Yağmur yaralı. Güller vuruldu..Hikaye-Öykü
Arapçadaki nûn harfi, klasik İslam düşüncesinden tasavvufa uzanan geniş bir anlam evreni taşır. İlahi kaderin yazıldığı kozmik mekâna, kalemin mürekkebine ve bilginin doğduğu o ilk noktaya işaret ettiği söylenir. Hat sanatında ise bir kap, bir rahim, bir döngü gibi düşünülür; başlangıcı ve bitişi aynı kıvrımda saklayan, insanın iç âlemini içine alan bir semboldür. Bu nedenle 
Nazan Bekiroğlu'nun kitabına 
Nun Masalları adını vermesi tesadüf değil; aksine kelimenin metafizik arka planını çağıran bilinçli bir seçimdir.
Bekiroğlu, bu kitapta hikâyeyi bir masal diliyle anlatırken aslında insanın iç dünyasını, acılarını, arayışlarını ve kaderin kıvrımlı yollarını nûn harfinin sembolizmi üzerinden işler. Masalları bireysel hikâyeler gibi görünse de, hepsi insanın kendi karanlığıyla ve aydınlığıyla yüzleşmesine uzanan bir çizgide birleşir. Bazı bölümlerde Nigar Hanım'ın hayatına yapılan göndermeler, geçmişle bugün arasında bir köprü kurar; tarihi ve kişisel olan aynı potada eritilir. Yazarın anlatmak istediği yalnızca bir yaşam ya da bir masal değildir; insanın ruhundaki derin boşlukları, saklı defterleri ve kader çizgisini aynı sembolik evrende buluşturmaya çalışır.
Nun Masalları, sembollerle örülü, yoğun ve katmanlı bir anlatı sunsa da metnin genel yaklaşımı benim okuma zevkime hitap etmedi. Nazan Bekiroğlu'nun dili her ne kadar estetik ve şiirsel olsa da, bu estetik çoğu zaman anlamın önüne geçiyor; cümleler fazla süslü, benzetmeler iç içe ve düşünce akışı zaman zaman kapalı bir hâl alıyor. Masalın büyüsünü taşıması beklenen bu yoğun üslup, hikâyelerin duygusal çekirdeğine ulaşmayı güçleştiriyor. Semboller ve göndermeler, metni zenginleştirmek yerine yer yer yorucu bir entelektüel yük hâline geliyor. Ayrıca kurgunun parçalı yapısı, karakterlerle bağ kurmayı zorlaştırırken, metnin ritmi sürekli kesiliyor. Tüm bunlar bir araya geldiğinde kitabın derinliğine rağmen okuma deneyimim tatmin edici olmadı; etkilenmek yerine metnin ağırlığı altında sık sık yorulduğumu fark ettim..
Nazan Bekiroğlu'nun kitabına Nun Masalları adını vermesi tesadüf değil; aksine kelimenin metafizik arka planını çağıran bilinçli bir seçimdir.
Bekiroğlu, bu kitapta hikâyeyi bir masal diliyle anlatırken aslında insanın iç dünyasını, acılarını, arayışlarını ve kaderin kıvrımlı yollarını nûn harfinin sembolizmi üzerinden işler. Masalları bireysel hikâyeler gibi görünse de, hepsi insanın kendi karanlığıyla ve aydınlığıyla yüzleşmesine uzanan bir çizgide birleşir. Bazı bölümlerde Nigar Hanım'ın hayatına yapılan göndermeler, geçmişle bugün arasında bir köprü kurar; tarihi ve kişisel olan aynı potada eritilir. Yazarın anlatmak istediği yalnızca bir yaşam ya da bir masal değildir; insanın ruhundaki derin boşlukları, saklı defterleri ve kader çizgisini aynı sembolik evrende buluşturmaya çalışır.
Nun Masalları, sembollerle örülü, yoğun ve katmanlı bir anlatı sunsa da metnin genel yaklaşımı benim okuma zevkime hitap etmedi. Nazan Bekiroğlu'nun dili her ne kadar estetik ve şiirsel olsa da, bu estetik çoğu zaman anlamın önüne geçiyor; cümleler fazla süslü, benzetmeler iç içe ve düşünce akışı zaman zaman kapalı bir hâl alıyor. Masalın büyüsünü taşıması beklenen bu yoğun üslup, hikâyelerin duygusal çekirdeğine ulaşmayı güçleştiriyor. Semboller ve göndermeler, metni zenginleştirmek yerine yer yer yorucu bir entelektüel yük hâline geliyor. Ayrıca kurgunun parçalı yapısı, karakterlerle bağ kurmayı zorlaştırırken, metnin ritmi sürekli kesiliyor. Tüm bunlar bir araya geldiğinde kitabın derinliğine rağmen okuma deneyimim tatmin edici olmadı; etkilenmek yerine metnin ağırlığı altında sık sık yorulduğumu fark ettim..·
159 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.