Merhabalar merhabalar,
Bugün yine tanıştığım yazarlardan birinin kitabıyla karşınızdayım. 
Esra Kahya dünya tatlısı bir insan. Bir önceki kitabını okuduğumda sen hep yaz biz okuyalım demiştim. Bu kitapta çok güzeldi ama sanırım üç kitap arasında sıralamam 
Kambur -> 
Benim Rüyalarım Hep Çıkar -> 
Tepsideki Melek olarak gider. Hepsi benim bebeklerim ama kamburun yeri ayrı. Bu biraz da zamanlama hatasıyla ilgili olabilir ya. Bu kitaba bir heves söyleşinin hemen arkasına başlamıştım ama araya çok kitap girdi, bir türlü bitiremedim. Şimdi baktım da 215 gün görünüyo sjfdkfjbfjbdjbf. Neyse işte bi elime alıp da okuması zor oldu.
Kitap "annem bir fotoğrafa bakıp yıllarca ağladı." diyerek başlıyor. Burada araya girip küçük bir eleştiri ekleyeceğim. Biraz da yazarın lafını kendine geri vurmak gibi olucak ama, bu kitabın bir eksiği hikayenin temel taşını yazarın da bilmediği çok belli başlarda. Bir söyleşisinde kendisi demişti bana önce ilk cümleleri gelir kitapların sonra hikaye oluşur diye. İlk bi elli sayfada falan girmeye çalıştığınız dünyaya bir türlü alışamıyorsunuz. Anne kim, neye neden ağlıyor? Ben uzun süre eski bir aşığına falan ağladığını sanmıştım mesela. Hiç alakası yokmuş şimdi spoiler vermiyim de.
Ama onun dışında çok güzel bir yas ve aşk kitabı. Tüm duygular var. Çok seven bir anneanne (ikikereanne). Çocuğunu sevmeye bile korkan bir anne. Kitabın bize çok net bir de mesajı var. Yaşananın ağırlığı, büyük sırlar üretmemelidir. Çünkü suskunluğun akla neler getireceği bilinemez. Aynı mesajı yine yıl boyu okuyup da Aralık'ta bitirmeyi başardığım 
Suç ve Ceza da da gördüm. Sonlarda hapse düşünce annesine söylemediler ama kadın hayalinde çok daha kötü şeyler üretip kederden öldü resmen.
Bu kadar aşk kitabı okumayı gerçekten beklemiyordum bu arada. Çok büyük aşklar okuduk kitapta. "Bacağındaki urgana dolanayım." lafındaki urganı hala anlamadım ama. Zehra- Enver aşkı çok güzeldi. Nevra- Aydın aşkının kötü taraflarını gördük biraz da ama hala onca yaşanana rağmen sarılıp uyudukları için tüm yaşananları unutacak kadar sevmesi de çok tatlıydı. Ne Zehra gibi ilk görüşte aşkına, ne de Aydın gibi yıllar sonra hala eli eline değdi diye heyecanlanmaya inanmasam da bunun düşüncesi bile çok hoş.
Ha bir de kitapta 80'ler de var. Nevra-Aydın aşkının en büyük düşmanı dönemin olayları. Aydın bir şeyleri değiştirmek için çok çabalıyor ama o zamanki çoğu genç gibi sonu hapiste bitiyor. Hapiste türlü işkenceler. Kendi hayatına geri döndüğünde ise asla eskisi gibi olmuyor. Yazık yavrum Güliş ya. Yanlış zamanda çok iyi bir ailenin çocuğu. Aydın hapis sonrası kendine gelemiyor. Nevra oğlu sonrası Gülişi sevemiyor. Güliş bilmediği acıların eksiğiyle büyüyor tüm ömür. Kitapta biraz da nesiller boyu acıları nasıl aktardığımızı görüyoruz aslında. Güliş pimpirikli ve biraz da mutsuz bir çocuk çünkü nedenini bilmediği ağır yükler var sırtında.
