Yanıma gelmesini beklerken, ağustos ayının bu son güzel gecesinin içinde, akasyalar altında dolaşıyordum. Mutlaka gelecekti. Davranışıyla bana vaat etmişti bunu.
Birkaç günden beri aramızda bir konuşma arzusu vardı. Sanki ilk sözcük, ruhlarımızdaki dopdolu kaynağı fışkırtacak ve gerisi de gelecekti. Mükemmel şekilde anlaşacağımız dakikayı hangi utanç geciktiriyordu? Yoksa o da benim gibi korkudan kaynaklanan heyecanın ürpertilerini seviyor muydu? Tıpkı genç kızların sevgili eşlerinin koynuna girmeden önce kapıldıkları utanmayla karışık heyecan gibi taşkın duyguların ezilmesine ve bastırılmasına yol açan, anlatılması güç duygular gibi miydi bu? Artık gerekli hâle gelmiş olan bu ilk itirafları, belki de biz kendi düşüncelerimizle büyütmüştük.
Vadideki ZambakHonore de Balzac#278821731#278836862