Gerçek Dünya mı, Diğer Dünya mı?
Koralin , 
Neil Gaiman 'dan okuduğum ilk kitaptır ama animasyonuyla taa yıllar önce henüz küçük bir kız çocuğuyken tanışmıştım. Kardeşim 
Yürüyen Şato filmindeki Şalgam Kafa'dan bile korkabilecek türden biriyken ben bu filmi bayıla bayıla izlemiştim. Kesinlikle rahatsız edici, tüyler ürpertici ama yine de muazzamdı. Şimdi kitabını okuyacağım için de filmi tekrar bir izleyeyim dedim çünkü kıyas yapmak istiyorum.
Öncelikle bazı önemli farklılıklar vardı aralarında, sanırım en büyüğü de Wybie idi. ;) Yahu, filmdeki o pek çok işe yarayan ve bizim Coraline'ın iyi kötü arkadaşı olan çocuk kitapta yoktu. Nasıl şok oldum anlatamam. Onun kısımları da haliyle başka şekillerde ilerlemek zorunda kaldı. Ve filmde diğer anne ve babanın gerçek niyeti ortaya çıkana kadar kızın öteki eve birden fazla kez gittiğini görmüştük ama bu bakımdan kitapta işler daha hızlı gelişti gibime geldi. Tüm bunların dışında kalan kısımlar ise hemen hemen aynıydı diyebilirim, hatta diğer babayla yapılan “fight sahnesi” gibi güzel eklentiler de vardı. Sonuç olarak hikâyenin o değişik ve ürkütücü yapısı için çok emek gerektiren, uğraştırıcı stop-motion tekniğinin kullanılması bence çok yerinde bir karar olmuş — her ne kadar bu zamanında ona çok sorun çıkarmış olsa da. Yine de hikâyeye harika bir hava katıyor ve atmosferi izleyici için kesinlikle daha gerçekçi kılıyor.
Hikâyenin konusuna gelirsek: Ailesiyle birlikte yeni bir eve taşınan Coraline, anne ve babasının ona karşı ilgisizliğinden yakınmaktadır. Babası bir seferinde sırf onu başından atabilmek için evi keşfe çıkmasını önerir, Coraline da öyle yapar. Pek çok sıkıcı ve eski ayrıntının ardından kahramanımız, normalde girilmeyen misafir odasında tuhaf, kilitli bir kapı bulur. Israrlı tavrı sayesinde kapıyı annesine açtırmayı başarsa da karşılaştığı tek şey ne yazık ki tuğla bir duvardır. Bunun üzerine elbette ki hayal kırıklığına uğrar. Ama daha sonrasında, annesinin evde olmadığı bir sefer yine kapıyı açmayı dener ve bu kez karşısında nereye çıktığını bilmediği, uzun ve karanlık bir koridor bulur. Cesaretini toplayıp öteki tarafa geçtiğinde yine kendi evindedir. Ama tuhaf bir şekilde evi sanki aynı da değildir. Mutfaktan bazı sesler duyması üzerine Coraline oraya gider ve annesine benzeyen ama aslında o olmayan bir varlıkla, yani “Diğer Anne”yle karşılaşır.
Coraline, öteki evdeki Diğer Anne ve Baba’yla güzel zamanlar geçirse ve her isteği yerine getirilse de bu yaratıkların istediği şey aslında kızın mutluluğu falan değildir; bizzat Coraline’ın sonsuza kadar yanlarında kalmasını arzulamaktadırlar. Ve hiç de saf niyetleri yoktur. Bencilce bir sevginin şekillendirdiği tuhaf bir sahip olma dürtüsüyle harekete geçen Diğer Anne’nin amacını anlayan Coraline, ailesini ve orada tutsak kalmış çocukların ruhlarını da alarak gerçek dünyaya dönmek ister ama bunun için öncelikle anneyle zorlu bir oyunu oynayıp kazanması gerekmektedir.
