Yok Yere...
Ryu MurakamiYazar:
Ryu Murakami
Çevirmen:
Hüseyin Can Erkin
Tahmini Okuma Süresi:
5 sa. 26 dk.
Sayfa Sayısı:
192
Basım Tarihi:
17 Eylül 2007
İlk Yayın Tarihi:
28 Mart 2006
Yayınevi:
Doğan Kitap
Orijinal Adı:
Japonca: イン ザ・ミソスープ
Orijinal Dil:
Japonca
Orijinal Ülke:
Japonya
ISBN:
9789759914141
Ülke:
Türkiye
Dil:
Türkçe
Format:
Karton kapak
Türler:
Sıralamalar
Yorumlar ve İncelemeler
Ryu Murakami'nin dilimize çevrilen 3 kitabından biri olan Yok Yere... bizlere son derece dramatik, trajik, vahşi ve korkutucu bir hikaye sunuyor. Kitabın bizdeki isminin bir hikayesi var, bunu bizzat çevirmeninden dinledim. Kitap en başlarda Çorba Kıvamında Hayatlar ismini almış fakat editörün son dakika golüyle Yok Yere... olmuştur. Yok yere yapılan isim değişikliğini bir kenara bırakırsak okuduğumuzda harbiden yok yere yaşanmış bir yaşam öyküsüyle karşılaşıyoruz. Tokyo'nun arka sokakları olarak bilinen Kabukichou semtinde, gezmeye gelen yabancılara rehberlik eden Kenji adında bir gencin gördüğü hadiseler uç boyutta. Rehberliği kaçak olarak gerçekleştiren Kenji'ye bir gün Frank adında bir Amerikalı geliyor ve olaylar ondan sonra başlıyor. Bu müşteri çok garip bir kişiliğe, vahşi bir geçmişe ve acımasız bir üsluba sahip. Uyuşturucunun kol gezdiği, fuhuşun normal karşılandığı, ölüm ve yaralanmaların pek umursanmadığı bu karanlık semtte Frank korkunç şeyler anlatırken bunları uygulamalı olarak Kenji'ye gösteriyor. Fazla ipucu vermek istemiyorum kendiniz okuyup görmeniz lazım. Yeraltı edebiyatı seviyorsanız bu romanı da çok seveceksiniz. Belki bazılarınıza göre Frank bir idol, bir filozof, bir sembol haline gelecek psikopat bir karakter olacaktır. Eser oldukça kısa ancak dopdolu, okuduktan sonra neler gördüm öyle diye kendinizi sorgulamanız olası.
Psikoloji ve gerilim alanında beni bu denli sarsacak bir kitap uzun zamandır okumamıştım. Acayip gerildim yeri geldi bazı satırları okuyamadım fakat bir sonraki satırı hep merak ettim. Doğan Kitap'tan çıkan bu kitapta birkaç tane yazım yanlışı yakalasam da kitabın akıcılığı bunları es geçmeme yardımcı oldu.
Zaman zaman yazılanların hayal dünyamdaki gerçekliği miğdemi bulandırdı ama acıma duygusunu da içten içten hissediyor insan... okurken ki ruh haliniz çok önemli benden söylemesi, kötü bir zamandaysanız hiç başlamayın derim...
Miso Çorbasında bazı okurlar için uygunsuz olabilir baştan uyarmakta fayda var. İçinde cinsel içerik, şiddet ve rahatsız edici cinayet sahneleri yer alıyor.
Tokyo'nun arka sokaklarında geçen kitapta, en iyi striptiz kulüplerini, gösterilerini ve aşk otellerini gösteren seks turu rehberi olarak çalışan Kenci, bir gece Frank adlı bir Amerikalı tarafında işe alınır ve ona rehberlik etmeye başlar. Frank başlangıçta normal bir turist olarak görünse de, sürekli yalanlar söylemesi, dengesiz davranışları, gezdikleri bölgede bulunan ceset parçaları; Kenci'nin, Frank'ın psikopat bir katil olduğuna inanmasını sağlar. Bu şüpheden sonra müthiş bir gerilim başlıyor.
Ryu Murakami'ye hakkını vermek lazım. Kitap çok rahatsız edici olsa da, o gerilimi bize yaşatıyor. Kitap bir korku romanından ziyade iğrenç sahneleriyle aklımda kalacak. Kitapta bir şey eksikti gibi hissediyorum sonunda şaşırmayı beklemiştim. Ancak çok yüksek başlayan tempo gittikçe düştü ve o beklediğim vuruculuk gelmedi. Hikaye daha çok duygusal bir metne döndü. Keşke Frank psikopatlığını devam ettirseydi ya da çok farklı bir şeyler olsaydı...
