Miso Çorbası uzun zamandır elime almadığım türde bir kitap olduğu için etkisi adeta ikiye katlandı. Kan, vahşet, karanlık… ama yalnızca dışarıdaki şiddet değil; karakterlerin içindeki gölgeler de insanın üzerine ağır ağır çöküyor.
Kenci’nin Frank’i en başından beri “bildiği” halde gözlerini kapatıp onun peşinden gitmesi beni en çok vuran kısımdı. Bu bir teslimiyet mi? Bir merak mı? Yoksa insanın kendi karanlığına duyduğu gizli çekim mi? Murakami bütün bu soruları havada bırakıyor ve romanın asıl tedirgin edici güzelliği de tam burada başlıyor. Frank hakkındaki düşünceler, Kenci’nin iç çatışması ve gelişen ilişki… hepsi okuyanın zihnine karanlık bir yankı bırakıyor.
Son sayfayı kapattığımda midemde bir ağırlık, zihnimde tuhaf bir çekim kaldı. Miso Çorbası, karanlığın da kendine ait bir estetiği olduğunu hatırlatan, sindirmesi zor ama unutması daha da zor bir roman.
·
119 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.