Kahramanımız Coraline Jones, her çocuk gibi hareketli ve keşif yapmayı çok seviyor. Sanırım en büyük keşfi de diğer ev olmuştur. Filmde biraz sinir bozucu bir karakter olarak gösterilse de orijinalinde daha cesur ve bilge olduğunu görüyoruz; ya da kendini ifade etme konusunda daha başarılı olduğu için olabilir bu.
Coraline'ın kendi anne ve babası yine filmde çok daha umursamaz ve ihmalkârdı. Bu davranışlar kitabında da var elbette ama filmdeki kadar baskın değildi. Ama her şekilde kendilerini hiç sevemedim.
Diğer Anne ve Baba’ya gelecek olursak… Kitapta Diğer Anne en başından beri ürkütücü görünüyordu, filmde ise bu olay sonradan meydana geldi. Filmde ikisiyle ilgili daha çok sahne vardı çünkü Coraline birden fazla kez öteki eve gitmişti. Yine de orijinalinde her şey daha karanlık bir yapıya sahip olduğu için telafi ediyor diyebiliriz. Ve söylemeden geçemeyeceğim, kitapta Diğer Anne kesinlikle Coraline’ı daha çok seviyordu, onun için her şeyi yapmaya daha istekliydi ve bu kesinlikle benim inanılmaz hoşuma gitmişti.
Kara Kedi tartışmasız en iyi karakter bence. Her ne kadar biraz kibirli olsa ve bilge biriymiş gibi takılsa da yine de kızımıza yardımlarını hiç esirgemedi. Ve orijinal hikâyede Wybie olmadığı için de onun eylemleri kesinlikle daha ön plandaydı. Ayrıca kanında biraz Cheshire’lık olduğunu söylemiş miydim? Bu kesinlikle onu sevmek için bize daha çok sebep veriyor.
Komşuları ise oldukça eksantrik, tuhaf ve bir tık deliler. Kitapta ve filmde onların sahneleri ve elbette ki sergilediği gösterileri birbirinden farklıydı, yine de ben iki versiyonu da sevdim. Ayrıca farkında olmasalar bile arada Coraline’a yardımcı olmaları da bayağı tatlıydı.
Wybie >.< Filmde gördüğümüz ama aslında orijinal hikâyede olmayan o malum karakter. Yani varlığı elbette ki hikâyeye renk katmış ama kitabını okuduktan sonra anladım ki o olmadan da oluyormuş yani.
Şimdi de geldik kitaptan hangi derslerin çıkarılabileceğine, size kendi anladıklarımı yazayım:
İnsan istediği her şeyi elde edebilseydi eğer bir mutlu olurdu, iki mutlu olurdu ama bir noktadan sonra o elde ettikleri anlamsız, amaçsız ve zevksiz hale gelirdi. Çünkü kolay yoldan gelen hiçbir şeyden hayır yoktur; sen kendin emek verip de o şeyi elde etmedikten sonra tüm dünya ayaklarına serilse yine de mutlu olamazsın. Ki genelde hak edilmeyen her şeyin arkasından bir kötülük de gelir. Zira Coraline’ın hikâyesinde de durum aynı şekildeydi. Diğer Anne onun için her şeyi yapabilir, her istediğini yeniden yaratabilirdi ama kendi kötücül niyetlerinin gölgesi de her zaman kızın üzerinde olacaktı. Zaten Coraline da ona sunulan her şeye rağmen bu yüzden eve geri dönmek istemedi mi?
Ayrıca bir diğer yakaladığım mesaj ise bir çocuk için ailenin yerinin doldurulamaz oluşudur. Coraline en baştan beri yalnızca anne ve babasının sevgisini ve ilgisini istedi. Ve sırf Diğer Anne ona bunları sunduğu için onun yarattığı yapay dünyaya ilgi duydu. Yine de gelin görün ki günün sonunda yine kendi ailesinden başka hiçbir şey düşünemiyordu — her ne kadar onlar çok da iyi ebeveynler olmasa bile.
