Öz Varlığı Öze KanıtlamakEdebiyat & Roman
Hikayesinin, kişiliğinin, duygu ve düşüncelerinin paylaşıldığı insanın öyle düşüncelerine rastladım ki aklından geçen, yaşamının; öz varoluşunu kendi varlığına kanıtlamaya çabaladığını düşündüm.
“Geçmiş yıllardan kalmış ajandalarını saklardın. Kendi varoluşundan kuşkulandığında yeniden okurdun onları.” (Sayfa 27)
“Güldürü kahramanı rolüne soyunmak seni yeniden yaşama döndürürdü. Başkasını canlandırarak yeniden kendini bulurdun. Artık gözlerin gözlerine bakabilirdi, aynanın karşısında adını söyleyebilmek sana soyut gelmez olurdu yeniden.” (Sayfa 28)
Kendi varlığını kendine ispatlamaya uğraşan bir yaşamın sessiz ama kendi içinde haykırışlarla dolu çırpınışı…
“Ölümden çok yaşamdan tat almanı senden başka sağlayabilecek biri yoktu.” (Sayfa 66)
Belki de o yüzden intihar ettin sen. Yaşadığını kendine kanıtlamak için önce ölmen gerekiyordu. Yaşamış olmanın tadını alabilecektin böylece.
Ne tuhaf ama bir o kadar da gerçek; insanın kendi varlığını kendine, kendi özüne kanıtlama uğraşı. Bazen bir söz ile, bazen bir bakış, bazen bir eylem ile varlığımızı duyurmaya çalışıyoruz. Görülmek, duyulmak ve anlaşılmak istiyoruz. Belki de en çok kendimiz tarafından. Gerçek bir ayna olsun ki yaşam, ben gerçekten yaşayan bir insan olayım. İnsan gayesi, kendi varoluşunu kendine hatırlatma üzerine. Yaşamın içinde yaşadığımızı kanıtlamanın emeği doğuyor insan yüreğinden. Kendi gözlerine yeniden bakabilmek, gözbebeklerinde varlığına şahit olmak diliyor. Belki de dünya üzerindeki eserlerimiz gürültülü birer fısıltıdır kendimize; yaşadığımıza dair.
‘Yaşadım. Gerçek bir insanın yaşamıydı yaşamım.’ uğraşlarımızın derinliğine sinmiş o umut içten içe böylesi dilekler adamaktadır belki de.
İnsanın kendini kendine çabasını özellikle alıntıları yazdığım vakit derinden hissettiğim bir kitaptı. Bir insanı okuduğumdan hiç mi hiç şüphe duymadığım cümlelerle doluydu. “Sen…” diliyle yazılmış olması, üzerimde büyük bir iz bıraktı. Sanki ben yüzleşiyordum onun ama bana tanıdık gelen düşünceleriyle. Bazı cümleler vardı ki yalnızca bir insanın kendisi, kendi varlığına yaratabilirdi böylesi acımasızlığı. Okurken içimin sızladığını hissettim.
Bazı alıntıları buraya bırakmak isterim:
“Ölümün yazdı yaşamını.” (Sayfa 10)
“İntiharın ters etki yaratan bir eylem oldu: kendi ölümünü doğuran bir dirimsellik.” (Sayfa 17)
“O sessiz, dikkatli, yapıcı halinle, sana gizlerini açanlardan daha az yardım ettin kendine.” (Sayfa 19)
“Sen sonunda boşluktan başka bir şey bulamama tehlikesini göze alarak mutluluğu aradığın için öldün.” (Sayfa 23)
“Zamanımız yetmeyecek, sen beklememeyi seçtin. Sonsuz sanıldığı için yaşama tutunulmasını sağlayan gelecek vazgeçtin.” (Sayfa 24)
“O kadar mükemmeliyetçiydin ki mükemmelleştirmeyi bile mükemmelleştirmek istiyordun.” (Sayfa 30)
“Güç olan başlamak ya da sürdürmek değil, bitirmekti. Günün birinde, tasarının üstünde artık onu bozmadan çalışılamayacağına karar vermekti; bir eklemenin iyileştirmek yerine ona zarar vereceğine karar vermek.” (Sayfa 30)
“Kendine karşı çok sert davranırdın, oysa başkalarına hep sabırla, hoşgörüyle yaklaşırdın.” (Sayfa 41)
“İnsan ölümü yaşamak zorunda olduğu için korkmalı mıdır? İnsan ölümü yaşamalı mıdır?” (Sayfa 45)
“Kendini bir sahtekar gibi hissediyordun, çünkü onları düş kırıklığına uğratmamış olsan da kurdukları düşlere hiç benzememiştin.” (Sayfa 48)
Ailesinin gözünde kendinin böyle göründüğünü düşünüyor. Öyle kırıcı geldi ki bana, gözümün önünde canlanan küçük bir çocuğun silüeti uzun süre kaybolmadı oradan. Onun çocukluğu da incinmiş midir pekâlâ?
“İnsan kendini iyi bir nedenden ötürü öldürür mü?” (Sayfa 69)
“Ama tartınca ölümün dinginliği yaşamının acı dolu çalkantılarına üstün geldi.” (Sayfa 70)
Belki de bitirebileceğim en yerinde alıntılarla ilk incelememi bitiriyorum. Sözleriyle hem onun hem kendi varlığımdan kuşkulandım, bazen birbirimizin aynası olduğumuzu düşündüm, bazen ise her birimizin yaşadığına inandım. Ancak okuduğum her cümlede, burada yaşıyor mu bilemem ama zihnimde yaşadığına emin olduğum birileri vardı: insan.
·
24 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.