Yine de şiddet içerikleri sizi çok etkilemiyorsa okunabilecek bir kitap.
Japon edebiyatının önemli yazarlarından biri olan Ryu Murakami’nin Miso Çorbasında adlı eserinin iki kahramanından biri Japon Kenci, diğeri de Amerikalı Frank. Kenci 20 yaşında ve turist rehberliği yapmaktadır. Frank 3 günlük için rehber olarak Kenci’yi tutar. Kenci Frank’e ilk gördüğü andan itibaren ısınamaz ve onda bir tuhaflık olduğunu hisseder. Tanıştıkları sırada da bir cinayet işlenmiş, liseli bir kız öldürülmüştür. Kenci bu cinayet için Frank’ten şüphelenmektedir. Kenci şüphelerinde haklı mıdır yoksa haksız mı?
Ryu Murakami’yi ilk kez okuyorum sanırım çok da emin değilim daha önce okumuş ama hatırlamıyor olabilirim. O yüzden tarzını da hatırlamıyorum, yeraltı edebiyatı tarzında yazıyormuş bu eseri de kısmen öyle denilebilir
Puan vermedi·216 syf.·
Beğendi
·2022 105. kitabı
Kitabın ismi aslında "In the Miso Soup". Kulağa daha hoş gelmesi açısından Miso Çorbasından daha iyi bir seçim "Gecenin Dibi". Fakat öyle de kalsa belki daha farklı olurdu.
Ryu Murakaminin dilini ve tarzını gerçekten sevdim. Sanki bol aksiyonlu, gerilimli, psikolojik bir bir film izliyor gibiydim. Donuk bir dili de yoktu onu da eklemek istiyorum, gayet akıcı ve sürükleyici. Hatta fazlasıyla merak uyandırıcı.
Hikayemize gelecek olursak ana karakterimiz Kenji, Japonya'da turist rehberi olarak çalışır ve yolları gizemli bir Amerikalı olan Frankle çakışır. İki farklı kültürün teması adına gayet iyi bir senaryo ve işleniş. Okurken yaşanan her şeyi net bir şekilde zihninizde canlandırabiliyorsunuz ve bu gerçekten ürpertici bir şey. Yer yer ağzımda kan tadıyla gezdim sandım. Hâlâ da var içimde o ürperti ve tiksinti. Düşüncelerimi tam toparlayamıyorum galiba. Şuan için garip ve güzeldi diyebiliyorum.
Miso Çorbası uzun zamandır elime almadığım türde bir kitap olduğu için etkisi adeta ikiye katlandı. Kan, vahşet, karanlık… ama yalnızca dışarıdaki şiddet değil; karakterlerin içindeki gölgeler de insanın üzerine ağır ağır çöküyor.
Kenci’nin Frank’i en başından beri “bildiği” halde gözlerini kapatıp onun peşinden gitmesi beni en çok vuran kısımdı. Bu bir teslimiyet mi? Bir merak mı? Yoksa insanın kendi karanlığına duyduğu gizli çekim mi? Murakami bütün bu soruları havada bırakıyor ve romanın asıl tedirgin edici güzelliği de tam burada başlıyor. Frank hakkındaki düşünceler, Kenci’nin iç çatışması ve gelişen ilişki… hepsi okuyanın zihnine karanlık bir yankı bırakıyor.
Son sayfayı kapattığımda midemde bir ağırlık, zihnimde tuhaf bir çekim kaldı. Miso Çorbası, karanlığın da kendine ait bir estetiği olduğunu hatırlatan, sindirmesi zor ama unutması daha da zor bir roman.
Ben ne okudum… Kitabı kapattığım andan beri bu cümle kafamda tekrarlanıyor. Tekinsiz ve benzeri olmayan bir metin.
Seks, seks işçiliği, cinayet ve insanın vahşi doğası üzerine farklı bir roman. İlk 50 sayfa zorlanarak okuduğum bir kitaptan çok farklı bir his ve beğeni ile ayrıldım.
Kenci ve Frank ikilisi ile ilerleyen üç bölümden oluşan bir kitap. 20 yaşında turist rehberi olan Kenci’nin, değişik istekleri olan tekinsiz bir adam olan Frank ile yollarının kesişmesiyle başlıyor.
Kurgu hızlı başlıyor ama ilk 50 sayfaya katlanmak biraz zor. Yeraltı edebiyatının bağrından kopan bir roman olduğu için ve genel olarak bu konu çerçevesinde gelişmesi gerektiği için bu bölümleri mecburen okudum. Rahatsız oldum mu pek sayılmaz ama ilerisi için aynı şeyi söyleyemeyeceğim.