Yani aileler kesinlikle çocuklarına karşı daha özenli davranmalılar çünkü birbirleri için en kıymetli şey oldukları su götürmez bir gerçek. Ki zaten yaptıysanız eğer o çocuğa bakma yükümlülüğünüz de var; sevgi ise en başından beri sahip olmanız gereken bir duygu. Sevgi ve ilgiyi muhakkak çocuğunuza vermek zorundasınız, bu bir angarya değil, sizin kişisel sorumluluğunuz. Bunu size ben mi anlatacağım? Gerçi Neil Gaiman abimiz kitabında anlatmış zaten yeterince, yani ekstra olarak bana gerek yok. Mesajını anlayıp anlamamak ise paşa gönlünüzün bileceği iş.
Evet, sonuç olarak sevdiğim bir kitaptı Koralin . Kesinlikle bir çocuk hikâyesi değil, zira alt metinleri ve karanlık yapısı ile küçük zihinler için pek de uygun olmazdı. Filmini ise orijinalinden bile daha fazla seviyorum ve öneririm, kesinlikle izleyin. Yine de ufak bir not: Animasyonu çocuklara izletmeseniz daha iyi olur sanki; sonra benim gibi manyak nesiller yetişiyor çünkü. (ꈍᴗꈍ)1000Kitap
Koralin , Neil Gaiman 'dan okuduğum ilk kitaptır ama animasyonuyla taa yıllar önce henüz küçük bir kız çocuğuyken tanışmıştım. Kardeşim Yürüyen Şato filmindeki Şalgam Kafa'dan bile korkabilecek türden biriyken ben bu filmi bayıla bayıla izlemiştim. Kesinlikle rahatsız edici, tüyler ürpertici ama yine de muazzamdı. Şimdi kitabını okuyacağım için de filmi tekrar bir izleyeyim dedim çünkü kıyas yapmak istiyorum.
Öncelikle bazı önemli farklılıklar vardı aralarında, sanırım en büyüğü de Wybie idi. ;) Yahu, filmdeki o pek çok işe yarayan ve bizim Coraline'ın iyi kötü arkadaşı olan çocuk kitapta yoktu. Nasıl şok oldum anlatamam. Onun kısımları da haliyle başka şekillerde ilerlemek zorunda kaldı. Ve filmde diğer anne ve babanın gerçek niyeti ortaya çıkana kadar kızın öteki eve birden fazla kez gittiğini görmüştük ama bu bakımdan kitapta işler daha hızlı gelişti gibime geldi. Tüm bunların dışında kalan kısımlar ise hemen hemen aynıydı diyebilirim, hatta diğer babayla yapılan “fight sahnesi” gibi güzel eklentiler de vardı. Sonuç olarak hikâyenin o değişik ve ürkütücü yapısı için çok emek gerektiren, uğraştırıcı stop-motion tekniğinin kullanılması bence çok yerinde bir karar olmuş — her ne kadar bu zamanında ona çok sorun çıkarmış olsa da. Yine de hikâyeye harika bir hava katıyor ve atmosferi izleyici için kesinlikle daha gerçekçi kılıyor.
Hikâyenin konusuna gelirsek: Ailesiyle birlikte yeni bir eve taşınan Coraline, anne ve babasının ona karşı ilgisizliğinden yakınmaktadır. Babası bir seferinde sırf onu başından atabilmek için evi keşfe çıkmasını önerir, Coraline da öyle yapar. Pek çok sıkıcı ve eski ayrıntının ardından kahramanımız, normalde girilmeyen misafir odasında tuhaf, kilitli bir kapı bulur. Israrlı tavrı sayesinde kapıyı annesine açtırmayı başarsa da karşılaştığı tek şey ne yazık ki tuğla bir duvardır. Bunun üzerine elbette ki hayal kırıklığına uğrar. Ama daha sonrasında, annesinin evde olmadığı bir sefer yine kapıyı açmayı dener ve bu kez karşısında nereye çıktığını bilmediği, uzun ve karanlık bir koridor bulur. Cesaretini toplayıp öteki tarafa geçtiğinde yine kendi evindedir. Ama tuhaf bir şekilde evi sanki aynı da değildir. Mutfaktan bazı sesler duyması üzerine Coraline oraya gider ve annesine benzeyen ama aslında o olmayan bir varlıkla, yani “Diğer Anne”yle karşılaşır.
