KALBİMİ PARÇALADIN ZEZE!Edebiyat
Herkese selamlar sevgili kitap dostlarım!
Bu akşam; ikinci kere okuduğum, acı ile küçük yaşta tanışıp erken büyümek zorunda kalan bir çocuğun hikayesinin anlatıldığı 
Şeker Portakalı kitabını inceleyeceğim. Fakat kitabın konu akışına girmeden, herkesin okumuş olduğunu varsayarak, daha çok bana hissettirdiklerinden bahsedeceğim. Hazırsanız başlayalım…
Size de oluyor mu?
Bazı kitapları bitirdiğimde içimde fırtınalar koparsa da üzerine konuşmakta çok zorlanıyorum. Ne desem eksik kalacak, ne söylesem duygularımı tam manasıyla aktaramayacakmışım gibi geliyor. İşte bu kitap da tam olarak öyle bir eser oldu benim için. Bir hafta önce bitirmeme rağmen daha yeni inceleme yazabiliyorum. Çünkü Zeze kalbimi öyle bir acıttı, yüreğime öyle bir dokundu ki bana neler hissettirdiğini ifade etmekte yetersiz hissediyorum şimdi bile. İlk okuduğumda da etkilenmiştim fakat bu seferki etki bambaşka oldu üzerimde çünkü hem daha bilinçli bir okurum artık hem de yaşım da ilerlediğinden bazı şeyleri çok daha iyi anlayabiliyorum. O nedenle de Zeze, ailesi, Portuga, Edminto Dayı, öğretmen ve her bir karakter ile empati kura kura okumak kitabın üzerimdeki etkisini çok arttırdı ve fazlasıyla duygu yüklü bir okuma oldu. Bence yıllar içinde tekrar tekrar okunup yaş aldıkça başka şeyler öğrenmelik bir eser Şeker Portakalı. Bakalım bir daha ne zaman cesaret edeceğim okumaya…
Acı ile yoğurulmuş bir sürü kitap varken Zeze neden bizi bu kadar etkiliyor diye düşündüm kitap bitince… Birçok faktör var tabii ama bence en önemlisi kitabın dili… Yazar bütün kitabı direk Zeze’nin ağzından yazmış ve biz kitap boyunca onun gözünden ve zihninden bakıyoruz hayatına. Dolayısıyla bir çocuğun olayları yorumlayışını, anne-babasının ve kardeşlerinin tavırlarını nasıl algıladığını, kendisine söylenen bir kelimeyi (öylesine bile söylenmiş olsa) nasıl gerçek gibi kabullenip içselleştirdiğini iliklerimize kadar hissediyoruz okurken. Kitabı bitirdikten sonra; yazarın kitabı, çocukluğuna dayanarak yazdığını öğrendim ve taşlar yerine oturdu. Çünkü öylesine gerçekçi yazılmış ki Zeze’nin duyguları, yaşanmadan kimse bu kadar basit kelimelerle böylesine büyüleyici bir kitap yazamaz…
Bir diğer faktör de ülke-kültür fark etmeksizin herkesin kendi çocukluğundan bir şeyler buluyor olması… Hangimiz çocukken yetişkinlere saçma gelen hayallere kapılmadık ki… Birçoğumuz bir ağaç, bitki, hayvan ya da zihnimizde yarattığımız hayali bir karakter ile arkadaş olup dert ortaklığı yapmışızdır. Hele maddi olarak sıkıntılı bir ailede büyüdüysek hayal gücümüz mecburen daha da gelişir tıpkı Zeze gibi… Çünkü yoksulsanız oyuncaklarınız ya yoktur ya da sınırlıdır. Lunaparkta atlı karınca yerine bir şeker portakalının dalına binersiniz… Akülü araba yerine simidi bir direksiyon gibi hayal edip evin içinde onu sürersiniz… Hayvanat bahçesine gitme ihtimaliniz yoktur ancak hayallerinizin de sınırı yoktur… Zihninize kimse zincir vuramaz… Dolayısıyla kardeşinizin elinden tutup istediğiniz hayvanat bahçesine gidebilirsiniz… Hatırlıyorum da ben küçükken abim ile yoğurda ekmek ufalayıp yerdik fakat ekmekleri ufalarken sanki televizyonda yemek tarifi veriyormuşuz gibi anlata anlata ufalardık… Hayalimizde içine neler neler koyardık o yoğurdun… :))) Eminim ki hepinizin böyle anıları vardır hatırlayınca gülümseyip duygulandığı… İşte Zeze tam da bu yüzden hepimizin içine işliyor… O kadar bizden, o kadar içimizden ki…
Zeze’nin ailesinin attığı dayaklar karşısında hep kendini haksız görmesi, kendini hep onların gözünden tanımlaması beni bitirdi… Psikolojik her sıkıntımızın altında, zaaflarımızın, eksik yönlerimizin altında neden çocukluk deneyimlerimizin yattığını daha da iyi anladım bu kitabı okurken… Çünkü çocukken kalbimizde ve zihnimizde açılan çatlaklar bugünümüzün gerçekliğini oluşturuyor ve bir ömür kapanmıyor biz farkına varmaz ve o çatlakları onarmaz isek… Ve her şeye rağmen yine de ailesine olan sevgisi de çocuk masumluğunun bir başka örneğiydi. Çok yaramaz bir çocuk olmasına rağmen, ona gerçekten değer veren, sevgisini belli eden Portuga ve Öğretmeni gibi insanların yanında nasıl uysallaştığı ise biz yetişkinlere çocukları nasıl eğitmemiz gerektiği konusunda çok büyük dersler veriyordu… Sevgi, ilgi, şefkat… Bir çocuk her ne olursa olsun bunlardan mahrum bırakılmamalı. Evet yoksul olabilirsiniz, eğitimsiz olabilirsiniz ama sıcak bir bakış, sıkı bir sarılış, ilgiyle çocuğunuzu dinlemek gibi şeylerin parayla alakası yok.