Öncelikle oldukça sürükleyici ve yavaş yavaş açılan bir kurguya sahip. Diline alışırsanız ise yakanızı bırakmıyor ta ki bitirene kadar. Kurgu ilerlerken arka planda olan gerginlik ve tekinsizlik kitap boyu sizi bırakmıyor.
Bu adamın sorunu ne?! Neler oluyor? diyerek okumaya devam ediyoruz.
Bir nebze de kitabın sonu anlaşılıyor, bile bile lades denebilir ama rahatsız etmiyor ve aksine daha çok okumak istiyorsunuz. Elimden bırakamadım. Başladığım saatten beri içimi kemiren düşüncelerle baş başa ve diken üstündeydim.
Kişilik bozukluğunun ve vahşetin bu boyutta bu kadar iyi ve felsefik anlatılacağını düşünmezdim. Japonya üzerine çok iyi eleştiriler ve tespitler de vardı. Çok etkilendim ama maalesef herkese hitap edeceğini düşünemiyorum ve öneremiyorum.
Miso Çorbası, vahşetin oluşturduğu ve deliliğin sınırını içeren en önemli metinlerden ve karmaşadan biri. Kitabın isminin anlamı ise bambaşka. Her toplum bir Miso çorbası oluşturuyor aslında, tüm kötülükleriyle.
Yatakta Sigara İçmenin Zararları ile benzeşik konuları içeriyor. Aynı
Yatakta Sigara İçmenin Zararları ile benzeşik konuları içeriyor. Aynı
• İncelemem kitabı henüz okumayanlar için biraz tat kaçırabilecek açıklamalar içermekte. •
Ryu Murakami’nin Miso Çorbasında romanı benim için ilginç bir okuma deneyimi oldu. Kitabı bitirdiğimde fark ettim ki; bu romanı “iyi” ya da “kötü” diye nitelendirmek bana doğru gelmiyor. Çünkü bazen bir kitap sadece bir deneyimdir — içinden geçer, sende bir his bırakır ve gider.
Romanda özellikle bazı sahneleri gerçekten çok başarılı buldum. Kenji’nin katliam sahnesinden sonra zihninden geçen o çarpık “hak etme” sorgulamaları, polise gidemeyişindeki psikolojik çıkışsızlık, gerilimin giderek tırmanması… Tüm bunlar yazarın tedirginliği nasıl ustaca kurduğunu gösteriyor. Okurken birkaç yerde midem hafifçe burulsa da, psikolojik gerilim tarafı beni içine çekti.
Ama romanın bütünü beni tam anlamıyla tatmin etmedi. Yazarın bir noktada telekineziyi işin içine katması, gerçekçi kurduğu atmosferle benim aramdaki bağı biraz kopardı. Şiddetin ve kan sahnelerinin yoğunluğu da bende pek hoş bir tat bırakmadı. O yüzden sanırım kitaptan çok yazarın tarzıyla uyuşamadım.
Yine de bu, değersiz bir okuma olduğu anlamına gelmiyor. Tam tersine, kitap bana kendimi — neleri sevip nelerden uzaklaştığımı — yeniden hatırlattı. O yüzden “iyi ya da kötü” değil, sadece kendime dair bir deneyim olarak kabul ediyorum.
Gerilim filmi izler gibi hissettiren bir kitaptı ‘ Miso Çorbasında’. Yazar Ryu Murakami bizi 90’lar Japonya’sında Tokyo gecelerinin karanlık tarafına götürüyor. Toplumsal çürümeyi bir Amerikalı turist ve ona rehberlik eden Japon bir genç üzerinden korku ve heyecanı hiç geçmeyecek şekilde kurgulayan Murakami’nin bu kitabını çok beğendim. Yazarın diğer kitaplarını da okuma listeme alacağım.
Reklam
Yazar Hakkında
Ryu MurakamiYazar · 4 kitap
Ryu Murakami, 1952’de Nagasaki’de dünyaya geldi. Musaşino Sanat Okulu’nda öğrenciyken yazar olmayı aklına koydu ve okuldan ayrıldı. İlk romanı "Şeffaf Mavi"yle edebiyat çevrelerinin ilgisini çekmeyi başardı. "Şeffaf Mavi", Akutagava Edebiyat Ödülü’nü kazandı, tüm dünyada iki milyonun üzerinde sattı ve sinemaya uyarlandı. Ryu Murakami, romanlarında gerçekçi ve kara bir üslup benimsedi. Maddiyata dayalı değerler altında ezilen ve hiçlikte sürüklenen savruk, yitik karakterleri anlattı. Senaryosunu yazdığı Audition ve Tokyo Decadence gibi filmler kült oldu.
Emanet Dolabı Bebekleri, Gecenin Dibi ve Şeffaf Mavi gibi kitapların yazarıdır. Kitapları Türkçeye Hüseyin Can Erkin tarafından çevrilmiştir.
