Dünyanın bütün kadınları... İçinizdeki eril yanınız ile çatışın! Barışmak için de çatışmak gerekir. Teslimiyet ise, tamamen onun egemenliğine girip yok olmaktır. Dengede kalabilmek önemlidir ama onun için bile savaşmak gerekir.
Kitapta kadın karakterin aynı evi iki erkekle paylaştığı yanılsamasını yaşarız. Oysaki birincisi eşidir, diğeri ise kendi içindeki eril yandır. İşte o eril yanın adıdır Malina. Bir kadın ismi olması ve narin ama güçlü bir tını vermesi de ayrı bir ironidir. Patriyarkal sistemde karşısına çıkan her erkeğin müdahaleci ve sert sesidir Malina. Öyle ki kadın kendi sesini duyamaz. Bu sistemdeki kendi gerçek varoluşunu tanımlayamaz. Onu dinledikçe sesi kısılır, sinikleşir ve yok oluşa doğru gider.
Aşk yaşadığını sandığı eşi ise, erkek egemen dünyanın “ulaşılamaz sevgili” figürüdür. Kadın onda kendini adar, bekler, umut eder. Ama erkeğin kayıtsızlığı kadını hep eksiklik duygusuna sürükler. Var gibidir ama yoktur. Bu ilişki, kadının kendi öz sesini daha da gölgeleştirir.
Kitap boyunca kadın anlatıcının bilincindeki düşünce ve duygu geçişlerini okuruz. Fakat hemen hemen hiçbiri kadının kendi sesi değildir. Kendi sesini bulmaya çalışır, fakat hep erkeklerin sesi, erkeklerin dili, erkeklerin bakışı tarafından bastırılır. Bu hikaye, kadının erkeklerin tanımladığı dünyada kendine yer açamamasının, dilde ve yaşamda bir “varlık alanı” bulamamasının dramatik kaydıdır. Sonuçta şiddet, sadece fiziksel bir duruma indirgenemeyecek kadar ince bir olgudur.
İnsanlar kusursuz değildir. Bu kadar kusurun içinde gerçek ve kusursuz bir sistem var mıdır, bence yoktur. Ama elimizde iletişim gibi çok büyük bir güç var. Doğru iletişim ve insanın kendini geliştirebilmesi sahip olduğumuz en büyük güç ve mucizedir. Kadın karakter iletişimin mucizesine tutunabilseydi — yani hem eşine hem içindeki eril baskıya karşı kendi öz sesini kurabilseydi — belki de yok olmayacaktı. Kim bilir?
Okunmalı
·
93 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.