Gece Açan Çiçekler, Canfeda Konağı’nda yaşanan hüzünlü hayatların romanı.
Adı “can feda” olsa da, bu konakta huzurdan çok acı kuşaktan kuşağa devredilmiş.
Yıllar boyunca bastırılan, konuşulamayan her şey bu duvarların içine sinmiş.
Kitabın en çarpıcı yanı, ebeveyn olmayı başaramamış yetişkinlerin karanlıklarına hapsedilen dört çocuğun hikâyesi.
Bu çocuklar büyüyüp yıllar sonra özgürleşmeye çalıştıklarında, aslında o konağın içlerine kazınmış izlerinden bütünüyle kurtulamadıklarını fark ediyorlar.
Ve bir gece, yıllardır söylenemeyen ne varsa aynı konakta birbirlerinin yüzüne dökülüyor.
Konuştukça yüzleşiyor, yüzleştikçe geçmişlerini didikliyor, didikledikçe de tuhaf bir huzura yaklaşıyorlar.
Roman, bir yandan da Handan ve Derviş Ali’nin aşkını anlatıyor.
Bir resim atölyesinde yolları kesişen bu iki genç için kader, baştan yazılmış gibi.
Derviş Ali’nin Osmanlı’nın yıkılış döneminde geçen bölümleri benim için kitabın en güçlü kısmıydı.
Hayatı merak uyandırıcıydı, aşkıyla imtihanı sürükleyiciydi ve dili oldukça etkileyiciydi.
Halide…
Yalnızlığın kraliçesi.
Gece açan çiçek.
Evin en büyük çocuğu.
Annesinden zerre sevgi görmemiş, sürekli horlanmış, azarlanmış;
nahif ruhlu, güzel kalpli bir kız çocuğu…
Babanın vefasızlığı, sevdiği adamın karaktersizliği…
Bütün bunlara rağmen kardeşlerine anne olmaya çalıştı.
Kendi yaralarını içine gömüp hep başkalarının derdine derman olmaya çabaladı.
Ama sevgiyle sulanmayan her çiçek gibi, o da soldu.
Sevecek sandıkları, seviyor sandıkları ona su değil, zehir damlattı.
“Gerçeği anlamakta geç kalmak, insanın en hazin düşüşüdür.”
Keşke gerçekleri zamanında anlayabilseydin Halide… keşke.
Tarık Tufan bu romanı çok güçlü, çok estetik bir dille yazmış.
Bu yüzden herkesin okuması, kendi kalbine göre bir yerden tutması gereken bir kitap.
Bazı kitaplar sevdirmez, düşündürür.
·
37 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.