"HAVUZ BAŞI"
"Soğuktan mı titriyordum, yoksa heyecandan, üzüntüden mi, bilmem. Havuzun suyu bulanık. Kapının saatleri 12'yi geçmiş. Kanepelerde kimseler yok. Tramvay ne fena gıcırdadı! Tramvaydaki adam bir tanıdık mıydı acaba? Ne diye öyle dönüp dönüp baktı?.. Yoksa kimseciklerin oturmadığı kanepelerde bu saatte yalnız pek başıboşlar mı oturur? Kimseler aşık değil mi bu şehirde? Kimseler, bir meydanın kanepesinde kimseyi beklemeyecek mi, yüzünü bir dakika görmek için kimsenin?"
Bazı yazarlar vardır ki, yalnızca hikâye anlatmaz; onların kelimeleri birer kapı aralar ve bizi kendi dünyamızın sokaklarında, deniz kıyılarında, kahvehanelerinde dolaştırır. Sait Faik Abasıyanık da benim için bu ender yazarlardan biri. Onu okumak, İstanbul'un ruhunu solumak, sıradan insanların olağanüstü hikâyelerine tanık olmaktır.
Sait Faik denince aklıma hep balıkçılar, sokak satıcıları, kahve köşelerinde kendi halinde insanlar gelir. O, tam bir "an" yazarı. Öyle anlar ki bunlar, bir daha asla geri gelmeyecek, farkına varmazsak uçup gidecek küçük, kıymetli zaman dilimleri. Onun büyüsü, işte bu kaçıp giden anları yakalayıp kelimelerle dondurması ve onları ölümsüz kılması.
"Havuz Başı" kitabını elimize aldığımızda, sadece bir öykü kitabı okumaya başlamayız. Sait Faik'in rehberliğinde, insanın en saf hallerine doğru bir yolculuğa çıkarız. Bu öykülerde, sevgi ile hüznün, dostluk ile yalnızlığın, yaşama sevinci ile hayatın sillesini yemiş insanların sessizliğinin nasıl da iç içe geçtiğine şahit oluruz. Denizin tuzunu dudaklarımızda, kahvehanelerin dumanını içimizde hissederiz. Çünkü Sait Faik bize durup etrafımıza bakmayı, bir çocuğun gülüşündeki, bir balıkçının ağlarını temizlerkenki halindeki, güneşin suya vurduğu andaki ışıltıdaki güzelliği görmeyi hatırlatır.
Kitap, 23 öyküden oluşur ve her bir öykü, Sait Faik’in yaşama karşı duyduğu derin sevginin bir parçası gibidir. Denizin, doğanın, İstanbul’un, çocukların, balıkçıların, hayallerin, düş kırıklıklarının ve yalnızlığın iç içe geçtiği metinlerdir bunlar. Öykülerin çoğunda mekân olarak Burgazada ve İstanbul kıyıları karşımıza çıkar; bazıları içsel bir monolog, bazıları dışarıdan sessiz bir gözlem gibidir.
Kitaplardaki öykülerde İstanbul sadece bir mekân değil, yaşayan bir varlıktır. Şehrin rüzgârı, martıları, vapur düdükleri, kahvehane dumanı Sait Faik’in cümlelerinde dirilir. Her satırın arkasından bir mahalle gürültüsü, bir balıkçı küfrü ya da bir çocuk kahkahası gelir. Yoksulluğun sessizliği bile onun kaleminde sevgiyle, incelikle sarılır.
"Havuz Başı"
Kitabın adıyla aynı öykü, Sait Faik’in en çok bilinen metinlerinden biridir. Anlatıcı, insanların gelip geçtiği bir tren istasyonuna benzettiği havuz başında otururken, hayatı ve insanları seyreder. Bu öykü, zamanın akışını ve geçiciliği anlatması bakımından önemli bir örnektir. Simgesel bir ton taşır; hayat bir havuzun kenarında bekleyiştir bir bakıma.
"Bir Sonbahar Akşamı", Sait Faik'in sanatının özünü yansıtan mükemmel bir örnektir. Bu öykü, bize sadece edebi bir deneyim sunmakla kalmaz, aynı zamanda hayata ve insan olmaya dair derin bir farkındalık kazandırır. Sait Faik'in dediği gibi: "Yaşamak hikâye etmektir," ve bu öykü de tam olarak bunu yapar - sıradan bir akşamı, evrensel bir insanlık durumuna dönüştürür.
"İyilik Unutulmaz" öyküsü, onun insan doğasına dair derin kavrayışını ve iyiliğin kalıcı gücüne olan inancını yansıtan önemli eserlerinden biridir. Bu öykü, yazarın karakteristik temalarını ustalıkla işlerken, okuyucuda derin bir duygusal ve düşünsel iz bırakır.
Öykü, adından da anlaşılacağı gibi, yapılan iyiliklerin unutulmayacağı fikri üzerine kuruludur. Ancak Sait Faik bu temayı işlerken didaktik bir anlatıma düşmez. Aksine, iyiliği insan doğasının doğal ve organik bir parçası olarak sunar.
Bu kitabı okumak, İstanbul'u, insanı, doğayı ve nihayetinde kendimizi yeniden keşfetmek için bir fırsat. Eğer hâlâ okumadıysanız, "Havuz Başı"nı alın ve kendinizi Sait Faik'in o eşsiz dünyasına bırakın. Kitabı elinize aldığınızda, Sait Faik’in dünyasına girmiş olursunuz; ama o dünya, aslında sizin dünyanızdır. Çünkü onun öykülerinde anlatılanlar “biz”dir — hepimiz. Emin olun, kitabın son sayfasını kapattığınızda, dünyaya biraz daha farklı, biraz daha derinden bakıyor olacaksınız.
Kitapla Kalın.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.