüğü kuyudan çıkması için bir kapı araladı. Bir iş görüşmesi ayarlayarak ona amaç duygusunu hatırlattı. Böylece karanlıklar bir kez daha dağıldı.
Asıl kabulleniş ve en çıplak yüzleşme finalde kendini daha çok hissettiriyor. Sadece birinin gidişi değil, içimizde bıraktığı kırılma, sessizlik, yankı ve boşluk kendini gösteriyor. Biri bazen senin içindeki ağırlıktır.
Orhan Mirza’nın duru ve sakin kalemi, acının en sessiz halini bile sayfalardan usulca duyurmayı başarıyor. Keyifli okumalar…
Her Ay Okuyanlar Kulübü
Her Ay Okuyanlar Kulübü
··
537 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.