Bazen büyük bir acı aslında büyük bir armağandır..
Waris Dirie'nin 
Benim Ülkem yalnızca bir kaçışın değil, bir geri dönüşün de hikâyesi. Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Anlatılan şey sadece geçmişten kurtulma çabası değil, geçmişle yüzleşme cesareti. Dirie, bu kez kaçmak için değil, annesini bulmak, köklerine dokunmak ve yarım kalmış bir bağın izini sürmek için Somali'ye, çölün kalbine geri döner. Bu dönüş, kitapta güçlü bir kırılma noktası oluşturur. Çocukluğunun geçtiği coğrafyaya adım atarken, okur olarak ben de onunla birlikte zamanın geriye doğru aktığını hissettim. Çöl artık sadece acının mekânı değildir. Hafızanın, annenin ve suskun sevginin de taşıyıcısıdır. Waris Dirie'nin annesini arayışı, fiziksel bir yolculuktan çok daha fazlasıdır. Bu arayış, parçalanmış bir kimliği tamamlama çabasıdır.
Kitapta anne figürü sessiz ama derin bir merkezde durur. Waris Dirie, annesini anlatırken ne yüceltir ne de yargılar. Onu, imkânsızlıklar içinde sıkışmış, gelenekle merhamet arasında kalmış bir kadın olarak resmeder. Bu da metni daha dürüst ve daha sarsıcı kılar. Annesini bulmak için çıktığı yol, aslında çocukluğuna, bedenine ve kendisiyle kurduğu kırık ilişkiye doğru yapılan bir yürüyüştür.
Benim Ülkem'de beni en çok etkileyen şeylerden biri de, bu dönüşün cesareti oldu. İnsan çoğu zaman acının yaşandığı yere geri dönmek istemez. Çünkü orası hâlâ kanayan bir hafızadır. Dirie ise tam tersini yapar: Kapanmayan yaranın üzerine gider. Annesini bulma isteği, bir affediş arayışı değildir yalnızca. Aynı zamanda "neden" sorusunu sorma hakkını geri alma çabasıdır.
Dil yine yalın ama ağırdır. Özellikle Somali'ye dönüş sahnelerinde, çöl betimlemeleri neredeyse bir iç monoloğa dönüşür. Okur olarak ben, bu satırlarda bir kadının yalnızca annesini değil, kendisinin kayıp parçalarını aradığını hissettim. Geçmişe bakmak, burada bir zayıflık değil, iyileşmenin ön koşulu olarak sunulur.
Benim Ülkem'i bitirdiğimde şunu düşündüm: Bazı yolculuklar ileriye değil, geriye doğru yapılır. Waris Dirie'nin Somali'ye dönüşü, acının başladığı yere vararak onu dönüştürme çabasıdır. Bu kitap, insanın en çok incindiği yere dönüp orada kalabilme gücünü anlatır. Çöl, bu kez bir kaçış alanı değil, hakikatle yüzleşmenin mekânıdır. İyileşme bazen uzaklaşmakla değil, geri dönüp bakabilmekle başlar..Anı-Mektup-Günlük
Waris Dirie'nin Benim Ülkem yalnızca bir kaçışın değil, bir geri dönüşün de hikâyesi. Bu kitabı okurken şunu fark ettim: Anlatılan şey sadece geçmişten kurtulma çabası değil, geçmişle yüzleşme cesareti. Dirie, bu kez kaçmak için değil, annesini bulmak, köklerine dokunmak ve yarım kalmış bir bağın izini sürmek için Somali'ye, çölün kalbine geri döner. Bu dönüş, kitapta güçlü bir kırılma noktası oluşturur. Çocukluğunun geçtiği coğrafyaya adım atarken, okur olarak ben de onunla birlikte zamanın geriye doğru aktığını hissettim. Çöl artık sadece acının mekânı değildir. Hafızanın, annenin ve suskun sevginin de taşıyıcısıdır. Waris Dirie'nin annesini arayışı, fiziksel bir yolculuktan çok daha fazlasıdır. Bu arayış, parçalanmış bir kimliği tamamlama çabasıdır.
Kitapta anne figürü sessiz ama derin bir merkezde durur. Waris Dirie, annesini anlatırken ne yüceltir ne de yargılar. Onu, imkânsızlıklar içinde sıkışmış, gelenekle merhamet arasında kalmış bir kadın olarak resmeder. Bu da metni daha dürüst ve daha sarsıcı kılar. Annesini bulmak için çıktığı yol, aslında çocukluğuna, bedenine ve kendisiyle kurduğu kırık ilişkiye doğru yapılan bir yürüyüştür.
Benim Ülkem'de beni en çok etkileyen şeylerden biri de, bu dönüşün cesareti oldu. İnsan çoğu zaman acının yaşandığı yere geri dönmek istemez. Çünkü orası hâlâ kanayan bir hafızadır. Dirie ise tam tersini yapar: Kapanmayan yaranın üzerine gider. Annesini bulma isteği, bir affediş arayışı değildir yalnızca. Aynı zamanda "neden" sorusunu sorma hakkını geri alma çabasıdır.
Dil yine yalın ama ağırdır. Özellikle Somali'ye dönüş sahnelerinde, çöl betimlemeleri neredeyse bir iç monoloğa dönüşür. Okur olarak ben, bu satırlarda bir kadının yalnızca annesini değil, kendisinin kayıp parçalarını aradığını hissettim. Geçmişe bakmak, burada bir zayıflık değil, iyileşmenin ön koşulu olarak sunulur.
Benim Ülkem'i bitirdiğimde şunu düşündüm: Bazı yolculuklar ileriye değil, geriye doğru yapılır. Waris Dirie'nin Somali'ye dönüşü, acının başladığı yere vararak onu dönüştürme çabasıdır. Bu kitap, insanın en çok incindiği yere dönüp orada kalabilme gücünü anlatır. Çöl, bu kez bir kaçış alanı değil, hakikatle yüzleşmenin mekânıdır. İyileşme bazen uzaklaşmakla değil, geri dönüp bakabilmekle başlar..·
58 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.