Miso Çorbasında
Ryu Murakami
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
Eylül 2024
İlk Yayın Tarihi:
28 Mart 2006
Yayınevi:
İthaki Yayınları
Orijinal Adı:
İn za Misosupu
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9786052654576
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Sıralamalar
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Miso Çorbasında bazı okurlar için uygunsuz olabilir baştan uyarmakta fayda var. İçinde cinsel içerik, şiddet ve rahatsız edici cinayet sahneleri yer alıyor.
Tokyo'nun arka sokaklarında geçen kitapta, en iyi striptiz kulüplerini, gösterilerini ve aşk otellerini gösteren seks turu rehberi olarak çalışan Kenci, bir gece Frank adlı bir Amerikalı tarafında işe alınır ve ona rehberlik etmeye başlar. Frank başlangıçta normal bir turist olarak görünse de, sürekli yalanlar söylemesi, dengesiz davranışları, gezdikleri bölgede bulunan ceset parçaları; Kenci'nin, Frank'ın psikopat bir katil olduğuna inanmasını sağlar. Bu şüpheden sonra müthiş bir gerilim başlıyor.
Ryu Murakami'ye hakkını vermek lazım. Kitap çok rahatsız edici olsa da, o gerilimi bize yaşatıyor. Kitap bir korku romanından ziyade iğrenç sahneleriyle aklımda kalacak. Kitapta bir şey eksikti gibi hissediyorum sonunda şaşırmayı beklemiştim. Ancak çok yüksek başlayan tempo gittikçe düştü ve o beklediğim vuruculuk gelmedi. Hikaye daha çok duygusal bir metne döndü. Keşke Frank psikopatlığını devam ettirseydi ya da çok farklı bir şeyler olsaydı...
Yine de şiddet içerikleri sizi çok etkilemiyorsa okunabilecek bir kitap.
Japon edebiyatının önemli yazarlarından biri olan Ryu Murakami’nin Miso Çorbasında adlı eserinin iki kahramanından biri Japon Kenci, diğeri de Amerikalı Frank. Kenci 20 yaşında ve turist rehberliği yapmaktadır. Frank 3 günlük için rehber olarak Kenci’yi tutar. Kenci Frank’e ilk gördüğü andan itibaren ısınamaz ve onda bir tuhaflık olduğunu hisseder. Tanıştıkları sırada da bir cinayet işlenmiş, liseli bir kız öldürülmüştür. Kenci bu cinayet için Frank’ten şüphelenmektedir. Kenci şüphelerinde haklı mıdır yoksa haksız mı?
Ryu Murakami’yi ilk kez okuyorum sanırım çok da emin değilim daha önce okumuş ama hatırlamıyor olabilirim. O yüzden tarzını da hatırlamıyorum, yeraltı edebiyatı tarzında yazıyormuş bu eseri de kısmen öyle denilebilir
Miso Çorbası uzun zamandır elime almadığım türde bir kitap olduğu için etkisi adeta ikiye katlandı. Kan, vahşet, karanlık… ama yalnızca dışarıdaki şiddet değil; karakterlerin içindeki gölgeler de insanın üzerine ağır ağır çöküyor.
Kenci’nin Frank’i en başından beri “bildiği” halde gözlerini kapatıp onun peşinden gitmesi beni en çok vuran kısımdı. Bu bir teslimiyet mi? Bir merak mı? Yoksa insanın kendi karanlığına duyduğu gizli çekim mi? Murakami bütün bu soruları havada bırakıyor ve romanın asıl tedirgin edici güzelliği de tam burada başlıyor. Frank hakkındaki düşünceler, Kenci’nin iç çatışması ve gelişen ilişki… hepsi okuyanın zihnine karanlık bir yankı bırakıyor.
Son sayfayı kapattığımda midemde bir ağırlık, zihnimde tuhaf bir çekim kaldı. Miso Çorbası, karanlığın da kendine ait bir estetiği olduğunu hatırlatan, sindirmesi zor ama unutması daha da zor bir roman.
Ben ne okudum… Kitabı kapattığım andan beri bu cümle kafamda tekrarlanıyor. Tekinsiz ve benzeri olmayan bir metin.
Seks, seks işçiliği, cinayet ve insanın vahşi doğası üzerine farklı bir roman. İlk 50 sayfa zorlanarak okuduğum bir kitaptan çok farklı bir his ve beğeni ile ayrıldım.
Kenci ve Frank ikilisi ile ilerleyen üç bölümden oluşan bir kitap. 20 yaşında turist rehberi olan Kenci’nin, değişik istekleri olan tekinsiz bir adam olan Frank ile yollarının kesişmesiyle başlıyor.