Coraline, öteki evdeki Diğer Anne ve Baba’yla güzel zamanlar geçirse ve her isteği yerine getirilse de bu yaratıkların istediği şey aslında kızın mutluluğu falan değildir; bizzat Coraline’ın sonsuza kadar yanlarında kalmasını arzulamaktadırlar. Ve hiç de saf niyetleri yoktur. Bencilce bir sevginin şekillendirdiği tuhaf bir sahip olma dürtüsüyle harekete geçen Diğer Anne’nin amacını anlayan Coraline, ailesini ve orada tutsak kalmış çocukların ruhlarını da alarak gerçek dünyaya dönmek ister ama bunun için öncelikle anneyle zorlu bir oyunu oynayıp kazanması gerekmektedir.
Kahramanımız Coraline Jones, her çocuk gibi hareketli ve keşif yapmayı çok seviyor. Sanırım en büyük keşfi de diğer ev olmuştur. Filmde biraz sinir bozucu bir karakter olarak gösterilse de orijinalinde daha cesur ve bilge olduğunu görüyoruz; ya da kendini ifade etme konusunda daha başarılı olduğu için olabilir bu.
Coraline'ın kendi anne ve babası yine filmde çok daha umursamaz ve ihmalkârdı. Bu davranışlar kitabında da var elbette ama filmdeki kadar baskın değildi. Ama her şekilde kendilerini hiç sevemedim.
Diğer Anne ve Baba’ya gelecek olursak… Kitapta Diğer Anne en başından beri ürkütücü görünüyordu, filmde ise bu olay sonradan meydana geldi. Filmde ikisiyle ilgili daha çok sahne vardı çünkü Coraline birden fazla kez öteki eve gitmişti. Yine de orijinalinde her şey daha karanlık bir yapıya sahip olduğu için telafi ediyor diyebiliriz. Ve söylemeden geçemeyeceğim, kitapta Diğer Anne kesinlikle Coraline’ı daha çok seviyordu, onun için her şeyi yapmaya daha istekliydi ve bu kesinlikle benim inanılmaz hoşuma gitmişti.
Kara Kedi tartışmasız en iyi karakter bence. Her ne kadar biraz kibirli olsa ve bilge biriymiş gibi takılsa da yine de kızımıza yardımlarını hiç esirgemedi. Ve orijinal hikâyede Wybie olmadığı için de onun eylemleri kesinlikle daha ön plandaydı. Ayrıca kanında biraz Cheshire’lık olduğunu söylemiş miydim? Bu kesinlikle onu sevmek için bize daha çok sebep veriyor.
Komşuları ise oldukça eksantrik, tuhaf ve bir tık deliler. Kitapta ve filmde onların sahneleri ve elbette ki sergilediği gösterileri birbirinden farklıydı, yine de ben iki versiyonu da sevdim. Ayrıca farkında olmasalar bile arada Coraline’a yardımcı olmaları da bayağı tatlıydı.
Wybie >.< Filmde gördüğümüz ama aslında orijinal hikâyede olmayan o malum karakter. Yani varlığı elbette ki hikâyeye renk katmış ama kitabını okuduktan sonra anladım ki o olmadan da oluyormuş yani.
Şimdi de geldik kitaptan hangi derslerin çıkarılabileceğine, size kendi anladıklarımı yazayım:
İnsan istediği her şeyi elde edebilseydi eğer bir mutlu olurdu, iki mutlu olurdu ama bir noktadan sonra o elde ettikleri anlamsız, amaçsız ve zevksiz hale gelirdi. Çünkü kolay yoldan gelen hiçbir şeyden hayır yoktur; sen kendin emek verip de o şeyi elde etmedikten sonra tüm dünya ayaklarına serilse yine de mutlu olamazsın. Ki genelde hak edilmeyen her şeyin arkasından bir kötülük de gelir. Zira Coraline’ın hikâyesinde de durum aynı şekildeydi. Diğer Anne onun için her şeyi yapabilir, her istediğini yeniden yaratabilirdi ama kendi kötücül niyetlerinin gölgesi de her zaman kızın üzerinde olacaktı. Zaten Coraline da ona sunulan her şeye rağmen bu yüzden eve geri dönmek istemedi mi?
