Her savaş, barış için
Hakan Günday kitaplarının çoğunu okudum ve hep de beğendim. Hoşuma gitmeyen yönleri olsa da bu kitabı da beğendim. Yazarın diline ve anlatım içeriğine hakim olmayanlar için okuması daha kolay bir kitap olabilir. Ama daha da kolay olsun diyen varsa 
Az kitabını okusun.
Kitap genel olarak ulusal çapta Dünya gerçeklerini ele alıyor. Savaşlar, politik oyunlar, vahşet, sahtekarlık, her ne varsa ucundan biraz dokunuyor her şeye. Tabii korkunç olan her şeye. Zaten yazarın bir kitabını okumaya başlıyorsanız umudunuzu, neşenizi bir kenara bırakın ve gerçek bir yetişkin olun. Pembe gözlükleri değil, siyah gözlükleri takın.
Zamir ana karakterin adı. Suriye'de savaştan kaçanların bulunduğu bir kampta, patlama sonrasi bulunan bir bebek. Patlamanın etkisiyle yüzünü kaybediyor. Sonrasında bir yardım kuruluşu onu alıp büyütüp reklam ve kampanya yüzü haline getiriyor. Tabii bu kadar anlattıktan sonra kitabın kapağına da gelelim.
Zamir bu yardım kuruluşunda büyüdükten sonra savaşları engellediklerini söyleyen bir iş konumuna geliyor. Öyle ki bunlar her türlü siyasi makam ve suç örgütleriyle iletişim içinde. Kan mı dökülecek, hemen planlar yapıp daha az kişinin ölmesini sağlayarak daha fazla kan dökülmesinin önüne geçiyorlar. Halk hakkını aramak için grev mi yapacak ama bunun sonrasında ülke mi karışacak, hemen grevi engelliyorlar mesela... Herkes barışı korumayı kendine garip yollarla vazife ediniyor. Neyse. Zamir suç lideriyle görüşeceği zaman başına çuval geçirilir ki örgüt kampları ifşa olmasın. Bu yüzden Zamir kendine çuvallar edinmiş, ihtiyaç anında kullanmak için. Üstünde bir takım, başında çuval. Barış elçisi gibi(!). Oysa herkes kadar suçlu.
Kitap bir olay-zaman düzleminde ilerlemiyor. Bir bakmışız geçmişte, Zamir'i bugüne getiren olaylardayız veya anılarda. Bu açıdan zaman zaman bir kargaşa hissi veriyor kitap. Kopukluk gibi ama aynı zamanda kendi içinde bir bütün gibi.
Zamir kendi iç çatışmalarıyla mücadele ederken dünyayla da mücadele ediyor. Travma dolu bir hayatı olmuş zaten.
Kitap boyunca yazar bir sürü konuyu eleştiriyor, değiniyor, insanın yüzüne çarpıyor. 'Günlük hayatınıza devam ediyorsunuz ama bu kanlı ve yüz karası gerçekleri unutmayin' diyor adeta.
Kitapla ilgili en sevmediğim nokta şu. Yazar bir sürü görüş belirtmiş. Belki kendi düşüncesi belki de sadece kurgu için. Yani suçlamadığı millet kalmamış. Kurguya dinleri alet etmiş. Hele ki kitabın sonunda Zamir'in yaptığı saçmalık. Kutsal topraklara gidip Mekke'de yaptığı olay. Gerçekten önüne gelen barış bahanesiyle dünyada at koşturuyor. Ve Zamir şeytana pabucunu ters giydirecek planlar kurdun bugüne kadar. Sözde barışı korumak için. Çalıştığın yardım kuruluşunun sahtekarlıklarinı öğrendin, hepsinin reklamını yaptın ama yine neyin peşindesin.Bu yaptığın son şeyin barışı korumakla bağlantısı ne?
Kimse dünyayı değiştirmeye çalışmasın, herkes önce kendisini değiştirsin. Cehenneme giden yol, iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir.