Kurgu hızlı başlıyor ama ilk 50 sayfaya katlanmak biraz zor. Yeraltı edebiyatının bağrından kopan bir roman olduğu için ve genel olarak bu konu çerçevesinde gelişmesi gerektiği için bu bölümleri mecburen okudum. Rahatsız oldum mu pek sayılmaz ama ilerisi için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.
Öncelikle oldukça sürükleyici ve yavaş yavaş açılan bir kurguya sahip. Diline alışırsanız ise yakanızı bırakmıyor ta ki bitirene kadar. Kurgu ilerlerken arka planda olan gerginlik ve tekinsizlik kitap boyu sizi bırakmıyor.
Bu adamın sorunu ne?! Neler oluyor? diyerek okumaya devam ediyoruz.
Bir nebze de kitabın sonu anlaşılıyor, bile bile lades denebilir ama rahatsız etmiyor ve aksine daha çok okumak istiyorsunuz. Elimden bırakamadım. Başladığım saatten beri içimi kemiren düşüncelerle baş başa ve diken üstündeydim.
Kişilik bozukluğunun ve vahşetin bu boyutta bu kadar iyi ve felsefik anlatılacağını düşünmezdim. Japonya üzerine çok iyi eleştiriler ve tespitler de vardı. Çok etkilendim ama maalesef herkese hitap edeceğini düşünemiyorum ve öneremiyorum.
Miso Çorbası, vahşetin oluşturduğu ve deliliğin sınırını içeren en önemli metinlerden ve karmaşadan biri. Kitabın isminin anlamı ise bambaşka. Her toplum bir Miso çorbası oluşturuyor aslında, tüm kötülükleriyle.
Yatakta Sigara İçmenin Zararları ile benzeşik konuları içeriyor. Aynı
Yatakta Sigara İçmenin Zararları ile benzeşik konuları içeriyor. Aynı
• İncelemem kitabı henüz okumayanlar için biraz tat kaçırabilecek açıklamalar içermekte. •
Ryu Murakami’nin Miso Çorbasında romanı benim için ilginç bir okuma deneyimi oldu. Kitabı bitirdiğimde fark ettim ki; bu romanı “iyi” ya da “kötü” diye nitelendirmek bana doğru gelmiyor. Çünkü bazen bir kitap sadece bir deneyimdir — içinden geçer, sende bir his bırakır ve gider.
Romanda özellikle bazı sahneleri gerçekten çok başarılı buldum. Kenji’nin katliam sahnesinden sonra zihninden geçen o çarpık “hak etme” sorgulamaları, polise gidemeyişindeki psikolojik çıkışsızlık, gerilimin giderek tırmanması… Tüm bunlar yazarın tedirginliği nasıl ustaca kurduğunu gösteriyor. Okurken birkaç yerde midem hafifçe burulsa da, psikolojik gerilim tarafı beni içine çekti.
Ama romanın bütünü beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Yazarın bir noktada telekineziyi işin içine katması, gerçekçi kurduğu atmosferle benim aramdaki bağı biraz kopardı. Şiddetin ve kan sahnelerinin yoğunluğu da bende pek hoş bir tat bırakmadı. O yüzden sanırım kitaptan çok yazarın tarzıyla uyuşamadım.
Yine de bu, değersiz bir okuma olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine, kitap bana kendimi — neleri sevip nelerden uzaklaştığımı — yeniden hatırlattı. O yüzden “iyi ya da kötü” değil, sadece kendime dair bir deneyim olarak kabul ediyorum.
Gerilim filmi izler gibi hissettiren bir kitaptı ‘ Miso Çorbasında’. Yazar Ryu Murakami bizi 90’lar Japonya’sında Tokyo gecelerinin karanlık tarafına götürüyor. Toplumsal çürümeyi bir Amerikalı turist ve ona rehberlik eden Japon bir genç üzerinden korku ve heyecanı hiç geçmeyecek şekilde kurgulayan Murakami’nin bu kitabını çok beğendim. Yazarın diğer kitaplarını da okuma listeme alacağım.
Tokyo’nun gece hayatında turistlere rehberlik yapan Kenji’nin Amerikalı bir müşteriyle geçirdiği kısa zamanı anlatıyor . Başta sıradan bir turist gibi görünen Frank, giderek daha rahatsız edici davranışlar sergilemeye başlıyor ve Kenji’nin onunla ilgili tuhaf ! şüpheleri doğuyor. Romanın güçlü yanlarından bir tanesi; iki karakter üzerinden toplum eleştirisi yapabilmesi. Okurken huzursuzluğu bayağı hissettiriyor. Miso çorbası metaforunu çok beğendim. Roman boyunca normal görüntünün altındaki tuhaflığı ve boşluğu hissediyorsunuz.