Neyse biraz daha konuşursam kitap özetine dönecek burası. İyi si mi, kapanışı yapalım
KEYİFLİ OKUMALAR
Esra Kahya dünya tatlısı bir insan. Bir önceki kitabını okuduğumda sen hep yaz biz okuyalım demiştim. Bu kitapta çok güzeldi ama sanırım üç kitap arasında sıralamam Kambur -> Benim Rüyalarım Hep Çıkar -> Tepsideki Melek olarak gider. Hepsi benim bebeklerim ama kamburun yeri ayrı. Bu biraz da zamanlama hatasıyla ilgili olabilir ya. Bu kitaba bir heves söyleşinin hemen arkasına başlamıştım ama araya çok kitap girdi, bir türlü bitiremedim. Şimdi baktım da 215 gün görünüyo sjfdkfjbfjbdjbf. Neyse işte bi elime alıp da okuması zor oldu.
Kitap "annem bir fotoğrafa bakıp yıllarca ağladı." diyerek başlıyor. Burada araya girip küçük bir eleştiri ekleyeceğim. Biraz da yazarın lafını kendine geri vurmak gibi olucak ama, bu kitabın bir eksiği hikayenin temel taşını yazarın da bilmediği çok belli başlarda. Bir söyleşisinde kendisi demişti bana önce ilk cümleleri gelir kitapların sonra hikaye oluşur diye. İlk bi elli sayfada falan girmeye çalıştığınız dünyaya bir türlü alışamıyorsunuz. Anne kim, neye neden ağlıyor? Ben uzun süre eski bir aşığına falan ağladığını sanmıştım mesela. Hiç alakası yokmuş şimdi spoiler vermiyim de.
Ama onun dışında çok güzel bir yas ve aşk kitabı. Tüm duygular var. Çok seven bir anneanne (ikikereanne). Çocuğunu sevmeye bile korkan bir anne. Kitabın bize çok net bir de mesajı var. Yaşananın ağırlığı, büyük sırlar üretmemelidir. Çünkü suskunluğun akla neler getireceği bilinemez. Aynı mesajı yine yıl boyu okuyup da Aralık'ta bitirmeyi başardığım Suç ve Ceza da da gördüm. Sonlarda hapse düşünce annesine söylemediler ama kadın hayalinde çok daha kötü şeyler üretip kederden öldü resmen.
Bu kadar aşk kitabı okumayı gerçekten beklemiyordum bu arada. Çok büyük aşklar okuduk kitapta. "Bacağındaki urgana dolanayım." lafındaki urganı hala anlamadım ama. Zehra- Enver aşkı çok güzeldi. Nevra- Aydın aşkının kötü taraflarını gördük biraz da ama hala onca yaşanana rağmen sarılıp uyudukları için tüm yaşananları unutacak kadar sevmesi de çok tatlıydı. Ne Zehra gibi ilk görüşte aşkına, ne de Aydın gibi yıllar sonra hala eli eline değdi diye heyecanlanmaya inanmasam da bunun düşüncesi bile çok hoş.
Ha bir de kitapta 80'ler de var. Nevra-Aydın aşkının en büyük düşmanı dönemin olayları. Aydın bir şeyleri değiştirmek için çok çabalıyor ama o zamanki çoğu genç gibi sonu hapiste bitiyor. Hapiste türlü işkenceler. Kendi hayatına geri döndüğünde ise asla eskisi gibi olmuyor. Yazık yavrum Güliş ya. Yanlış zamanda çok iyi bir ailenin çocuğu. Aydın hapis sonrası kendine gelemiyor. Nevra oğlu sonrası Gülişi sevemiyor. Güliş bilmediği acıların eksiğiyle büyüyor tüm ömür. Kitapta biraz da nesiller boyu acıları nasıl aktardığımızı görüyoruz aslında. Güliş pimpirikli ve biraz da mutsuz bir çocuk çünkü nedenini bilmediği ağır yükler var sırtında.
Neyse biraz daha konuşursam kitap özetine dönecek burası. İyi si mi, kapanışı yapalım
KEYİFLİ OKUMALAR
·
166 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
