Öykü severlerin karşısına Sait Faik Abasıyanık ile geldim. Onun öykülerinde, farkında olmadan kendi hayatınızdan bir parçaya rastlamanız neredeyse kaçınılmazdır. Büyük anlatılar kurmaz; küçük anların, sıradan insanların içinden konuşur ve bu yüzden okura bu kadar yakın gelir.
"Tüneldeki Çocuk" da Sait Faik’ten okuduklarım arasında sevdiğim kitaplardan biri oldu.
Bu kitap, toplam 17 öyküden oluşur ve okuru baştan sona belirli bir atmosferin içine alır. Öyküler birbirinden bağımsız görünse de ortak bir duygu hâli etrafında birleşir; yoksulluk, kırılganlık ve küçük sevinçler metnin tamamına yayılır.
Kitaba adını veren “Tüneldeki Çocuk” öyküsü, kitap boyunca karşılaştığımız hayatların ortak hâlini temsil eder. Yoksulluğun içinden doğan kısa sevinçler, görünmez insanların küçük mutlulukları ve hayata tutunma çabası bu başlık altında toplanır. Sait Faik, büyük anlatılar yerine küçük ama gerçek anlara bakmayı önerir.
Kitapta yoksulluk, görünmezlik ve kenarda kalmışlık öne çıkan temalardandır; bunlara insanların birbirine karşı duyarsızlaşması, adaletsizlik, acının sıradanlaşması ve kalabalıklar içinde insanın yalnız kalışı da eşlik eder. Ancak yazar, bu temaları karamsarlığa yaslanmadan, küçük hayatların içindeki sessiz direnci görünür kılar.
Bu atmosferde eski ile yeni, emek ile para arasındaki dönüşüm arka planda hissedilir; değişim, insan ilişkilerindeki küçük kırılmalar üzerinden sezdirilir.
Bütün bunlar, Sait Faik’in öykülerini neden sevdiğimi de açıklıyor. Tüneldeki Çocuk, kış akşamlarında battaniyenin altında, elinizde sıcak bir içecekle yavaş yavaş okunacak; atmosferiyle insanı içine alan bir kitap. Herkese okuması için gönül rahatlığıyla tavsiye ederim
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.