Ruhunuz çoğu zaman bir savaş alanıdır.Edebiyat
Ermiş, bir kitap değil; insanın içine sessizce işleyen, yavaşça büyüyen bir uyanıştır.
“Ruhunuz çoğu zaman bir savaş alanıdır; burada aklınız ve yargılama gücünüz, tutkunuz ve iştahınıza karşı savaşır.”
İşte Ermiş tam olarak bu savaşın kitabı.
İnsanın içinde, akılla kalbin, arzuyla sabrın, yalnızlıkla ait olma isteğinin çarpıştığı o görünmez alanın hikayesi.
Kitap boyunca sevgi, özgürlük, evlilik, emek, acı, neşe gibi tüm büyük kavramların ardında aslında tek bir şey var: insanın kendi kendisini anlamaya çalışması.
“Yüreğime saklanırsan eğer, seni bulmak zor olmaz.
Ancak kendi kabuğunun ardına gizlenirsen, seni bulmaya çalışmak bir işe yaramaz…” Bu satırlar bence Cibran’ın en şefkatli tokadı. İnsan kaçtıkça bulanıklaşıyor, sustukça kayboluyor, kabuğuna çekildikçe kendine bile yabancılaşıyor. Ama bir kalbe saklanırsa -bir insana, bir sevgiye, bir inanca- bir anda bulunabilir oluveriyor.
“Şimdi de uyanışıma geliyorsunuz ki bu uyanış benim en derin rüyamdır.” Bu cümle, kitabın niyetini açığa vuruyor.
Halil Cibran der ki: Hakiki uyanışlar, uyanıklık anlarında değil; ruhun rüya gördüğü o derin sessizliklerde olur.
İnsan bazen gözleri açık gezer, ama kalbi uykudadır.
Bazen de gözleri kapalıdır, ama ruhu dünyayı en gerçek haliyle görür.
Ben Ermiş’i üç kez okudum çünkü bu kitap bir kez okunup bırakılacak bir kitap değil. Her okuyuş yeni bir kapı açıyor. İlkinde anlayamadığın bir satır, ikincide kalbini sıkıştırıyor. Üçüncüde bambaşka bir yerden vuruyor. Cibran, her okumada seni başka yerinden tutup başka yerine bırakıyor.
Neden bu kadar etkilendiğimi soracak olursanız cevabım Ermiş’in ne hikaye, ne de roman anlatıyor olması. Ermiş, insanın ruhunu okuyup geri veriyor. Ve her öğüt, her cümle, her satır aynı yere çıkıyor: İnsan olmak zor bir yolculuktur. Duygularınla savaşırken kırılırsın, arzularınla mücadele ederken yorulursun, ama o yorgunluğun içinde bir ışıltı daima kalır.
Belki de Cibran’ın asıl derdi buydu. İnsana kendi karanlığından korkmamayı, kendi ışığını da küçümsememeyi öğretmek. Ve en güzeli, bunu acıtmadan, ezmeden, bağırmadan yapması.
Halil Cibran der ki: Hakiki uyanışlar, uyanıklık anlarında değil; ruhun rüya gördüğü o derin sessizliklerde olur.
İnsan bazen gözleri açık gezer, ama kalbi uykudadır.
Bazen de gözleri kapalıdır, ama ruhu dünyayı en gerçek haliyle görür.
Ben Ermiş’i üç kez okudum çünkü bu kitap bir kez okunup bırakılacak bir kitap değil. Her okuyuş yeni bir kapı açıyor. İlkinde anlayamadığın bir satır, ikincide kalbini sıkıştırıyor. Üçüncüde bambaşka bir yerden vuruyor. Cibran, her okumada seni başka yerinden tutup başka yerine bırakıyor.
Neden bu kadar etkilendiğimi soracak olursanız cevabım Ermiş’in ne hikaye, ne de roman anlatıyor olması. Ermiş, insanın ruhunu okuyup geri veriyor. Ve her öğüt, her cümle, her satır aynı yere çıkıyor: İnsan olmak zor bir yolculuktur. Duygularınla savaşırken kırılırsın, arzularınla mücadele ederken yorulursun, ama o yorgunluğun içinde bir ışıltı daima kalır.
Belki de Cibran’ın asıl derdi buydu. İnsana kendi karanlığından korkmamayı, kendi ışığını da küçümsememeyi öğretmek. Ve en güzeli, bunu acıtmadan, ezmeden, bağırmadan yapması.·
195 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.