Ayrıca bir diğer yakaladığım mesaj ise bir çocuk için ailenin yerinin doldurulamaz oluşudur. Coraline en baştan beri yalnızca anne ve babasının sevgisini ve ilgisini istedi. Ve sırf Diğer Anne ona bunları sunduğu için onun yarattığı yapay dünyaya ilgi duydu. Yine de gelin görün ki günün sonunda yine kendi ailesinden başka hiçbir şey düşünemiyordu — her ne kadar onlar çok da iyi ebeveynler olmasa bile.
Yani aileler kesinlikle çocuklarına karşı daha özenli davranmalılar çünkü birbirleri için en kıymetli şey oldukları su götürmez bir gerçek. Ki zaten yaptıysanız eğer o çocuğa bakma yükümlülüğünüz de var; sevgi ise en başından beri sahip olmanız gereken bir duygu. Sevgi ve ilgiyi muhakkak çocuğunuza vermek zorundasınız, bu bir angarya değil, sizin kişisel sorumluluğunuz. Bunu size ben mi anlatacağım? Gerçi Neil Gaiman abimiz kitabında anlatmış zaten yeterince, yani ekstra olarak bana gerek yok. Mesajını anlayıp anlamamak ise paşa gönlünüzün bileceği iş.
Evet, sonuç olarak sevdiğim bir kitaptı Koralin . Kesinlikle bir çocuk hikâyesi değil, zira alt metinleri ve karanlık yapısı ile küçük zihinler için pek de uygun olmazdı. Filmini ise orijinalinden bile daha fazla seviyorum ve öneririm, kesinlikle izleyin. Yine de ufak bir not: Animasyonu çocuklara izletmeseniz daha iyi olur sanki; sonra benim gibi manyak nesiller yetişiyor çünkü. (ꈍᴗꈍ)·
499 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Emeğinize sağlık. Derinlemesine bir yorum olmuş. Küçük bir kızın yalnızlığını ebeveynlerin anlayamaması ve bunca yalnız bırakılmasının sonucu olarak da bir arayış hali mecburi üstelik... Bu arayış henüz kucuk bir çocuğun dünyasında bir yığın karmaşa bırakır ve boşluk daima içine çeker. Yani kötü arkadaşlar ve zararlı büyükler sarar etrafını.. ve hikaye hep bir küçüğün galibiyeti ile de sona ermez. Daima kucuk bedenler ağır bedel öderler. Diğer içeride kurtarılmayı bekleyen çocuk ruhları gibi. Mesajı olan bir kitaptı. Keyifliydi. ☺️🌼
Benim de severek okuduğum bir kitaptı 🫶🏻 yazarın 
Mezarlık Kitabı ve 
Kıyamet Gösterisi kitaplarını da öneririm, hatta Kıyamet Gösterisi'nin dizisi de mevcut, orijinal adıyla Good Omens, çok güzel bir dizidir hem fantastik hemde komedi bir arada, belki seversin ♥️🤌🏻
İnceleme için de eline sağlık, güzel noktalara değinmişsin 🙏🏻✨
Mezarlık Kitabı ve Kıyamet Gösterisi kitaplarını da öneririm, hatta Kıyamet Gösterisi'nin dizisi de mevcut, orijinal adıyla Good Omens, çok güzel bir dizidir hem fantastik hemde komedi bir arada, belki seversin ♥️🤌🏻
İnceleme için de eline sağlık, güzel noktalara değinmişsin 🙏🏻✨Firefly
Gönderi Sahibi
Yazardan okumayı düşündüğüm başka kitaplar vardı zaten bunları da listeye eklerim, öneri için teşekkürler. Ve her şey için sağol.