7’den 70’e herkesin okuması gereken, mükemmel bir eser. Okumadıysanız mutlaka okumanızı, okuduysanız da tekrar okumanızı tavsiye ediyorum. :))
Sevgi, şefkat, merhamet bir de kitaplar yuvanızdan hiç eksik olmasın.
Herkese keyifli okumalar diliyorum…
Şeker Portakalı kitabını inceleyeceğim. Fakat kitabın konu akışına girmeden, herkesin okumuş olduğunu varsayarak, daha çok bana hissettirdiklerinden bahsedeceğim. Hazırsanız başlayalım…
Size de oluyor mu?
Bazı kitapları bitirdiğimde içimde fırtınalar koparsa da üzerine konuşmakta çok zorlanıyorum. Ne desem eksik kalacak, ne söylesem duygularımı tam manasıyla aktaramayacakmışım gibi geliyor. İşte bu kitap da tam olarak öyle bir eser oldu benim için. Bir hafta önce bitirmeme rağmen daha yeni inceleme yazabiliyorum. Çünkü Zeze kalbimi öyle bir acıttı, yüreğime öyle bir dokundu ki bana neler hissettirdiğini ifade etmekte yetersiz hissediyorum şimdi bile. İlk okuduğumda da etkilenmiştim fakat bu seferki etki bambaşka oldu üzerimde çünkü hem daha bilinçli bir okurum artık hem de yaşım da ilerlediğinden bazı şeyleri çok daha iyi anlayabiliyorum. O nedenle de Zeze, ailesi, Portuga, Edminto Dayı, öğretmen ve her bir karakter ile empati kura kura okumak kitabın üzerimdeki etkisini çok arttırdı ve fazlasıyla duygu yüklü bir okuma oldu. Bence yıllar içinde tekrar tekrar okunup yaş aldıkça başka şeyler öğrenmelik bir eser Şeker Portakalı. Bakalım bir daha ne zaman cesaret edeceğim okumaya…
Acı ile yoğurulmuş bir sürü kitap varken Zeze neden bizi bu kadar etkiliyor diye düşündüm kitap bitince… Birçok faktör var tabii ama bence en önemlisi kitabın dili… Yazar bütün kitabı direk Zeze’nin ağzından yazmış ve biz kitap boyunca onun gözünden ve zihninden bakıyoruz hayatına. Dolayısıyla bir çocuğun olayları yorumlayışını, anne-babasının ve kardeşlerinin tavırlarını nasıl algıladığını, kendisine söylenen bir kelimeyi (öylesine bile söylenmiş olsa) nasıl gerçek gibi kabullenip içselleştirdiğini iliklerimize kadar hissediyoruz okurken. Kitabı bitirdikten sonra; yazarın kitabı, çocukluğuna dayanarak yazdığını öğrendim ve taşlar yerine oturdu. Çünkü öylesine gerçekçi yazılmış ki Zeze’nin duyguları, yaşanmadan kimse bu kadar basit kelimelerle böylesine büyüleyici bir kitap yazamaz…
Bir diğer faktör de ülke-kültür fark etmeksizin herkesin kendi çocukluğundan bir şeyler buluyor olması… Hangimiz çocukken yetişkinlere saçma gelen hayallere kapılmadık ki… Birçoğumuz bir ağaç, bitki, hayvan ya da zihnimizde yarattığımız hayali bir karakter ile arkadaş olup dert ortaklığı yapmışızdır. Hele maddi olarak sıkıntılı bir ailede büyüdüysek hayal gücümüz mecburen daha da gelişir tıpkı Zeze gibi… Çünkü yoksulsanız oyuncaklarınız ya yoktur ya da sınırlıdır. Lunaparkta atlı karınca yerine bir şeker portakalının dalına binersiniz… Akülü araba yerine simidi bir direksiyon gibi hayal edip evin içinde onu sürersiniz… Hayvanat bahçesine gitme ihtimaliniz yoktur ancak hayallerinizin de sınırı yoktur… Zihninize kimse zincir vuramaz… Dolayısıyla kardeşinizin elinden tutup istediğiniz hayvanat bahçesine gidebilirsiniz… Hatırlıyorum da ben küçükken abim ile yoğurda ekmek ufalayıp yerdik fakat ekmekleri ufalarken sanki televizyonda yemek tarifi veriyormuşuz gibi anlata anlata ufalardık… Hayalimizde içine neler neler koyardık o yoğurdun… :))) Eminim ki hepinizin böyle anıları vardır hatırlayınca gülümseyip duygulandığı… İşte Zeze tam da bu yüzden hepimizin içine işliyor… O kadar bizden, o kadar içimizden ki…
