Kaldığım evin bahçesindeki ağaçların altında oturuyoruz. Güneş gözlüğünü masanın üstüne koyuyor, rüzgar öyle güçlü ki gözlük yüzeyde oradan oraya kayıyor. Romanının prova baskıları gelmiş, midesini bulandırıyorlarmış. Akıllı insanların sessiz kalmaya utandıkları zaman giriştikleri türden incir çekirdeğini doldurmayacak bir sohbete girişiyoruz. Oturma odasında büyük küflekelerini gösteriyorum: "Evinde böyle bir duvar olsa bu konuda bir şey yaparsın, değil mi?" " Evet, öte yandan yapmamalarına hayranlık duymadan edemiyorum. O yüzey yakında pahalı Fransız duvar kağıtları gibi görünecek. Brokar." Galeride bana bir tablo gösteriyor, "Buradaki en iyi resim, hatta belki de Avustralya'dan çıkan en iyi resim." Hugh Ramsay'in "The Sisters"ı. "Neden en iyi?" "Eh, çok komik çünkü. Çünkü ... " Sesi giderek sönüyor. Bir Picasso gösteriyor. Bana hiçbir şey ifade etmiyor. Geri kalıyorum. Sonra toparlanıp kendimi o_ndan ayırıyorum, kendi gözlerimle bakmaya başlıyorum. "Şu adamı görüyor musun?" diyor. "Dişlerini kendi yapmış. Tahtadan. Karısı beyaz, uzun eldivenler giyermiş. Yazın bile. Peki Lloyd Rees'in annesinin cüzamlı olduğundan haberin var mıydı?" Kadın bir bahçıvan görüyoruz, genç, incecik, esmer bacaklı, üstünde şort var, gür saçları küt kesilmiş, başında bahçıvanların taktığı türden geniş kenarlı bir şapka. Pembe ve yumuşacık bir pilili elbise, dolgu topuk bağcıksız ayakkabılar ve küçük beyaz çoraplar giymiş yaşlı bir Çinli kadın geçiyor sokaktan, ona da hayranlık duyuyoruz.
·
55 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.