Çocuklarımız bizim geleceğimizdir..
Doğan Cüceloğlu'nun 
Geliştiren Anne - Baba kitabını okurken, kendimi yalnızca bir ebeveynlik rehberi değil, insanın kendine tuttuğu bir aynayla karşı karşıya buldum. Cüceloğlu, ebeveynliğin aslında çocuğa değil, önce kendimize dair bir yolculuk olduğunu hatırlatıyor. "Kucağımda tuttuğum bu çocuk kimdir?" sorusundan başlayıp "Peki ya ben kimim?"e uzanan yol; çoğu zaman farkında bile olmadığımız alışkanlıklarımızı, korkularımızı, bilinçsizce devraldığımız kalıpları sessizce yüzeye çıkarıyor.
Kitabın sayfalarında ilerledikçe anladım ki Cüceloğlu’nun amacı bize hazır reçeteler sunmak değil; aksine, düşünmeye zorlamak. Çocuğu bir proje olarak değil, özünde saygıyı ve sevgiyi hak eden, potansiyeliyle dünyaya gelen bir birey olarak görmeye davet ediyor. Bunu yaparken de korku kültürüyle şekillenmiş geleneksel yaklaşımların yerine, onur eşitliği dediği daha insani ve daha derin bir ilişki zemini öneriyor. Dilinin sadeliği ve içtenliği, kitabı akademik bir metinden öte bir yoldaş hâline getiriyor.
Benim için bu kitabın en güçlü tarafı, ebeveynliği bir görev değil; bir olgunlaşma, dönüşme ve öğrenme süreci olarak göstermesi oldu. "Çocuğunu anlamak için önce kendini anlamak gerekir," cümlesi kitabın adeta kalbi. Cüceloğlu, aileyi yalnızca bir yuva değil; değerlerin nefes aldığı, bireyin kendini var ettiği ve toplumun geleceğinin şekillendiği bir yer olarak görüyor. Bu bakış, günümüzün telaşlı dünyasında unutulan bir dinginliği yeniden hatırlatıyor.
Elbette kitap, akademik kaynak zenginliği arayanlar için yoğun referanslarla örülü bir çalışma değil. Fakat Cüceloğlu’nun bilinçli tercihi de bu: Öğreten bir dilden ziyade, düşündüren ve içimizde bir ses uyandıran bir anlatım kuruyor. Tam da bu nedenle, bana göre, kitabın gücü sade oluşunda saklı. Son sayfayı kapattığımda şunu hissettim: Anne-baba çocuğunu yetiştirirken aslında kendini yetiştiriyor. Geliştiren Anne-Baba tam da bu nedenle yalnızca ebeveynlere değil, insan olmaya çalışan herkese hitap eden bir kitap..Aile
Doğan Cüceloğlu'nun Geliştiren Anne - Baba kitabını okurken, kendimi yalnızca bir ebeveynlik rehberi değil, insanın kendine tuttuğu bir aynayla karşı karşıya buldum. Cüceloğlu, ebeveynliğin aslında çocuğa değil, önce kendimize dair bir yolculuk olduğunu hatırlatıyor. "Kucağımda tuttuğum bu çocuk kimdir?" sorusundan başlayıp "Peki ya ben kimim?"e uzanan yol; çoğu zaman farkında bile olmadığımız alışkanlıklarımızı, korkularımızı, bilinçsizce devraldığımız kalıpları sessizce yüzeye çıkarıyor.
Kitabın sayfalarında ilerledikçe anladım ki Cüceloğlu’nun amacı bize hazır reçeteler sunmak değil; aksine, düşünmeye zorlamak. Çocuğu bir proje olarak değil, özünde saygıyı ve sevgiyi hak eden, potansiyeliyle dünyaya gelen bir birey olarak görmeye davet ediyor. Bunu yaparken de korku kültürüyle şekillenmiş geleneksel yaklaşımların yerine, onur eşitliği dediği daha insani ve daha derin bir ilişki zemini öneriyor. Dilinin sadeliği ve içtenliği, kitabı akademik bir metinden öte bir yoldaş hâline getiriyor.
Benim için bu kitabın en güçlü tarafı, ebeveynliği bir görev değil; bir olgunlaşma, dönüşme ve öğrenme süreci olarak göstermesi oldu. "Çocuğunu anlamak için önce kendini anlamak gerekir," cümlesi kitabın adeta kalbi. Cüceloğlu, aileyi yalnızca bir yuva değil; değerlerin nefes aldığı, bireyin kendini var ettiği ve toplumun geleceğinin şekillendiği bir yer olarak görüyor. Bu bakış, günümüzün telaşlı dünyasında unutulan bir dinginliği yeniden hatırlatıyor.
Elbette kitap, akademik kaynak zenginliği arayanlar için yoğun referanslarla örülü bir çalışma değil. Fakat Cüceloğlu’nun bilinçli tercihi de bu: Öğreten bir dilden ziyade, düşündüren ve içimizde bir ses uyandıran bir anlatım kuruyor. Tam da bu nedenle, bana göre, kitabın gücü sade oluşunda saklı. Son sayfayı kapattığımda şunu hissettim: Anne-baba çocuğunu yetiştirirken aslında kendini yetiştiriyor. Geliştiren Anne-Baba tam da bu nedenle yalnızca ebeveynlere değil, insan olmaya çalışan herkese hitap eden bir kitap..·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.