VasatEdebiyat
Zülfü Livaneli, sesine hayran olduğum bir sanatçı. Edebiyatını ise hep bu sefer iyidir diye umutla okudum. Seranad, Son Ada, Sevdalım Hayat, Umut, Leylanın Evi yine bir parça iyiydi. Zamanla kitapları iyice sıradanlaştı.
Bu metine gelince, otobiyografik ögeler içeren bir dönem kitabı okuduk. 12 Eylül zülmüne bizzat tanıklık etmiş, sürgün hayatı yaşamış biri olarak bize son derece sıradan bir hikâye anlatmasına şaşırdım doğrusu. Bir metini okurken karakterler yerine sürekli yazarı hissetmek metinin gücünü azaltıyor. Kurgu vasat, olay örgüsü vasat. Livaneli yazarken kendini hiç zorlamıyor. Sanki rahatlamak için günce yazar gibi romanları.
Okuru bol olduğuna göre belki de bu kolay üslubu özellikle seçmiştir diye düşünüyorum. Müzikteki tirizliğini gördüğüme ise okuruna da aynı özen göstermesini bekliyorum.
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.