Zeze’nin ailesinin attığı dayaklar karşısında hep kendini haksız görmesi, kendini hep onların gözünden tanımlaması beni bitirdi… Psikolojik her sıkıntımızın altında, zaaflarımızın, eksik yönlerimizin altında neden çocukluk deneyimlerimizin yattığını daha da iyi anladım bu kitabı okurken… Çünkü çocukken kalbimizde ve zihnimizde açılan çatlaklar bugünümüzün gerçekliğini oluşturuyor ve bir ömür kapanmıyor biz farkına varmaz ve o çatlakları onarmaz isek… Ve her şeye rağmen yine de ailesine olan sevgisi de çocuk masumluğunun bir başka örneğiydi. Çok yaramaz bir çocuk olmasına rağmen, ona gerçekten değer veren, sevgisini belli eden Portuga ve Öğretmeni gibi insanların yanında nasıl uysallaştığı ise biz yetişkinlere çocukları nasıl eğitmemiz gerektiği konusunda çok büyük dersler veriyordu… Sevgi, ilgi, şefkat… Bir çocuk her ne olursa olsun bunlardan mahrum bırakılmamalı. Evet yoksul olabilirsiniz, eğitimsiz olabilirsiniz ama sıcak bir bakış, sıkı bir sarılış, ilgiyle çocuğunuzu dinlemek gibi şeylerin parayla alakası yok.
7’den 70’e herkesin okuması gereken, mükemmel bir eser. Okumadıysanız mutlaka okumanızı, okuduysanız da tekrar okumanızı tavsiye ediyorum. :))
Sevgi, şefkat, merhamet bir de kitaplar yuvanızdan hiç eksik olmasın.
Herkese keyifli okumalar diliyorum…··
3.260 Gösterim
7 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Hani bir hafta sonra yazdım incelemeyi diyorsun kankam bence bu demlenme ben Karamazov Kardeşlere 3 ay sonra yazmıştım bazı kitaplar böyledir eline,zihnine sağlık
Zeze başkadır dediğin gibi herkesin okuması gereken ve her okurseverin kitaplığında olması gereken bir kitap
Ah Zeze... Benim de içimi en çok acıtan kitaplardan birisiydi. Yorumunu okurken benim birçok noktayı kaçırdığımı fark ettim. İkinci kez okumak için ekledim 2026 yılı listeme. 😊❤️
Zeze…❤️🩹🥹 Evet canım seninle konuşurken bahsetmiştim sanırım daha önce okuduğum kitapları ikinci kez okumak çok faydalı oluyor diye. Bu kitapta da bunu çok net gördüm, daha önce hiç dikkatimi çekmeyen detaylar yakaladım. Tekrar okuma kararına da çok sevindim, eğer yakın zamanda okursan üzerine konuşuruz hem 🫠❤️
Harika bir inceleme olmuş emeğine yüreğine sağlık 🤗 Serinin diğer kitaplarını okumuş olsam da 1. Kitabın yeri bende başkadır. Senin yazdıkların ise tekrar okuma isteği uyandırdı 🤭 Bu kitaba yakışır bir inceleme olmuş 🥳
Yine ne güzel kelimeler dökülmüş kalbinden, yüreğine sağlık. İncelemeni okurken bile kitabı okumakta daha fazla geç kalmamam gerektiğini anladım ve sayende Ocak ayı okumalarıma ekliyorum.
Emine İnen😊🥰
Emine İnen😊🥰Teşekkür ederim Tuğçecimm ❤️ Bu kitabı hala okumamış olmana şaşırdım çünkü senin çok seveceğin tarzda bir kitap. 😍 Hemmenn işi gücü bırakıp okumanı şiddetle tavsiye ederim canımm 🫠❤️📚🫶🏻
Çok teşekkür ederim 😇 Muhakkak en kısa zamanda okumanızı tavsiye ederim Aysel Hanım. Çok beğeneceğinize eminim. 🌸