Kendisini 4 yıl önce başka bir basımla okuduğum bu kitabı tekrar okumak istedim ve olayları unutmadığımı gördüm ve şaşırdım açıkçası çünkü hafızamda nasıl bir yere sahip olduysa Kencinin çektiği sıkıntıları dün gibi hatırlıyormuşum desem yeridir. Kim olduğunu söylemeyeceğim ama katil diye geçen kişi tek kişi olarak geçse de ikiside katildi. Birisi yapan birisi susan. Bana 
Hakan Günday'ı hatırlatıyor Ryu Murakami kendisi yaşça büyük olsa da ;)
Hakan Günday'ı hatırlatıyor Ryu Murakami kendisi yaşça büyük olsa da ;)
Kitabı yorumlara bakarak merak edip aldım ama aşırı rahatsız edici bir kitap. Yer yer tiksinerek okudum, bitirdim sonunda. İlk defa cinayet romanı okumuyorum ama böylesini daha önce okumadım, bu başka bir seviye. En çok hayrete düştüğüm nokta, yazarın tüm bunları nasıl düşünüp nasıl bir kafayla yazdığı. Yazarın normal bir insan olduğunu düşünmüyorum :)
Mideme güveniyorum, midem kaldırır diyorsanız okuyun.
Bu arada şok edici, vurucu bir son bekliyordum ama beklediğim gibi de olmadı maalesef.
Yabancılarla Arkadaşlık Etme Emi Evladım·192 syf.·Edebiyat
7/10
2025 3. kitabı
"My name is Kenci. Adım Kenci. Bendeniz Kenci" ve bu Kenci, yirmi yaşında bir turist rehberi. Çat pat ingiliççesiyle (Yok lan yine iyi idare ettin kitap boyunca), ülkesine gelen turistleri gezdirme (!?) işi yapıyor. Ama burada pek tarihi, doğal veyahut kültürel içerikli gezi rehberliğinden bahsetmek mümkün değil, daha çok "muhabbet tellallığına" kayan bir çizgisi var rehberliğinin. Böylelikle de öyle aman aman, C1-C2 level ingiliççe istemiyor yaptığı iş. "Ar yu kola, ar yu sekis" level kafi deyip dalıyor piyasaya adamımız da. Hayali, para biriktirip Amerika'ya gitmek, ama Amerika ayağına geliyor. Bir Amerikalı, rehberlik hizmeti talep ediyor ve film işte orada kopuyor. Ama ne kopmak...
"Kuzuların Sessizliği" zikredilerek yapılmış bir yorum var kitabın arka kapağında. Fakat ben bu kitaptaki karakterden o denli etkilenmedim. Abartmanın gereksiz olacağını düşünüyorum. Hannibal Lecter zeki ve de ikonik bir sosyopat. Buradaki arkadaş ise dengesiz bir karakter. Yine de ürkütücü olduğunu kabul etmek gerek. İşte bu ürkütücü arkadaşla bizim rehber tanışıyorlar, adam paradan yana sorunum yok diyor, bizimkinin de işine geliyor, yağlı müşteri tabii ki. Amerikalı diyor ki beni hatunlara götür, bizimki götürüyor, katalogda gördüm şundan varmış burada, ondan da istiyorum diyor, bizimki hoop oraya da götürüyor, görmek kesmedi beni, seks istiyorum diyor, taam abi senin itin olsun diyor oraya da götürüyor... Yalnız Japonların yetişkin turizmi de epey çeşitlilik vadediyormuş, görmüş olduk.
Kitabın şiddetli yanına bakacak olursak, şiddetin tavan yaptığı sahneler, kulüpteki katliamdan ibaret. Katliama gelmeden önce, kurbanların kafa yapısını şöyle bir analiz edebileceğimiz bir mizansen gelişiyor, akabinde ortalık kan revan... Bu satırları okurken, yazarın anlatımının canlılığından
Yazar Hakkında
Ryu MurakamiYazar · 4 kitap
Ryu Murakami, 1952’de Nagasaki’de dünyaya geldi. Musaşino Sanat Okulu’nda öğrenciyken yazar olmayı aklına koydu ve okuldan ayrıldı. İlk romanı "Şeffaf Mavi"yle edebiyat çevrelerinin ilgisini çekmeyi başardı. "Şeffaf Mavi", Akutagava Edebiyat Ödülü’nü kazandı, tüm dünyada iki milyonun üzerinde sattı ve sinemaya uyarlandı. Ryu Murakami, romanlarında gerçekçi ve kara bir üslup benimsedi. Maddiyata dayalı değerler altında ezilen ve hiçlikte sürüklenen savruk, yitik karakterleri anlattı. Senaryosunu yazdığı Audition ve Tokyo Decadence gibi filmler kült oldu.
Emanet Dolabı Bebekleri, Gecenin Dibi ve Şeffaf Mavi gibi kitapların yazarıdır. Kitapları Türkçeye Hüseyin Can Erkin tarafından çevrilmiştir.
