Gelin görün ki, kiraz ağacı ile vişne ağacını birbirinden ayıramayan çok sayıda şair tanıyorum. Ayağı topraktan kesilen şair, şiiri de dört duvar arasına hapsetmiş oluyor. Hal böyle olunca da yaşayan ve ikna eden bir şiirden bahsedemiyoruz. "Günümüz şiirinin inandırıcılık sorunu var" diyen Ahmet Murat, muhtemelen bu duruma da işaret ediyor. Şiirimiz hava almalı. Fakat bunu, pencereyi açarak de ğil; şehir dışına çıkarak, dünya yolculuğumuz esnasında bize eşlik edenleri yakından tanıyarak yapmalıyız. Canlı ve samimi bir şiirin peşindeysek eğer, hayatın en diri olduğu yerlere gitmeliyiz. Gerçek hayatı ve samimiyeti şehirlerde veya dört duvar arasında değil, tabiatta bulabiliriz, diye düşünüyorum. Elbette kuvvetli şiirler için masabaşı çalışması ve iyi bir kütüphane şart. Şiiri odaya hapsetmek derken, işçilik, disiplin ve şiir görgüsünün önemini hafifletmeye çalışmıyorum. Bunları "elde var bir" olarak gördüm, görüyorum.
·
109 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