Hakan Günday kitaplarının çoğunu okudum ve hep de beğendim. Hoşuma gitmeyen yönleri olsa da bu kitabı da beğendim. Yazarın diline ve anlatım içeriğine hakim olmayanlar için okuması daha kolay bir kitap olabilir. Ama daha da kolay olsun diyen varsa Az kitabını okusun.
Kitap genel olarak ulusal çapta Dünya gerçeklerini ele alıyor. Savaşlar, politik oyunlar, vahşet, sahtekarlık, her ne varsa ucundan biraz dokunuyor her şeye. Tabii korkunç olan her şeye. Zaten yazarın bir kitabını okumaya başlıyorsanız umudunuzu, neşenizi bir kenara bırakın ve gerçek bir yetişkin olun. Pembe gözlükleri değil, siyah gözlükleri takın.
Zamir ana karakterin adı. Suriye'de savaştan kaçanların bulunduğu bir kampta, patlama sonrasi bulunan bir bebek. Patlamanın etkisiyle yüzünü kaybediyor. Sonrasında bir yardım kuruluşu onu alıp büyütüp reklam ve kampanya yüzü haline getiriyor. Tabii bu kadar anlattıktan sonra kitabın kapağına da gelelim.
Zamir bu yardım kuruluşunda büyüdükten sonra savaşları engellediklerini söyleyen bir iş konumuna geliyor. Öyle ki bunlar her türlü siyasi makam ve suç örgütleriyle iletişim içinde. Kan mı dökülecek, hemen planlar yapıp daha az kişinin ölmesini sağlayarak daha fazla kan dökülmesinin önüne geçiyorlar. Halk hakkını aramak için grev mi yapacak ama bunun sonrasında ülke mi karışacak, hemen grevi engelliyorlar mesela... Herkes barışı korumayı kendine garip yollarla vazife ediniyor. Neyse. Zamir suç lideriyle görüşeceği zaman başına çuval geçirilir ki örgüt kampları ifşa olmasın. Bu yüzden Zamir kendine çuvallar edinmiş, ihtiyaç anında kullanmak için. Üstünde bir takım, başında çuval. Barış elçisi gibi(!). Oysa herkes kadar suçlu.
Kitap bir olay-zaman düzleminde ilerlemiyor. Bir bakmışız geçmişte, Zamir'i bugüne getiren olaylardayız veya anılarda. Bu açıdan zaman zaman bir kargaşa hissi veriyor kitap. Kopukluk gibi ama aynı zamanda kendi içinde bir bütün gibi.
Zamir kendi iç çatışmalarıyla mücadele ederken dünyayla da mücadele ediyor. Travma dolu bir hayatı olmuş zaten.
Kitap boyunca yazar bir sürü konuyu eleştiriyor, değiniyor, insanın yüzüne çarpıyor. 'Günlük hayatınıza devam ediyorsunuz ama bu kanlı ve yüz karası gerçekleri unutmayin' diyor adeta.
Kitapla ilgili en sevmediğim nokta şu. Yazar bir sürü görüş belirtmiş. Belki kendi düşüncesi belki de sadece kurgu için. Yani suçlamadığı millet kalmamış. Kurguya dinleri alet etmiş. Hele ki kitabın sonunda Zamir'in yaptığı saçmalık. Kutsal topraklara gidip Mekke'de yaptığı olay. Gerçekten önüne gelen barış bahanesiyle dünyada at koşturuyor. Ve Zamir şeytana pabucunu ters giydirecek planlar kurdun bugüne kadar. Sözde barışı korumak için. Çalıştığın yardım kuruluşunun sahtekarlıklarinı öğrendin, hepsinin reklamını yaptın ama yine neyin peşindesin.Bu yaptığın son şeyin barışı korumakla bağlantısı ne?
Kimse dünyayı değiştirmeye çalışmasın, herkes önce kendisini değiştirsin. Cehenneme giden yol, iyi niyet taşlarıyla döşenmiştir.·
88 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.