Vita Nuova, Beni Aşk’a Ismarla.Edebiyat
Yeni yıla bu kitapla başlamayı planlamıştım. Çünkü 
Yeni Hayat , bir başlangıç kitabı değil sadece; bir hikayeden çok bir ruhun kaydı gibi. İnsanın kendini Aşk’a bırakmayı göze aldığı anla başlıyor. 
Dante Alighieri burada bir hikaye anlatmıyor; kalbini, hiç tanımadığı bir sevginin ellerine ısmarlıyor. Ve bu satırlar yaşanmış bir duygunun değil, içten içe büyütülmüş, kutsallaştırılmış bir sevginin izleri.
Dante bu kitapta ne bir hikaye anlatıyor ne de klasik anlamda bir aşk romanı yazıyor. O, kalbini açıyor. Hem de ürkütücü bir samimiyetle. Kitaptaki şiirler ve düzyazılar arasında dolaşırken, Dante’nin kalbinin nasıl disiplinli bir acıyla attığını hissediyorsun.
Dante’nin Beatrice’e olan aşkı bildiğimiz aşklara hiç benzemiyor. Uzaktan, dokunmadan, hatta neredeyse tanımadan seviyor onu. Beatrice’in ruhuna yabancı ama ona delicesine bağlı. Bu bir “birlikte olma” arzusu da değil. Bir hayranlık, bir yüceltme, neredeyse kutsal bir teslimiyet.
Çünkü Beatrice, onun için bir kadından çok daha fazlası. O bir sembol, bir yol, bir uyanış.
Bazı aşklar yaşanmak için değil, insanı başka bir hayata geçirmek için vardır. Dante’nin “yeni hayat” dediği şey de tam olarak bu. Beatrice’le başlayan ama Beatrice’te bitmeyen bir dönüşüm.
Dante onu kaybettikten sonra bile aslında onu kaybetmiyor; çünkü Beatrice artık dış dünyada değil, onun iç dünyasında yaşıyor. Ve belki de bu yüzden bu kitap hüzünlü olduğu kadar dingin.
Dante’nin imgelemeleri çok tuhaf. Rüyalar, semboller, avuçlara bırakılan kalpler, konuşan figürler… Bir noktada “hasta mıydı?” diye düşündüm, saklamıyorum. Ama sonra anladım: Bu kitapta mantık aramamak gerekiyor. Çünkü Yeni Hayat, aklın değil kalbin diliyle yazılmış.
Yeni yılda okuduğum ilk kitap olarak Yeni Hayat bana şunu öğretti: Bazı yolculuklar dışarıya değil, içeriye yapılır. Yeni hayat yolculuğun ilk adımıydı. Bu yüzden sırada İlahi Komedya var. Dante Usta’ya göre; Cehennem’den geçmeden, Araf’ta durmadan, Cennet’e varılmıyormuş çünkü.
Yeni Hayat , bir başlangıç kitabı değil sadece; bir hikayeden çok bir ruhun kaydı gibi. İnsanın kendini Aşk’a bırakmayı göze aldığı anla başlıyor. Dante Alighieri burada bir hikaye anlatmıyor; kalbini, hiç tanımadığı bir sevginin ellerine ısmarlıyor. Ve bu satırlar yaşanmış bir duygunun değil, içten içe büyütülmüş, kutsallaştırılmış bir sevginin izleri.
Dante bu kitapta ne bir hikaye anlatıyor ne de klasik anlamda bir aşk romanı yazıyor. O, kalbini açıyor. Hem de ürkütücü bir samimiyetle. Kitaptaki şiirler ve düzyazılar arasında dolaşırken, Dante’nin kalbinin nasıl disiplinli bir acıyla attığını hissediyorsun.
Dante’nin Beatrice’e olan aşkı bildiğimiz aşklara hiç benzemiyor. Uzaktan, dokunmadan, hatta neredeyse tanımadan seviyor onu. Beatrice’in ruhuna yabancı ama ona delicesine bağlı. Bu bir “birlikte olma” arzusu da değil. Bir hayranlık, bir yüceltme, neredeyse kutsal bir teslimiyet.
Çünkü Beatrice, onun için bir kadından çok daha fazlası. O bir sembol, bir yol, bir uyanış.
Bazı aşklar yaşanmak için değil, insanı başka bir hayata geçirmek için vardır. Dante’nin “yeni hayat” dediği şey de tam olarak bu. Beatrice’le başlayan ama Beatrice’te bitmeyen bir dönüşüm.
Dante onu kaybettikten sonra bile aslında onu kaybetmiyor; çünkü Beatrice artık dış dünyada değil, onun iç dünyasında yaşıyor. Ve belki de bu yüzden bu kitap hüzünlü olduğu kadar dingin.
Dante’nin imgelemeleri çok tuhaf. Rüyalar, semboller, avuçlara bırakılan kalpler, konuşan figürler… Bir noktada “hasta mıydı?” diye düşündüm, saklamıyorum. Ama sonra anladım: Bu kitapta mantık aramamak gerekiyor. Çünkü Yeni Hayat, aklın değil kalbin diliyle yazılmış.
Yeni yılda okuduğum ilk kitap olarak Yeni Hayat bana şunu öğretti: Bazı yolculuklar dışarıya değil, içeriye yapılır. Yeni hayat yolculuğun ilk adımıydı. Bu yüzden sırada İlahi Komedya var. Dante Usta’ya göre; Cehennem’den geçmeden, Araf’ta durmadan, Cennet’e varılmıyormuş çünkü.·
153 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.