"Kılıçların Fırtınası"nın ilk cildini bitirdiğimde hissettiğim şey, karmaşık bir labirentten çıkıp daha da büyük bir labirentin eşiğinde durmak gibi. Martin'in hikayesi artık bir savaşın tozunu anlatmıyor; o tozun içinde nefes alıp veren, yaralanan ve değişen karakterlerin derinliklerine iniyor. Taht için verilen mücadelenin bedelleri bu sayfalarda gerçek anlamda hissediliyor. Önceki kitaplarda kurulan dengeler paramparça olurken, her bölüm bir karakteri daha yakından tanımamıza, onun zaafları ve umutlarıyla yüzleşmemize olanak tanıyor.
Duygusal olarak en ağır kısım, her zamanki gibi, kahramanlarımızın iç çatışmaları. Hiçbir şey siyah ya da beyaz değil. Yaptıkları "doğru" seçimler bazen felaketle sonuçlanırken, zayıf anlarında gösterdikleri insanlık, onları daha da sevdiriyor. Özellikle kuzeyde ve duvarın ötesinde olanlar, hikayenin epik boyutunu hatırlatıp, asıl tehdidin unutulmaması gerektiğini fısıldıyor sanki. Martin'in detaycılığı bazen yorucu gibi görünse de, bu detayların ileride nasıl önemli hale geleceğini bilmek, her bir ipucunu dikkatle takip etmeyi gerektiriyor.
Bu cilt, bir geçiş kitabı gibi hissettirse de, aslında fırtınanın tam gözüne doğru ilerlediğimizi gösteriyor. Olay örgüsündeki yavaşlama, karakter gelişimindeki muazzam derinlik için adeta bir bedel. Bazı bölümleri okurken içiniz sızlayabilir, bazılarında ise içinizde bir öfke kabarabilir. Bu, Martin'in dünyasının gerçekliği; güzel olan her şey kırılgandır ve her eylemin beklenmeyen bir sonucu vardır. İkinci cilde geçmeden önce biraz soluklanmak, okuduklarınızı sindirmek isteyebilirsiniz, çünkü bildiğiniz gibi, kış soğuk ve acımasızdır.
·
49 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.