Kitabımız bireyin toplumsal normlar ve mantık karşısında yaşadığı anlamsızlık, karmaşa gibi hisleri işlemiş. Yani klasik Oğuz Atay diyebiliriz.
Karakterler sürekli bir şeyin gelmesini, bir gelişmeyi veya bir kurtuluşu beklerken, aslında neyi beklediklerini bilmiyorlar. Atay, bu absürt durumu, toplumun ciddiyetle uyguladığı, ancak saçmalaşmış kurallar ve bürokrasiyle alay eden keskin bir ironi ile anlatıyor.
Kitaptaki öyküler, bireyin aydın kimliği ile toplum arasındaki bağın nasıl koptuğunu, bu kopuşun ne kadar komik ve aynı zamanda ne kadar trajik olduğunu gösteriyor. Bu yönü zaten ilgimi çekti eser. Yoksa gerçekten konsantre olmak zor oluyor Oğuz Atay'a.
Ancak koleksiyonun tamamı bu ironik ve entelektüel mesafeden oluşmuyor elbette. "Babama Mektup", tüm bu absürt maskenin düştüğü, kitabın duygusal kalbini temsil ediyor benim için. Diğer öykülerdeki alaycı ve mesafeli tavrın aksine, bu mektup, bir oğulun babasına yönelik saf sevgisini, minnettarlığını ve özlemini anlatıyor.
Korkuyu Beklerken, bu nedenle, sadece toplumsal bir eleştiri değil; absürt bir dünyada bile saf ve sahici bir duygusal bağ kurabilme arayışını ve umudunu da içinde barındıran, çok katmanlı bir eser. Kitabı 2. okuyuşum ve bir kat daha sevgim arttı sanırım Oğuz Atay'a.
·
40 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.